II SAB/Kr 211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jacek Bursa WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Prezesa Szpitala Miejskiego w [...] Sp. z o.o. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 23 maja 2016 r. skarżący J.W. , powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Szpitala Miejskiego w Rabce – Zdroju Sp. z o.o. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "1. skanu tekstu pierwotnego oraz tekstu jednolitego aktualnego na dzień dzisiejszy aktu założycielskiego (umowy) Szpitala Miejskiego w Rabce - Zdroju Sp. z o.o.; 2 skanu sprawozdania zarządu z działalności "Szpitala Miejskiego w Rabce - Zdroju" Sp. z o.o. za rok 2012, 2013, 2014; 3. ile razy i w jakiej wysokości podnoszony był kapitał zakładowy Szpitala Miejskiego w Rabce - Zdroju Sp. z o.o. ?" Wniosek ten został zarejestrowany pod numerem Dz. [...] . Obok tego wniosku skarżący złożył do Szpitala Miejskiego w Rabce – Zdroju Sp. z o.o. cztery inne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, które zostały zarejestrowane pod numerami Dz. [...] ,[...] ,[...] ,[...] . Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. Prezes Szpitala Miejskiego w Rabce - Zdroju Sp. z o.o. zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2016 r. Pismo to dotyczyło wszystkich wyżej wymienionych wniosków skarżącego złożonych w dniu 23 maja 2016 r. Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. Prezes Szpitala Miejskiego w Rabce – Zdroju Sp. z o.o. odpowiedział na wnioski skarżącego, w tym na wniosek objęty skargą w niniejszym postępowaniu (tj. wniosek zarejestrowany pod numerem Dz. [...] ). Odpowiedź na tenże wniosek zamieszczona została w pkt 1 wspomnianego pisma z dnia 29 czerwca 2016 r. i brzmi następująco: "informuję, że żądane w pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 informacje znajdują się w Krajowym Rejestrze Sądowym w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków. Żądane w pkt 1, pkt 2 i pkt 3 wniosku informacje zawarte są dokumentach, do których dostęp jest nieograniczony zgodnie z art. 10 oraz 11 ustawy dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 687), wobec powyższego nie ma obowiązku ich udzielenia na wniosek". Dalej, na poparcie swojego stanowiska, Prezes Szpitala Miejskiego w Rabce – Zdroju Sp. z o.o. powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/2011, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 971/15, przytaczając fragmenty ich uzasadnień. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. J.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. w zakresie rozpatrzenia wniosku z 23 maja 2016 r. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2015 poz. 2058) skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie przez Sąd Prezesa Szpitala do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2) zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowe czynności w sprawie i zaprezentował stanowisko, że Szpital powinien niektóre z wnioskowanych informacji udostępnić już na stronie BIP. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 3 u.d.i.p.: "Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje". Jak wynika natomiast ze strony internetowej BIP Szpitala, żadna z wnioskowanych informacji nie została tam umieszczona. Co za tym idzie, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informację, której nie zamieszczono w BIP, można uzyskać w trybie wnioskowym. Zdaniem skarżącego, zasady dostępu do informacji publicznej zostały sformułowane w sposób technicznie gwarantujący możliwość uzyskania informacji przez obywatela. Z tego powodu ustawa zakreśla jedynie minimum formalizmu w formułowaniu wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), a na jej gruncie uznaje się także, iż dostęp do informacji jest bezpłatny. Taką gwarancją dla Wnioskodawcy niewątpliwie jest również fakt, iż może on uzyskać pożądane dane w sposób sprawny, w formie przez niego określonej. Każdorazowe sięganie do KRS w przypadku informacji dotyczących spółek jednostki samorządu terytorialnego byłoby sprzeczne z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dalej skarżący argumentuje, że złożenie dokumentów do KRS należy uznać za niewystarczające dla uzyskania przejrzystości działań podmiotu zobowiązanego. Wnioskodawca złożył bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. i właśnie za pomocą tego reżimu chciał uzyskać informacje o podmiocie wydatkującym środki publiczne. Gdyby chciał uzyskać takie informacje z KRS, to po prostu zwróciłby się do Sądu w tej kwestii. Skarżący przyznaje, że katalog dokumentów, określony w art. 8a ustawy o KRS, obejmuje wnioskowane informacje. Zdaniem skarżącego, regulacje te nie wywołują jednak przekonania, iż przepisów ustawy o KRS nie da się pogodzić z tymi, które są zawarte w u.d.i.p. Ustawa o KRS nie wprowadza odmiennego trybu oraz zasad dostępu do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Wręcz przeciwnie, stanowi ona – zdaniem skarżącego – uszczegółowienie, które prowadzi do kompleksowej regulacji tej materii, co w efekcie pozwala na zapewnienie koniecznej transparentności wskazanych podmiotów. Dalej skarżący powołał się na kilka orzeczeń sądów administracyjnych, przytaczając fragmenty ich uzasadnień. W odpowiedzi na skargę Prezes Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. wniósł o odrzucenie skargi lub oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ zastrzegł, że w dniu 12 września 2016 r. wydał postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie winno być to postanowienie, a nie bezczynność organu. Dopóki wskazane postanowienie nie zostanie uchylone, a może to być uczynione jedynie w postępowaniu ze skargi na to postanowienie, a nie w postępowaniu na bezczynność organu, to organ nie będzie mógł udzielić skarżącemu jakichkolwiek dalszych informacji. Postanowienie z dnia 12 września 2016 r. jest ostateczne i zgodnie z treścią art. 126 w związku z art. 110 k.p.a. organ jest nim związany od chwili, w której doręczono to postanowienie skarżącemu, tj. od dnia 13 września 2016 r. Zdaniem Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o., w postępowaniu zainicjowanym przez skarżącego, tj. w postępowaniu na bezczynność organu nie jest możliwe uchylenie przedmiotowego postanowienia, bowiem art. 149 p.p.s.a., a w szczególności § 1b tego przepisu nie przewiduje możliwości uchylenia jakichkolwiek postanowień czy decyzji, tak jak dopuszcza to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu ewentualnego wniosku o oddalenie skargi Prezes Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. podniósł, że udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 29 czerwca 2016 r., a w zakresie, w jakim był zobowiązany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej wydał decyzję administracyjną z dnia 29 czerwca 2016 r., o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja z dnia 29 czerwca 2016 r. jest ostateczna, wobec stwierdzenia postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takich warunkach skarżący – w ocenie Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. – bezpodstawnie przyjmuje, że organ pozostawał w bezczynności, gdy tymczasem wbrew takiemu stanowisku organ w przewidzianych prawem terminach podejmował przewidziane prawem czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Wedle § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi, zauważyć należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Nawiązując do argumentacji Prezesa Szpitala Miejskiego Sp. z o.o. mającej przemawiać za odrzuceniem skargi, należy zauważyć, że skarga dotyczy wniosku zarejestrowanego pod numerem Dz. [...], a odpowiedź na ten wniosek nie przybrała formy decyzji administracyjnej, lecz formę zawiadomienia, że przedmiotowe informacje znajdują się w Krajowym Rejestrze Sądowym w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego – t.j. znajdują się zatem w dokumentach, do których dostęp jest nieograniczony. Zawiadomienie to znajduje się w pkt 1 pisma z dnia 29 czerwca 2016 r. O decyzji mowa jest natomiast w pkt III i V tego pisma, przy czym decyzja ta dotyczy wniosku zarejestrowanego pod numerem Dz. [...] i Dz. [...] – a zatem ma inny przedmiot. Z tego też względu argumentacja Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. mająca przemawiać za odrzuceniem skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do meritum sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). W doktrynie wskazuje się, że zawiadomienie o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239). Pismo Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. z dnia 29 czerwca 2016 r. – w części dotyczącej wniosku zarejestrowanego pod numerem Dz. [...] – należy uznać za czynność materialno-techniczną obejmującą zawiadomienie o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej z uwagi na to, że dostęp do odnośnej informacji obywa się na odmiennych zasadach i w odmiennym trybie – zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 687 ze zm., dalej ustawa o KRS). W konsekwencji dla oceny zgodności z prawem działania Prezesa Szpitala Miejskiego w Rabce Zdroju Sp. z o.o. kluczowego znaczenia nabiera relacja między wspomnianym art. 8 ustawy o KRS a przepisami ustawy u.d.i.p. Artykuł 1 ust. 2. u.d.i.p. stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Z kolei art. 8 ustawy o KRS stanowi, że: "1. Rejestr jest jawny 2. Każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji 3. Każdy ma prawo otrzymać, również drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru". Artykuł 8a ustawy o KRS w ust. 1 wskazuje, jakie dokumenty spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, spółek akcyjnych, spółek komandytowo-akcyjnych i spółek europejskich obejmuje katalog. Należą do nich: 1) akty założycielskie, umowy oraz statuty, jeżeli są oddzielnymi aktami, a także uchwały o ich zmianie; 2) teksty jednolite dokumentów wymienionych w pkt 1; 3) uchwały o zmianie wysokości kapitału zakładowego, jeżeli nie wymagały jednoczesnej zmiany umowy lub statutu; 4) uchwały o powołaniu i odwołaniu członków organów spółek; 5) roczne sprawozdania finansowe oraz roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe grup kapitałowych, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, odpisy uchwał o zatwierdzeniu rocznych sprawozdań finansowych i podziale zysku lub pokryciu straty, a także opinie biegłych rewidentów i sprawozdania z działalności jednostek, jeżeli obowiązek ich sporządzenia wynika z przepisów szczególnych; 6) dokumenty dotyczące zawiązania i zgłoszenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której umowę zawarto przy wykorzystaniu wzorca umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością udostępnianego w systemie teleinformatycznym, podpisane elektronicznie i sporządzone w systemie teleinformatycznym do obsługi zawiązania takiej spółki. Artykuł 8a ust. 2 ustawy o KRS gwarantuje każdemu prawo otrzymywania z katalogu, drogą elektroniczną, poświadczonych kopii dokumentów wymienionych w ust. 1. W ocenie Sądu, zważywszy na treść powołanych przepisów, wyłączona jest możliwość żądania udostępnienia na podstawie u.d.i.p. w trybie wnioskowym informacji znajdujących się w Rejestrze, który jest jawny i do którego każdy ma dostęp w przewidziany prawem sposób. Właściwą i wystarczającą reakcją na wniosek dotyczący takiej informacji jest stosowne zawiadomienie wnioskodawcy, zawierające wskazanie drogi do jej uzyskania oraz wyjaśnienie przyczyn nieudzielenia jej na podstawie u.i.d.p. Pismo Prezesa Szpitala Miejskiego Sp. z o.o. z dnia 29 czerwca 2016 r. wymogi te, zdaniem Sądu, spełnia. Podkreślić w tym kontekście należy, że katalog z art. 8a ustawy o KRS niewątpliwe obejmuje informacje wnioskowane przez skarżącego, co skarżący w uzasadnieniu skargi przyznaje. W tymże uzasadnieniu skarżący deklaruje też wiedzę co do tego, że gdyby chciał uzyskać informacje z KRS, to mógłby się zwrócić do Sądu w tej kwestii. Odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu skargi argumentu, że przynajmniej niektóre z wnioskowanych informacji powinny być udostępnione na stronie BIP, należy stwierdzić, iż argument ten nie może wpłynąć na sformułowaną wyżej ocenę co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, ewentualne uchybienia obowiązkowi udostępniania określonych danych w BIP nie powodują automatycznie, że przestaje wiązać art. 1 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie, pośród informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 – nie zostały expressis verbis wymienione informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, i nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że obowiązek umieszczenia w BIP ich konkretnie dotyczy (skarżący nie precyzuje też, do której lub których z wnioskowanych informacji omawiany argument odnosi, choć słowo "niektóre" pozwala przypuszczać, że nie chodzi o wszystkie). A, z drugiej strony, informacje te (dokumenty) są wyraźnie wskazane w katalogu z art. 8a ustawy o KRS i to ta ustawa wyraźnie określa też sposób ich udostępniania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.