II SAB/Kr 195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: SWSA Krystyna Daniel (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. oddala skargę Pismem z 2 listopada 2016 r. S. M. złożył do Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej tj. udzielenie odpowiedzi na 2 pytania: "czy SSR A. N. występująca obecnie przed Sądem [...] Wydział Karny jest tą samą osobą, która występuje o tym samym nazwisku ale przed Sądem Okręgowym [...] Wydział Cywilny co potwierdza wokanda z dnia [...]. 08. 2016 r." oraz "czy zachodzi bliskie pokrewieństwo stopnia pierwszego, lub dalszego z SSR-W. N. [...] Wydział Cywilny dla Krakowa- [...] . Wniosek ten skarżący złożył osobiście na dziennik podawczy Sądu Okręgowego w dniu 2 listopada 2016 r. Pismem z 10 listopada 2016 r. Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie poinformował S. M., ze w [...] Wydziale Karnym Sądu Rejonowego dla Krakowa –[...] oraz w [...] Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego w Krakowie nie pracuje SSR A. N., a zatem brak możliwości udzielenia informacji czy osoba o tym imieniu i nazwisku jest spokrewniona z SSR W. N. Pismo Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z 10 listopada 2016 r. Skarżący odebrał osobiście w dniu 21 listopada 2016 r. (potwierdzona kserokopia na K 3 akt administracyjnych). S. M. wniósł na skargę na bezczynność organu, zarzucając brak odpowiedzi na zadane Prezesowi Sądu Okręgowego w Krakowie pytanie. Nadto Skarżący wskazał, że w świetle załączonego do skargi "materiału dowodowego" działanie Prezesa Sądu Okręgowego należy ocenić jak "mające na celu nieudzielenie mu jawnej publicznej informacji o sędzi A. N". W końcowej części skargi przytoczył pytania zawarte we wniosku z 2 listopada 2016 r. Wyżej wskazane załączniki do skargi to : pismo skarżącego z 8 lipca 2016 r. skierowane do Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w Krakowie, w którym skarży się on na zachowanie SSR - A. N. pracującej w Sądzie dla Krakowa [...] Wydział Karny, kserokopia wokandy SRR Wydział [...] Karny z dnia [...] listopada 2016 r., której przewodniczy SSR A. N. oraz kserokopia informacji o publikacji spraw SO w Krakowie [...] Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] .11. 2016 r. w której wskazana jest SSO A. N.. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił iż wniosek skarżącego z 2 listopada 2016 r. zawierał dwa jasne, precyzyjne pytania, przy czym odpowiedź na pierwsze implikowała odpowiedź na drugie. Wskazał, że piśmie z 11 listopada 2016 r. (powinno być z 10 listopada 2016 r. ) udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniosek z 2 listopada 2016 r., a zatem nie pozostawał w bezczynności. Odnosząc się natomiast do skargi i załączonych dokumentów wskazał, że S. M. nie zmodyfikował swojego pierwotnego wniosku ani nie złożył nowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części. Na wstępie trzeba wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Stosownie bowiem do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy kpa nie mają zatem zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie są zatem wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Odnosząc się do meritum sprawy należy wskazać, że z bezczynnością organów w zakresie określonym ustawa o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wtedy gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie wnioskowanej informacji publicznej – nie podejmuje takiej czynności, a zatem milczy wobec wniosku o jej udzielenie. Trzeba zaznaczyć, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 5 cyt. ustawy może ograniczyć dostęp do wnioskowanych informacji publicznej np. ze względu na powody wskazane w ustawie. Udzielenia informacji publicznej podmiot zobowiązany może także odmówić z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic chronionych prawem. W takiej jednak sytuacji odmowa udzielenia informacji publicznej musi być dokonana w formie decyzji zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy podkreślić, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacja dysponują. Wynika to wprost z przepisu art. 4 ust. 3 ww. ustawy. A zatem jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to w ocenie Sądu w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia że nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ (względnie inny podmiot) ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok WSA w Warszawie z 27. 04. 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności, nie ma natomiast znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba zauważyć, że w sprawie niesporne jest, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.- o wskazano wyżej - obowiązek udostępnienia informacji obejmuje informacje, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Mając zatem na uwadze, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie po otrzymaniu wniosku skarżącego z 2 listopada 2016 r. poinformował pismem z 10 listopada 2016 r. skierowanym do Skarżącego, że: "W [...] Wydziale Karnym Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie oraz w [...] Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego w Krakowie nie pracuje SSR A. N.", oraz że: " z tej przyczyny brak możliwości udzielenie informacji czy osoba o tym imieniu jest spokrewniona z SRR W. N." należy uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie w piśmie tym organ odniósł się do obu pytań postawionych we wniosku z 2 listopada 2016 r. i poinformował Skarżącego, że po pierwsze, wskazana przez niego sędzia A. N. nie pracuje we wskazanych wydziałach: Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] oraz Sądu Okręgowego w Krakowie, a w związku z tym nie ma także możliwości udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące jej pokrewieństwa z SSR – W. N. Należy podkreślić, ze zarówno pytania postawione we wniosku o udzielenie informacji publicznej są jasne i jednoznaczne jak i udzielone odpowiedzi, które korespondują dokładnie z treścią i znaczeniem pytań postawionych we wniosku. Nadto trzeba wskazać, że załączone do skargi kserokopie wokand dotyczą SSR A. N. pracującej w [...] Wydziale Karnym Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] oraz SSO A. N. pracującej w [...] Wydziale Cywilnym Odwoławczym w Sądzie Okręgowym w Krakowie. Z ww. kserokopii dokumentów załączonych do skargi można domniemywać, że Skarżący był zainteresowany uzyskaniem informacji o innych sędziach niż wskazał we wniosku jednakże po otrzymaniu pisma organu z dnia 10 listopada 2016 r. nie uzupełnił ani nie zmodyfikował swojego wniosku z 2 listopada 2016 r. Na koniec trzeba wskazać , że Prezes Sądu Okręgowego skierował ww. pismo do Skarżącego w ósmym dniu po otrzymaniu wniosku skarżącego z 2 listopada 2016 r., a zatem nie przekroczył terminu wskazanego w treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbytniej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Konkludując, w ocenie Sądu Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie nie dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie ponieważ stosownie do wymogów art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielił informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego i w takim zakresie w jakim ją posiadał. Ponieważ organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, skarga podlegała oddaleniu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.