II SAB/Kr 238/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Magda Froncisz SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Wójta Gminy Liszki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Liszki do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że Wójt Gminy Liszki dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałej części skargę oddala; IV. zasądza od Wójta Gminy Liszki na rzecz skarżącego P. L. kwotę 597 zł. (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. L. pismem z dnia 17 listopada 2024r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 28 lutego 2024 r., w którym m.in. Skarżący zwrócił się o wskazanie, jaka była wysokość ceny brutto oferty przedsiębiorcy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] M. J., z otwarcia ofert, o której mowa w art. 222 ust. 5 ustawy prawo zamówień publicznych z dnia 8 sierpnia 2023 r., nr sprawy; [...] W uzasadnieniu podano, iż wniosek ten wpłynął na elektroniczną skrzynkę podawczą organu za pośrednictwem EPUAP w dniu 28 lutego 2024 r. Wniosek powyższy - z uwagi na jego treść - stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.). Wobec powyższego w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem zastosowanie znajduje art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Pomimo upływu powyższego 14-dniowego terminu, liczonego od dnia złożenia ww. wniosku Organ nie udzielił Skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, a stan bezczynności trwa nadal. W sprawie zainicjowanej powyższym wnioskiem Organ nie skierował do Skarżącego jakiejkolwiek korespondencji, w tym również przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomienia o nowym terminie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na powyższe Skarżący nie zna znaku nadanego sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem Nadto podkreślono, iż przedmiotowy wniosek został złożony przed wyborami samorządowymi (7 i 21 kwietnia 2024 r. odbyły się wybory samorządowe - fakt powszechnie znany, ponadto bezsporny), a treść przedmiotowego wniosku zmierzała do skontrolowania działalności Organu w zakresie prowadzenia postępowań o udzielenie zamówień publicznych, przy czym ówczesny (tj. piastujący stanowisko Wójta Gminy L. w dniu wniesienia przedmiotowego wniosku) piastun Organu startował w wyborach samorządowych jako kandydat na stanowiska Wójta Gminy L. . W powyższym kontekście termin na udostępnienie informacji publicznej upłynął z końcem dnia 13 marca 2024 r., a datę tę od rozpoczęcia wyborów samorządowych (7 kwietnia 2024 r.) oddziela niemal miesiąc. Wniesiono o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy maksymalnej kwoty przewidzianej ustawowo i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podał, iż dniu 7 marca 2024 r sporządzono odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Pismo zostało opatrzone podpisem elektronicznym w dniu 7 marca 2024r. Niestety na skutek niedopatrzenia nie zostało wysłane do adresata. Jednocześnie do dnia 17 listopada 2024 r. P. L. nie zwracał się do Wójta Gminy L. z jakimkolwiek zapytaniem dotyczącym powodów niezrealizowania w terminie ustawowym jego zapytania. Jednak informacje o które zabiegał skarżący przez okres 3 miesięcy były ogólnodostępne na platformie eZamówienia i w dniu składania wniosku skarżący miał do nich nieograniczony dostęp. Po otrzymaniu skargi odpowiedź niezwłocznie przesłano do wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w kontrolowanej sprawie nie było kwestionowane, że organ jest zobowiązany do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, oraz iż żądanie takiej informacji dotyczy. Nadto w ocenie Sadu żądaną informację organ udzielił, na co wskazuje treść odpowiedzi na skargę. Informacje organu wskazane w odpowiedzi na skargę nie były kwestionowane przez skarżącego, który ma profesjonalnego pełnomocnika. Zatem na dzień rozpoznawania skargi organ udzielił informacji żądanej we wniosku, więc sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Organ udzielił żądanej informacji publicznej. Ponadto, gdyby nie omyłka organu to skarżony organ mógł faktycznie udzielić informacji dotyczącej wniosku w zwykłym terminie. Z uwagi na to w ocenie Sądu, organ nie wypełnił obowiązku udzielenia informacji i nie zachował ustawowego terminu do bezzwłocznego udzielenia informacji, wobec czego orzeczono jak w pkt II wyroku – stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności. Udostępnienie informacji publicznej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, po złożeniu skargi, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Organowi nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku Okoliczności sprawy wskazują, iż opóźnienie choć trwało długo tj. około 8 miesięcy, nie miało charakteru celowego i nie można przypisywać takiemu działaniu rażącego naruszania prawa. Organ zareagował na wniosek natychmiastowo, a tylko pomyłka doprowadziła do naruszenia terminu. Skoro wnioskodawca nie monitorował braku odpowiedzi na wniosek to organ w takich okolicznościach nie miał świadomości, że informacji publicznej nie udostępniono skutecznie. Stąd organ nie zlekceważył skarżącego lecz podjął działania celem rozpoznania wniosku, choć okazały się one nieskuteczne. Skargę oddalono zatem w pozostałym zakresie jak w pkt III wyroku w jakim przedstawia ona żądanie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Suma pieniężna oprócz funkcji kompensacyjnej pełni funkcję prewencyjno-represyjną względem organu, stąd w zaistniałych okolicznościach, nie można uznać, aby należało szczególnie dyscyplinować organ. Ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazał, że zaistniała bezczynność miała szczególny i wymierny negatywny wpływ na jego sytuację prawną, co wymagałoby kompensaty pieniężnej. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego w wysokości uiszczonego wpisu od skargi tj. 100 zł, oraz wynagrodzenia radcy prawnego skarżącego– 480 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa – 17 zł, orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2023.1935). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.