II SAB/Kr 222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub podjęcia czynności; III. wymierza "T" S.A. w K. grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); IV. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 4 września 2013 r. do [....] S.A. z siedzibą w K. wpłynęła skarga S.K. na bezczynność tego podmiotu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 27 lutego 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. S.K. wniósł o stwierdzenie bezczynności [....] S. A. z siedzibą w K. oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest obwarowane jakimkolwiek terminem. Ponadto podkreślono, że [....] S.A. jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ jest podmiotem wykonującym zadanie publiczne w postaci dystrybucji energii elektrycznej. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarżący wskazał, że wezwaniem z dnia 27 lutego 2013 r. wystąpił do [....] S.A. z siedzibą w K. Oddział [....] m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 14 marca 2013 r. znak: [....] , w którym [....] S.A. uzależnił rozpatrzenie wniosku od złożenia dodatkowej dokumentacji w sprawie. Dlatego też, skarżący wystosował do przedsiębiorstwa przesyłowego pismo z dnia 25 kwietnia 2013 r., w którym zwrócono się z ponownym wnioskiem m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych. Pismem z dnia [....] 2013 r. przedsiębiorca przesyłowy odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych, powołując się na szeroko rozumianą tajemnicę przedsiębiorstwa. Skarżący zarzucił, że było to sprzeczne z regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zdaniem skarżącego żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [....] S.A. z siedzibą w K. wniosła o umorzenie postępowania wszczętego skargą jako bezprzedmiotowego. Wskazała, że skarga na bezczynność [....] S.A. złożona została w związku z nierozpatrzeniem złożonego przez skarżącego wniosku w sprawie udostępnienia informacji publicznej, tj. udostępnienia wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na nieruchomości skarżącego, a należących do Spółki. [....] S.A. uznało skargę w całości za zasadną. Jednocześnie wskazało, że infrastruktura elektroenergetyczna, której dotyczy wniosek została wybudowana wiele lat temu, dlatego też ustalenie, jakie dokumenty z żądanych przez skarżącego posiada [....] S.A. i ich odnalezienie, wymaga przejrzenia zasobów archiwalnych, co jest zajęciem bardzo czasochłonnym. [....] S.A. podkreśliła, że informacja ta zostanie przekazana skarżącemu niezwłocznie po odnalezieniu ewentualnych dokumentów, których udostępnienia domaga się skarżący, zaś o fakcie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej [....] S.A. niezwłocznie poinformuje Sąd. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2013 r. (data wpływu do Sądu) spółka poinformowała, że udzieliła informacji publicznej, której udostępnienia domagał się skarżący, na dowód czego przedłożyła pismo z dnia 23 października 2013 r. skierowane do pełnomocnika skarżącego. Do pisma procesowego z dnia 26 listopada 2013 r. spółka dołączyła dowody przesłania ww. pisma oraz jego załączniki. Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. podniósł m.in. , że spółka nie wykazała czy przesłana dokumentacja stanowi wszystkie posiadane informacje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 § 2 art. 3 ppsa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi na bezczynność organów jest możliwe w wypadkach przewidzianych w pkt 1- 4, czyli skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 - 3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawem przewidzianym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność, ale ich brak w sytuacji gdy organ był zobowiązany do podjęcia określonej czynności w odpowiednim terminie. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. W omawianej sprawie należy stwierdzić, że organ uwzględnił skargę w całości bowiem korzystając z uprawnień autokontrolnych, dokonał czynność materialno - techniczną określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jaką jest udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że na dzień rozpoznania niniejszej sprawy, organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż po wniesieniu skargi do Sądu, podjął działania do których był zobowiązany. Postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe z powodu braku istnienia przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi był wniosek z dnia 27 lutego 2013 r. dotyczący udostępnienia ("przekazania" - wniosek sprecyzowany w dniu 25 kwietnia 2013 r.) kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Zgodnie z art. 149 § 1 sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 ). W przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezczynność organu, albowiem udzielił on żądanej informacji, co prawda po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001, Nr 112, poz.1198) i już po dacie wniesienia skargi, ale przed dniem wyrokowania przez sąd. Istotnym jest także, iż zwłoka organu w udzieleniu odpowiedzi nie miała charakteru rażącego. Z akt wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 4 września 2013 r., natomiast informacji publicznej udzielono pismem z dnia 23 października 2013 r. Zatem w dacie wydania wyroku nie miała już miejsca bezczynność organu dotycząca niezałatwienia wniosku skarżących albowiem udzielono na niego odpowiedzi. W ten sposób została wyeliminowana bezczynność organu (a tym samym przedmiot skargi na bezczynność), a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy kognicji sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność jest ograniczony. Sąd nie obejmuje kontrolą merytorycznej zawartości udzielonej informacji publicznej, a jedynie władny jest oceniać, czy pokrywają się zakresy przedmiotowe wniosku i odpowiedzi organu (por. np. wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 812/08). Taka zbieżność w sprawie niniejszej niewątpliwie ma miejsce, albowiem informacja przekazana skarżącym zawiera odpowiedź na kwestie podniesione w treści ich wniosku. Zauważyć należy, że skarżący wnioskowali o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Nie wskazywali przy tym konkretnych dokumentów. Do pisma z dnia 2 listopada 2013 r. [....] S.A. w K. dołaczył kserokopie dokumentacji techniczno – prawnej (k. 53-62 akt sąd.). Z powyższego jednoznacznie wynika, że organ nadesłał dokumenty będące w jego posiadaniu, a dotyczące budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Co więcej, skarżący nie wskazali na konkretne dokumenty, których organ miałby nie przedstawić. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub podjęcia czynności (pkt II). Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa można uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość prowadzenia postępowania (jak w nin. sprawie – 8 miesięcy), czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Zgodnie z art. 149 § 2 ppsa Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Mając to na uwadze orzeczono jak w punkcie I i III sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 i 2 ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 201 § 1 ppsa, który przewiduje zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu w razie umorzenia postępowania, w sytuacji uwzględnienia przez organ skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro spółka udzieliła żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi, jest to równoznaczne z uwzględnieniem skargi. Dlatego też zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w wysokości odpowiadającej uiszczonemu przez niego wpisowi i minimalnym kosztom zastępstwa prawnego było uzasadnione w świetle art. 200 i 201 § 1 ppsa. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.