II SAB/Kr 223/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. i K. B. na bezczynność "T" S.A z siedzibą w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. z siedzibą w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącej J. B. z dnia 29 stycznia 2013 r. - w terminie 14 dni ; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącej J. B. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania IV. oddala skargę K. B.. W piśmie z 29 stycznia 2013 r. J.B. wezwała [...]S.A. z siedzibą w K. do zawarcia umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na rzecz Przedsiębiorstwa dotyczącej posadowionych urządzeń do przesyłu energii elektrycznej na działkach nr [...] i [...] obręb P. gmina C. stanowiących jej własność. Ponadto zwróciła się o wypłatę stosownego wynagrodzenia z tytułu bezpodstawnego, bezumownego korzystania z ww. nieruchomości oraz - w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 "a" tired pierwszy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112, poz. 1198 ze zm.) – zażądała udostępnienia wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń usytuowanych na nieruchomości. W odpowiedzi w piśmie z 11 lutego 2013 r. [...] S.A. z siedzibą w K. poinformował, że urządzenia posadowione na działkach w m. P. , stanowią fragment: linii napowietrznej niskiego napięcia wybudowanej w 1978 r. na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów oraz na podstawie prawomocnej dokumentacji techniczno-prawnej, za zgodą ówczesnych właścicieli (działka [...]); linii kablowej niskiego napięcia wybudowanej na podstawie prawomocnej decyzji nr [...]oraz na podstawie prawomocnej dokumentacji techniczno-prawnej (działka [...] ); linii kablowej niskiego napięcia wybudowanej w 1999 r. na podstawie obowiązujących przepisów oraz na podstawie prawomocnej dokumentacji techniczno-prawnej, inwestorem była J.B. (działki ( [...] ,[...] ), linii wysokiego 110 kV napięcia relacji: G. –G. , oddanej do eksploatacji w 1960r., wybudowanej na podstawie zaświadczenia lokalizacji szczegółowej nr [...] z 16 lutego 1959 r. oraz prawomocnej dokumentacji techniczno-prawnej ([...] ,[...] ). Spółka wskazała, że fakt zabudowania trwałych i widocznych urządzeń WN i części nN oraz ich użytkowanie przez tak długi okres czasu oznacza, że [...] S.A. Oddział w K. nabył również służebność gruntową. Ponadto, wszelka dokumentacja techniczno-prawna stanowi tajemnice spółki zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. (DZ. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) i jest udostępniania jedynie organom administracji lub sądom. W piśmie z 14 czerwca 2013 r. J.B. ponownie wezwała spółkę do przekazania kserokopii decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na działce stanowiących jej własność, w tym protokołów z obioru budowlanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. W piśmie z 4 lipca 2013 r. [...] S.A. z siedzibą w K. wskazał, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. W dniu 4 września 2013 r. J.B. i K.B. wnieśli, za pośrednictwem [,...] S.A. w K. , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z 29 stycznia 2013 r. Skarżący domagali się stwierdzenia bezczynności spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". Z całą pewnością, w świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący wskazali również, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. Oddział w K. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wskazała, że na nieruchomości skarżących znajdują się linie energetyczne budowane w różnych okresach czasu. Dwie z tych linii budowane były przed 1989 r. (w tym jedna w latach 50-tych XX w.). Jest zaś faktem notoryjnym, iż w tym czasie obowiązywały inne standardy sporządzania stosownej dokumentacji prawnej niż obecnie. Obowiązek udzielania informacji powstawałby tylko w przypadku, gdyby takie decyzje istniały i były w posiadaniu uczestnika. Skoro więc nie istnieją ( a przynajmniej - nie są w posiadaniu spółki), to i nie powstaje obowiązek udostępnienia czegokolwiek, a zatem nie można mówić o bezczynności. Wnioskodawcy winni bowiem uprzednio wykazać, iż uczestnik dysponuje informacji publiczną, a dopiero wówczas domagać się jej udostępnienia. Okoliczność ta nie została wykazana. Natomiast inwestorem kolejnej linii (wybudowanej w 1999 r.) byli wnioskodawcy i to oni winni dysponować całością dokumentacji związanej z prowadzoną inwestycją (budową domu mieszkalnego ). Podobna sytuacja dotyczy linii zbudowanej w 2011 r. Inwestorem były osoby fizyczne, a wybudowana linia stanowi przyłącz do ich budynku. Tym samym spółka nie dysponuje stosowną dokumentacją, gdyż ta znajduje się posiadaniu właściwego urzędu gminy oraz inwestora. Przy okazji obu tych inwestycji uczestnik nie wytwarzał dodatkowych dokumentów, które mogłyby zawierać informację publiczną. Dlatego też również w odniesieniu do tych linii nie powstał obowiązek udostępnienia dokumentacji, skoro spółka nią nie dysponuje. Z tych też względów nie było potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, iż uczestnik udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w piśmie z 11 lutego 2013 r., którym spółka wskazała, że tytuł prawny do dysponowania nieruchomością skarżących wynika z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących zasiedzenia służebności. Informacje te nie stanowią zaś informacji publicznej. Skoro zaś wskazana została podstawa prawna do dysponowania nieruchomością, na uczestniku nie ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej z uwagi na treść przepisu art. 1 ust. 2 u.d..i.p. Przepis ten odsyła bowiem w zakresie trybu udzielania informacji do ustaw szczególnych, a w szczególności do przepisów regulujących publikowanie poszczególnych aktów normatywnych. W piśmie z 25 listopada 2013 r. skarżący podnieśli, że wyjaśnienia [...] S.A. z siedzibą w K. są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony bowiem, w piśmie z 11 lutego 2013 r. spółka wskazała na istnienie licznej dokumentacji, jednakże objętej w jej opinii tajemnica przedsiębiorstwa, z drugiej – w odpowiedzi na skargę stwierdziła, że nie dysponuje żadnymi żądanymi przez skarżących dokumentami. Spółka nie odniosła się również do faktu przebudowy linii z 1999 r. oraz nie ustosunkowała się do żądania udostępnienia planów z mapkami, które znajdują się w jej posiadaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie orzekania m. in. w sprawach na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s. a., przy czym zgodnie z treścią art. 149 ustawy sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia albo obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 §.3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Również na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie tylko J.B. wystąpiła do [...] S.A. w K. z wnioskiem z 29 stycznia 2013 r. o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i stosownych dokumentów dotyczących budowy, przebudowy urządzeń przesyłowych sytuowanych na działkach nr [...] i [...] w m. P. gmina C. W dniu 16 czerwca 2013 J.B. ponowiła swój wniosek, precyzując, że chodzi jej o otrzymanie kserokopii ww. dokumentów, zwrotem kosztów. Żądana przez J.B. informacja nie została jej udostępniona do dnia rozprawy przed WSA w Krakowie w dniu 4 grudnia 2013 r. Wstępna kwestia, którą na wstępie należy wyjaśnić dotyczy ustalenia czy przedsiębiorstwo energetyczne [...] S.A. z siedzibą w K. podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) Zgodnie z ww. przepisem art. 4 ust. 1 wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyrokach: NSA z 18. 08. 2010 r., sygn.. akt l OSK 851/10, Lex 737513, w wyroku WSA w Krakowie z 15. 01. 2013 r. , sygn. akt SAB 184/12, wyroku WSA z 27. 02. 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/13, wyroku z 4. 12. 2013 r. sygn. akt II SAB 235/13 , że termin ""zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP stanowi "zadania publiczne" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c*ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". W tej sytuacji należy uznać, że [...]S.A. w K. należy do podmiotów, na których ciążył obowiązek rozpoznania wniosku 9 kwietnia 2013 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej, przy czym Sąd nie przesądza w sprawie ze skargi na bezczynność w jaki sposób powinien być załatwiony przedmiotowy wniosek. Na marginesie należy wskazać, iż wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego siedzibą spółki [...] SA jest K. a zatem prawidłowo podmiotem, do którego Skarżący kierował wniosek o udzielenie informacji publicznej jest [...] S.A. w K . Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub- w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 § 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn.. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA). Należy podkreślić, że jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 cyt. ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 ustawy). Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 ustawy, który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form. W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (wyrok WSA w Opolu z 24. 01. 2012 r. , sygn. akt 68/11, Lex 1107955). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, w której J.B. wystąpiła we wniosku z 29 stycznia 2013 r. ponowionym i uzupełnionym w zakresie wskazania w jakiej formie wnioskują o udostępnienie przedmiotowej dokumentacji techniczno-prawnej będącej podstawą lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na podanych we wniosku działkach nr [...] i [...] w m. P. , gmina C. należy uznać, iż pismo to stanowiło wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie można się przy tym uznać, że [...] S. A. w K. uczyniło zadość ww. przepisom informując pismem z 11. O2. 2013 r. Skarżącą, iż linie przesyłowe znajdujące się na ww. nieruchomościach zostały wybudowane na podstawie prawomocnej dokumentacji techniczno-prawnej, za zgodą ówczesnych właścicieli, a wszelka dokumentacja stanowi tajemnice Spółki. Nie można się zgodzić, że stanowiskiem Spółki [...] wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że Spółka nie wytwarzała dodatkowych dokumentów, które mogłyby zawierać informacje publiczną, a zatem nie jest zobowiązana do udostępniania informacji. Nadto w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można także przyjąć, że Spółka nie dysponuje dokumentacją prawno-techniczną dotyczącą budowy przedmiotowych linii przesyłowych, w kontekście jej wcześniejszego pisma z 11 lutego 2013 r. , w którym poinformowała Skarżącą iż wszelka dokumentacja posiadana przez Spółkę jest objęta tajemnicą. Konkludując, w ocenie Sądu należy uznać, że o ile [...] S.A w K. jest w posiadaniu dokumentów, o udostępnienie których wnioskowała J.B. , będących podstawą prawną lokalizacji i budowy linii energetycznych na działkach nr [...] i [...] w m. P. , to dokumentacja taka ma charakter informacji publicznej i pozostaje w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej w tym zakresie. Należy powołać orzecznictwo sądowoadministracyjne, przyjmujące, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok WSA w Krakowie z 15. 01. 2013, sygn. Akt II SAB 184/12. CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z 29. 05. 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex 516697, wyrok WSA w Poznaniu z 19. 12 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751, wyrok WSA w Krakowie z 27. 02. 2013 , sygn. akt 5/13). Z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W tej sytuacji wniosek J.B. z 29 stycznia 2013 r. Spółka powinna rozpoznać na zasadach przewidzianych w ww. ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez Skarżącą informacja ma bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwróciła jest zobowiązany do udzielenia in formacji publicznej. A zatem o ile [...] S.A. z siedzibą w K,. jest w posiadaniu wskazanych przez Skarżącą dokumentów - powinien zakończyć wszczęte ww. wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie w sytuacji gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Należy także mieć na uwadze dyspozycje z art. 14 ustawy. Skoro zatem do dnia wydania przedmiotowego wyroku wniosek Skarżącej nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skierowane do Skarżącej pismo Spółki z 11. 02. 2013 r. podtrzymane pismem z 4 lipca 2013 r. nie odpowiadają prawu – oznacza to , że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała także po wniesieniu skargi. Odnosząc się natomiast do skargi K.B. na bezczynność [...] S. A w K. należy wskazać, iż jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy nie wystąpił on z wnioskiem do ww. Spółki o udzielenie informacji publicznej, a zatem nie był stroną w postępowania toczącym się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji skarga K.B. podlega oddaleniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 p.p.s.a. jak w punkcie l sentencji. W punkcie II sentencji Sąd stwierdził, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mając na uwadze zawiłość interpretacyjną ww. przepisów. O kosztach orzeczono jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a. W punkcie IV sentencji orzeczono na podstawie art. 151 p.ps.a.