II SAB/Kr 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 listopada 2018 r. M. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania zarejestrowanego pod sygnaturą [...] Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność wyczerpania trybu z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 grudnia 2018 r. skarżąca została wezwana do przedstawienia takiego dowodu – jednak wezwanie to, doręczone skarżącej w dniu 14 stycznia 2019 r. pozostało bezskuteczne; skarżąca nie odpowiedziała na nie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.