II SAB/Kr 199/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. B. na przewlekle prowadzenie postępowania przez Wojewodę zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 23 października 2006 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierza Wojewodzie grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wojewody na rzecz T. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 17 września 2018 r. T. B. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę w sprawie o sygn. [...] dotyczącej wydania decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skarżący wskazał, że 23 października 2006 r. wniósł do Wojewody o wydanie decyzji o nabyciu z mocy prawa przez Gminę K. z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną o powierzchni 353 m2 objętej księga wieczystą nr [...] położonej w S. przy ul. [...]. Organ wyznaczył pierwszy dodatkowy termin załatwienia sprawy pismem z dnia 8 grudnia 2006 r. Był to termin określony na dwa miesiące od daty zgromadzenia niezbędnej dokumentacji. Wojewoda zwrócił się do Wydziału Geodezji UMK o zajęcie stanowiska. Urząd pismem z dnia 12 lutego 2007 r. wskazał, że postępowanie powinno dotyczyć parceli katastralnej l. kat. [...] oraz wyznaczył geodetę. Wojewoda postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie i wezwał strony do doprowadzenia treści księgi wieczystej nr [...] do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym wskazując, że działka [...] jest również częścią innych ksiąg wieczystych. Pismem z dnia 8 października 2006 r. T. B. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r. odmówił podjęcia na wniosek strony zawieszonego postępowania. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody. Następnie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. do sygn. akt I SA/Wa 555/10 uchylił obydwa zaskarżone postanowienia. NSA wyrokiem z dnia 1 września 2011 r. oddalił skargę kasacyjną podając, że w sprawie nie istniało zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem Wojewody z dnia 19 grudnia 2011 r. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. organ poinformował o zleceniu prac geodezyjnych oraz wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy do 29 lutego 2012 r. w związku z koniecznością wyłonienia wykonawcy prac geodezyjnych. Pismem z dnia 28 lutego 2012 r. organ wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 30 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. organ wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 31 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Wojewoda wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy do 30 czerwca 2013 r. Wojewoda postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. zawiesił z urzędu postępowanie ze względu na toczące się przed Prezydentem Miasta K. postępowania w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów uznając, że jest to zagadnienie wstępne. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. uchylił postanowienie Wojewoda. Decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta K. orzekł o zmianie danych ewidencyjnych w operacie gruntów i budynków. Odwołanie od decyzji wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 15 września 2014 r. uchylił decyzję ze względu na dokonanie prac geodezyjnych w drodze czynności kameralnych. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Urząd Miasta K. poinformował o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany danych ewidencyjnych ze względu na zmianę przepisów. Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Wojewoda wyznaczył termin załatwienia sprawy do 30 września 2015 r. Wojewoda dwoma pisami z dnia 11 maja 2016 r. poinformował o kolejnym terminie załatwienia sprawy do 31 listopada 2016 r. Pismem z dnia 30 listopada 2016 r. Wojewoda wyznaczył termin załatwienia sprawy do 31 stycznia 2017 r. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2017 r. Wojewoda zawiesił postępowania ze względu na konieczność wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. uchylił w całości postanowienie wojewody wskazując, że w tego typu sprawach konieczne jest ustalenie spełnienia przesłanek wskazanych w ustawie w dacie 31 grudnia 1998 r. tj. braku przysługiwania praw własności nieruchomości Skarbowi Państwa bądź jednostce samorządu terytorialnego, fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną i pozostawania nieruchomości we władaniu publicznoprawnym, natomiast postępowanie jest niezalene od zmian w ewidencji gruntów. Prezydent Miasta K. decyzja z dnia 19 lipca 2017 r. orzekł o aktualizacji danych ewidencyjnych na podstawie operatu sporządzonego przez geodetę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 19 września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do WSA w Krakowie na powyższe decyzje wniósł T. B.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1384/17 WSA w Krakowie uchylił obie zaskarżone decyzje ze względu na fakt, że w ich wyniku powstały działki o niejednorodnym stanie prawnym, a skarżącemu – wbrew treści księgi wieczystej – została przypisana własność należącej do innych osób parceli. Podsumowując skarżący stwierdził, że postepowanie wszczęto ponad dwanaście lat temu i do tej pory nie wydano ani jednej decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Bez wątpienia postepowanie w sprawie było prowadzone w sposób przewlekły. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania w sprawie, stwierdzenie, że przewlekle prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wyznaczonym przez Sąd, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze gospodarki narodowej w roku poprzednim na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy praw własnością tych jednostek za odszkodowaniem. Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody. Decyzja taka nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. ma więc charakter deklaratoryjny. Zatem funkcją decyzji wydanej na podstawie art. 73 jest potwierdzenie wywłaszczenia konkretnej nieruchomości od dnia 1 stycznia 1999 r. W dalszej części organ przedstawił po kolei czynności podejmowane w sprawie i uznał, że po uchyleniu decyzji przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1384/17 należało zorganizować spotkanie przedstawicieli Wydziału Geodezji UMK oraz Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości MUW, na którym ustalono konieczność sporządzenia nowej dokumentacji geodezyjnej zgodnie z treścią wymienionego wyroku WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań mimo, że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania i rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi, Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Zgodnie z art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 K.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 K.p.a., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 K.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 K.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 K.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Podkreślić trzeba też, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. Chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to przedmiotowa sprawa do dnia wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie została zakończona wydaniem decyzji. Zwłoka jakiej dopuścił się Wojewoda w załatwieniu sprawy, nie budzi wątpliwości w świetle art. 35 § 1 K.p.a. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że sprawa została zainicjowana wnioskiem z dnia 23 października 2006 r. wniesionym do Wojewody o wydanie decyzji o nabyciu z mocy prawa przez Gminę K. z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną o powierzchni 353 m2 objętej księgą wieczystą nr [...] położonej w S. przy ul. [...]. Do dnia dzisiejszego sprawa nie została zakończona wydaniem decyzji. Wojewoda kilkakrotnie przesuwał termin rozpatrzenia sprawy. Organ wyznaczył pierwszy dodatkowy termin załatwienia sprawy pismem z dnia 8 grudnia 2006 r. Był to termin określony na dwa miesiące od daty zgromadzenia niezbędnej dokumentacji. Następnie Wojewoda postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie i wezwał strony do doprowadzenia treści księgi wieczystej nr [...] do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym wskazując, że działka [...] jest również częścią innych ksiąg wieczystych. Pismem z dnia 8 października 2006 r. T. B. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r. odmówił podjęcia na wniosek strony zawieszonego postępowania. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody. Następnie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. do sygn. akt I SA/Wa 555/10 uchylił obydwa zaskarżone postanowienia. NSA wyrokiem z dnia 1 września 2011 r. oddalił skargę kasacyjną podając, że w sprawie nie istniało zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem Wojewody z dnia 19 grudnia 2011 r. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. organ poinformował o zleceniu prac geodezyjnych oraz wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy do 29 lutego 2012 r. w związku z koniecznością wyłonienia wykonawcy prac geodezyjnych. Pismem z dnia 28 lutego 2012 r. organ wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 30 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. organ wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 31 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Wojewoda wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy do 30 czerwca 2013 r. Wojewoda postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. zawiesił z urzędu postępowanie ze względu na toczące się przed Prezydentem Miasta K. postępowania w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów uznając, że jest to zagadnienie wstępne. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. uchylił postanowienie Wojewoda. Decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta K. orzekł o zmianie danych ewidencyjnych w operacie gruntów i budynków. Odwołanie od decyzji wniósł T. B.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 15 września 2014 r. uchylił decyzję ze względu na dokonanie prac geodezyjnych w drodze czynności kameralnych. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Urząd Miasta K. poinformował o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany danych ewidencyjnych ze względu na zmianę przepisów. Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Wojewoda wyznaczył termin załatwienia sprawy do 30 września 2015 r. Wojewoda dwoma pisami z dnia 11 maja 2016 r. poinformował o kolejnym terminie załatwienia sprawy do 31 listopada 2016 r. Pismem z dnia 30 listopada 2016 r. Wojewoda wyznaczył termin załatwienia sprawy do 31 stycznia 2017 r. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2017 r. Wojewoda zawiesił postępowania ze względu na konieczność wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. uchylił w całości postanowienie Wojewody wskazując, że w tego typu sprawach konieczne jest ustalenie spełnienia przesłanek wskazanych w ustawie w dacie 31 grudnia 1998 r. tj. braku przysługiwania praw własności nieruchomości Skarbowi Państwa bądź jednostce samorządu terytorialnego, fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną i pozostawania nieruchomości we władaniu publicznoprawnym, natomiast postępowanie jest niezalene od zmian w ewidencji gruntów. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 19 lipca 2017 r. orzekł o aktualizacji danych ewidencyjnych na podstawie operatu sporządzonego przez geodetę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 19 września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do WSA w Krakowie na powyższe decyzje wniósł T. B.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1384/17 WSA w Krakowie uchylił obie zaskarżone decyzje ze względu na fakt, że w ich wyniku powstały działki o niejednorodnym stanie prawnym, a skarżącemu – wbrew treści księgi wieczystej – została przypisana własność należącej do innych osób parceli. Od tego czasu Wojewoda nie podjął żadnych konkretnych działań w sprawie. W świetle powyższego niewątpliwym jest, że organ pozostawał w przewlekłości w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 października 2006 r., a ta przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania z wniosku skarżącego, jak i brak zintensyfikowanych działań ze strony organu, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania wskazują, że konieczne stało się stwierdzenie, że przewlekłość organu w tej sprawie miała charakter rażący. Ponadto przewlekłość ta trwa nadal, bowiem do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał wniosku z dnia 23 października 2016 r. Konieczne, zatem było zobowiązanie Wojewody do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Znamiennym jest również fakt, że postępowanie w tej sprawie trwa ponad dwanaście lat. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-represyjny. Ustalając wysokość nałożonej grzywny (1000 zł) Sąd wziął pod uwagę znaczny upływ czasu od dnia 23 października 2006 r., tj. dnia złożenia wniosku do dnia rozpoznania przez Sąd skargi, a także okoliczność, że w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja. Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej przewlekłością postepowania. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącego argumentacją. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uargumentował wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. Co więcej trudno w tym przypadku mówić o poniesionym uszczerbku, gdyż jak słusznie wskazał organ decyzja wydana w niniejszym postępowaniu ma charakter deklaratoryjny. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy praw własnością tych jednostek za odszkodowaniem. Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody. Decyzja taka nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. ma więc charakter deklaratoryjny i jest jedynie podstawą do ujawnienia zmiany stanu prawnego nieruchomości w księdze wieczystej (art. 73 ust 3 w/w ustawy). Kwestia ewentualnego odszkodowania, jakiego były właściciel nieruchomości może się domagać za nieruchomość zajętą pod drogę, nie pozostają w bezpośrednim związku z wydaniem decyzji – jak mowa wyżej deklaratoryjnej, stwierdzającej ten fakt. Samo zaś odszkodowanie przysługuje wyłącznie właścicielowi nieruchomości zajętej pod drogę, który wniosek o wypłatę tego odszkodowania złożył w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa (art. 75 ust 4 w/w ustawy). Dlatego też Sąd orzekł jak w punkcie IV sentencji oddalając skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, w pkt 2 na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., w pkt 3 na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., a w pkt 5 na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.