II SAB/Kr 218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2016 r. oddala skargę R. S. w piśmie z 3 listopada 2016 r. (data na prezentacie) zwrócił się, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do Wojewody [...] o wydanie kopii oryginału postanowienia tego organu nr [...]., na które powołał się Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji z 13 sierpnia 2015 r., znak: [...] . W odpowiedzi, Wojewoda [...] poinformował go, że jako strona postępowania w którym zostało wydane ww. postanowienie, przysługuje mu prawo wglądu w akta sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów na podstawie art. 73 kpa. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody [...] w udzieleniu żądanej informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do wydania kopii oryginału orzeczenia, w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonania kontroli postępowania, którego dotyczy skarga, zobowiązania wojewody do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w sposób wskazany w ustawie, orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że żądanie wydania kopii postanowienia nie stanowi informacji publicznej, bowiem skarżącemu jako stronie postępowania przysługuje prawo wglądu w akta sprawy oraz sporządzenie z nich notatek, kopii lub odpisów w siedzibie urzędu, na podstawie art. 73 kpa. O stanowisku organu skarżący został powiadomiony w piśmie z 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Z kolei stosownie do treści art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Skarżący wniósł skargę na bezczynność polegającą na niezałatwieniu jego wniosku z 4 listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy, na podstawie których należy ocenić postępowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zawarte są w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", która w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania takiej informacji. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie wskazanym w skardze należało ustalić, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wojewoda [...] jest organem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z kolei pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych. Niewątpliwie w świetle przedstawionych regulacji informacją publiczną są dokumenty urzędowe zawarte w aktach sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z 13 sierpnia 2015 r., znak: [...]. Należy jednak przypomnieć, że dysponent informacji publicznej jest obowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i - co najważniejsze – nie funkcjonuje w obiegu prawnym, a zainteresowany nie ma innego dostępu do niej. W sprawie bezsporne jest, że skarżący był stroną prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 13 sierpnia 2015 r., znak: [...]. Powyższa okoliczność jest znana sądowi z urzędu, albowiem powyższa decyzja została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15 oddalił skargę. Gwarancje procesowe strony w toku postępowania administracyjnego zawierają przepisy umieszczone w Kodeksie postępowania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego strona postępowania nie może posługiwać się przepisami o dostępie do informacji publicznej, aby uzyskać interesujące ją dane. W tym wypadku narzędziem prawnym, przysługującym stronie, jest przepis art. 73 k.p.a. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Kodeks postępowania administracyjnego określa zaś w art. 73 § 1 i § 2 zasady, tryb i formę udostępniania akt stronom toczącego się i zakończonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Powyższa regulacja wyłącza w tym zakresie stosowanie trybu i formy z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta nie stanowi bowiem alternatywnego, konkurencyjnego trybu pozyskiwania dokumentów w odniesieniu do gwarancji z k.p.a. i może być stosowana jedynie tam, gdzie wnioskodawca nie dysponuje możliwościami uzyskania dokumentacji. Z powyższych względów wniosek skarżącego z 3 listopada 2016 r. nie mógł podlegać rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.