II SAB/Kr 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak / spr./ Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi S.W. na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia skargę odrzucić. S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił bezczynność Burmistrzowi. W uzasadnieniu skargi podał, że 8 listopada 2013 r. złożył w Urzędzie Miejskim w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Burmistrza. Zdaniem skarżącego naruszenie prawa przez organ polegało na bezzasadnym nałożeniu na skarżącego (na podstawie zarządzenia Burmistrza nr 189.2013 z dnia 30 października 2013 r.) kosztów za kserokopie dokumentów udostępnionych jako informacja publiczna. Skarżący podkreślił, że Burmistrz w żaden sposób nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a więc pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Burmistrza z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że organ nie ma obowiązku udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nawet, gdy organ w ogóle nie zareaguje na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie można mu zarzucić bezczynności. Burmistrz podkreślił również, że brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zamyka stronie możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2014 r. S. W. został wezwany, by dokładnie określił przedmiot skargi poprzez wskazanie, czy zarzucana bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej czy też braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że jego skarga dotyczy "braku odpowiedzi Burmistrza na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 listopada 2013 r. wywołanego zarządzeniem nr [...] z dnia 30 października 2013 r. o opłacie za kserokopie dokumentów" (k. 22). Także w formularzu wniosku o udzielenie prawa pomocy (k. 19) skarżący podał, ze skarga dotyczy "bezczynności na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Ponadto skarżący podkreślił, że domaga się "uchylenia zarządzenia Burmistrza nr [...] z dnia 30 października 2013 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "ppsa"), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność może być wniesiona w przypadku, gdy właściwy organ nie podejmuje rozstrzygnięć lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Podkreślić trzeba też, że przedmiotowa skarga została wyraźnie sprecyzowana przez S. W. jako skarga na bezczynność Burmistrza polegająca na braku odpowiedzi tego organu na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazano wyżej, skarżący tak określił przedmiot skargi w samej skardze, w piśmie z dnia 18 lutego 2014 r. stanowiącym uzupełnienie braku formalnego skargi, a także w treści urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przy tak określonym przez samego skarżącego przedmiocie zaskarżenia, Sąd uznał, że skarga S. W. na bezczynność Burmistrza jest niedopuszczalna, ponieważ udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Tym samym zaś, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność polegającą na nieudzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 ppsa, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż, rozpatrując taką skargę, wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Zaznaczyć trzeba również, że skarżący w piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. domagał się uchylenia zarządzenia Burmistrza nr [...] z dnia 30 października 2013 r. Dlatego też Sąd z urzędu rozważył, czy przedmiotem skargi S. W. (pomimo powyższego jej sprecyzowania) nie było jednak to właśnie zarządzenie. Jednakże w takim przypadku skarga również podlegałaby odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Zwrócić należy bowiem uwagę, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało dokonane przez skarżącego w dniu 8 listopada 2013 r. Zatem, stosownie do art. 53 § 2 ppsa, ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi na ww. zarządzenie był 7 stycznia 2014 r. Tymczasem przedmiotowa skarga została wniesiona przez S. W. 13 stycznia 2014 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Odnośnie wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, że w postępowaniu przed sądem I instancji w przypadku odrzucenia lub oddalenia skargi przepisy ppsa nie przewidują możliwości zasądzenia od strony skarżącej kosztów postępowania na rzecz organu, który wydał zaskarżony akt lub któremu zarzucono bezczynność.