II SAB/Kr 233/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Burmistrza Miasta Zakopane w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Zakopane do wydania aktu albo do dokonania czynności celem załatwienia wniosku R. P. z dnia 24 września 2024 r., II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Zakopane dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza Miasta Zakopane na rzecz R. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. zwraca R. P. kwotę 100 (sto) złotych II SAB/Kr 233/24 UZASADNIENIE 24 września 2024 r. R. P. wniosła do Burmistrza Miasta Zakopane o przesłanie informacji publicznej: "Ile razy od 2014-2024 roku w przetargach publicznych oraz zamówieniach publicznych ofertę wygrywała firma PHU [...] lub Konsorcjum Budowalne [...], lub sam S. P. Proszę o przedstawienie mi kwot ofertowych jakie były wskazane w tych przetargach oraz kwot jakie zostały oszacowane na zakończenie tych inwestycji. Czy wszystkie przetargi lub zamówienia zostały wykonane w terminie, jeżeli nie jakie są lub były opóźnienia". W skardze z 3 listopada 2024 r. R. P. wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta Zakopane i zobowiązanie go do udzielenia odpowiedzi na wniosek, wskazując przy tym, że nie było reakcji ani na wniosek, ani na pismo ponaglające z 14 października 2024 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Zakopane wniósł o umorzenie postępowania, oddalenie skargi albo stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i niewymierzanie grzywy, wskazując przy tym, że 18 listopada 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek ("w przetargach publicznych od 2014 do 2024 roku ani razu nie została wybrana jako najkorzystniejsza oferta Wykonawcy: PHU [...], Konsorcjum [...] lub S. P."), a opóźnienie nastąpiło bez jego winy (braki kadrowe w Biurze Zamówień Publicznych, w tym kierownik BZP na długotrwałym zwolnieniu lekarskim; natłok obowiązków wynikający z prowadzenia 120 postępowań rocznie; wniosek dotyczył 10 lat i wymagał wyłączenia jednego z dwóch pracowników BZP na dwa dni). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Nie budzi wątpliwości Sądu ani to, że żądana informacja jest informacją publiczną, ani to, że Burmistrz jest podmiotem obowiązanym. Niesporne są data złożenia wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie (24 września 2024 r.) i moment upływu 14-dniowego terminu na załatwienie tego wniosku (8 października 2024 r.). Wobec załatwienia wniosku pismem z 18 listopada 2024 r. (k. 19), tj. po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem wyroku, Sąd nie miał podstaw, aby orzekać o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Załatwienie wniosku zajęło 41 dni. W tym czasie Burmistrz nie powiadomił skarżącej o powodach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia, ani nie odpowiedział skarżącej na pismo ponaglające z 14 października 2024 r. Burmistrz pozostawał zatem w bezczynności, ale w ocenie Sądu bezczynność ta nie miała miejsca z naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Choć bowiem doszło do naruszenia podstawowego terminu udostępnienia informacji publicznej (14 dni), to ostatecznie informacja publiczna została udostępniona w terminie "nie dłuższym [...] niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku", a zatem w terminie, który – biorąc pod uwagę zakres wniosku i braki kadrowe – jawi się jako legalny. Trzeba przy tym jednak wyraźnie podkreślić, że wskazane okoliczności nie tłumaczą braku jakiejkolwiek reakcji na którekolwiek z dwóch pism skarżącej. W tym czasie musiała ona pozostawać w niepewności, a w konsekwencji uruchomić sądową kontrolę administracji, czego być może udałoby się uniknąć, gdyby tylko skarżąca wiedziała, czy i kiedy spodziewana informacja publiczna nadejdzie. W pkt III wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach, na które składa się 100 zł wpisu stałego od skargi na bezczynność (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Skoro skarżąca uiściła wpis w wysokości przekraczającej należną (200 zł), to w pkt IV wyroku na zasadzie art. 225 p.p.s.a. orzeczono o zwróceniu jej kwoty 100 zł.