II SAB/Kr 213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Jacek Bursa Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy z wniosku J. M. o uzupełnienie wyroku z dnia 11 stycznia 2016 r. II SAB/Kr 213/15 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie wykonania robót budowlanych uzupełnia wyrok z dnia 11 stycznia 2016 r. II SA/Kr 213/15 w ten sposób, że dodaje się punkt IV o treści: w pozostałej części oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 213/15 w pkt I umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku J. M. z dnia 9 października 2006 r., w pkt II wyroku stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w pkt III zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. J. M. domagał się wymierzenia grzywny organowi za przewlekłe prowadzenie postępowania i stwierdził, że Sąd niewłaściwie zajął się jego sprawą. Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r. Sąd zwrócił się do J. M. z zapytaniem czy jego pismo jest wnioskiem o uzupełnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 r. czy stanowi ono skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 16 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) J. M. wyjaśnił, że jego wcześniejsze pismo stanowi wniosek o uzupełnienie wyroku. Stwierdził, że już w skardze zawarł wniosek o wymierzenie organowi grzywny za jego opieszałe działanie, a Sąd wydając wyrok nie odniósł się od tego wniosku. Wskazana grzywna powinna zostać wymierzona w nawiązaniu do konstytucyjnej zasady proporcjonalności działania władzy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ocenie Sądu, wniosek skarżącego w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 r. zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 określanej dalej jako "P.p.s.a.") strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W świetle powołanego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie uzupełnienia orzeczenia o ukaranie organu grzywną, wypada podkreślić, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd w przypadku o którym mowa w § 1 art. 149 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z treści wskazanego przepisu wynika, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny. Przedmiotowa kara finansowa ma celu przeciwdziałanie bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania w konkretnej sprawie, jak również służy zapobieganiu opieszałemu prowadzeniu spraw przez organ w przyszłości. Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza okres pozostawania przez organ w bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz działania podjęte w celu załatwienia sprawy. Należy zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy wprawdzie Sąd orzekł, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jednakże po wniesieniu skargi organ I instancji wydał decyzję, a zatem stan bezczynności organu już nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Zatem organ I instancji na swoim etapie zakończył już postępowanie wydając decyzją. W tej sytuacji grzywna nie wypełniłaby swej funkcji dyscyplinującej organ do zakończenia postępowania. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił żądanie J. M. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.