II SAB/Kr 24/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie NSA Izabela Dobosz (spr) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2005r. sprawy ze skargi A.T. na bezczynność Starosty O. postanawia skargę odrzucić A.T. /radny województwa [...]/ pismem z dnia 5.10.2004r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w O. o udostępnienie mu kserokopii protokołu zdawczo-odbiorczego w sprawie wydania i przekazania nieruchomości Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 1, 0850 ha, położonych w sołectwie B. Gmina O., przez Starostę Powiatu O. na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - Oddział Terenowy w O. W piśmie jako podstawę prawną podał ustawę z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. 5.10.2004r. pismem znak : [...] przekazano kserokopię tego protokołu /na podstawie art. 10 ustawy z 6.09.2001r./ 25.10.2004r. A.T. zgłosił na [...] Sesji Sejmiku Woj. [...] interpelację do Marszałka Województwa [...] w sprawie sprzedaży gruntów Skarbu Państwa na rzecz osób fizycznych lub prawnych, które to grunty mogą być wykorzystane na cele związane z ochroną przeciwpowodziową mieszkańców [...]. W interpelacji stwierdził, że w/w grunty Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa sprzedała osobie fizycznej za [...] zł /po 17 gr /m2 terenu/. Starosta O. [...] dwukrotnie poświadczył nieprawdę. Skarb Państwa poniósł stratę [...] zł. Obecny właściciel odmawia sprzedaży tych terenów, nie wyraża zgody na modernizację wału przeciwpowodziowego, a za zajęty teren pod rozbudowę zbiornika żąda za okres 2 lat opłaty [...] zł /pozew w tej sprawie jest w sądzie w Krakowie/. 13.12.2004r. Starosta O. przekazał A.T. dalsze dokumenty: decyzję Wojewody [...] z 1.10.2002r; pismo Starostwa Powiatowego w O. z 27.07.2000r., zgłoszenie aktualnego właściciela o przystąpieniu do rozbiórki "nasypów ziemnych"; postanowienie Starostwa Powiatowego w O. z 23.11.2004r. Poinformowano go również, że umowa wstępna sprzedaży z maja 2004r. oraz umowa przenosząca własność z czerwca 2004r. nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z 6.09.2001 r., a nadto, że tut. Starostwo nie posiada pisma Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w O. o rezygnacji z prawa pierwokupu. Wobec tego A.T. wniósł 5.01.2005r. o wydanie kserokopii tych umów /zawartych pomiędzy A.K. a J.J/ lub odpisów w/w aktów notarialnych albo wydanie decyzji odmownej w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej. 12.01.2005r. Starosta O. w piśmie do A.T. stwierdził, że akty notarialne były zawarte między osobami fizycznymi i dotyczyły zbycia prawa własności. Dlatego nie można uznać, że są one informacją publiczną. Powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.12.2002r r. II SA 2867/2002 r., iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji może być wydana wówczas, gdy chodzi o informację publiczną mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy . Toteż nie zostanie wydana decyzja odmowna w trybie art. 16 ustawy z 6 .09. 2001 r. W piśmie z 14.02.2005 r. A.T. polemizuje ze Starostą O. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z 6.09.2001 r. akty notarialne są dokumentami urzędowymi. A ponieważ zostały przesłane do Starostwa Powiatowego w O. i Urzędu Gminy O. siłą rzeczy mają charakter informacji publicznej. Nie została im nadana klauzula poufności czy tajności. Wniosek A.T. jest podyktowany wykonywaną funkcją radnego województwa małopolskiego. Dodaje, że jeśli nie otrzyma odpowiedzi w ciągu 14 dni zapowiada skargę na bezczynność. 23.02.2005r. Starosta O. wystosował do A.T. pismo o identycznej treści jak pismo z 12.01.2005r. 14.03.2005r. A.T. wystosował - wezwanie o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.o.p.p.s.a./. Powołał się na orzeczenie NSA / II SA 1956 /2002 / oraz art. 1 ust. 1, 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, ze akta sprawy administracyjnej są informacja publiczną . Akty notarialne zdaniem A.T. są aktami sprawy administracyjnej prowadzonej przez Starostę O. w oparciu o art. 7 "d" ustawy z 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2000r. Nr 100, póz. 1086 z późn. zm./. W kolejnym piśmie z 21.03.2005 r. - starosta odpisał podobnie jak w pismach z 12.01. i 23.02.2005 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15.04.2005 r. A.T. zarzuca Staroście O. bezczynność polegającą na braku wydania decyzji wymaganej w takiej sytuacji ustawą. Wnosi o zobowiązanie starosty do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia stosownych czynności przyznających uprawnienie do uzyskania informacji publicznej oraz zasądzenie od Starosty O. na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Opisuje w skardze swoją korespondencję ze Starostą. Twierdzi, że jego działania są podyktowane wykonywaniem mandatu radnego, w trosce o mieszkańców, którzy boją się powodzi. Na gruntach sprzedanych przez A.K. znajdują się bowiem wały przeciwpowodziowe, co - prawdopodobnie zostało pominięte w aktach notarialnych. Powołuje się na ustawę o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z 11.05.1995 r. /art. 16 ust. 1 pkt 4 i 17/. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wnosi o jej oddalenie, gdyż nie miała miejsca bezczynność. Wszystkie dokumenty, o które chodziło skarżący otrzymał za wyjątkiem wspomnianych umów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 08 2002r. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p. o. p. p. s. a./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, na którą powołuje się skarżący została bowiem uchylona. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2. Dopuszczalność wniesienia skargi uzależniona jest jednakże od wyczerpania środków zaskarżenia /art. 52 § 1 p. o. p. p. s. a./ przez co należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje stronie żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /art. 52 § 2/. Przepis art. 21 tej ustawy stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się z zastrzeżeniem przypadku o którym mowa w art. 22 przepisy ustawy z 30.08.2002r. p. o. p. p. s. a. Starosta O., któremu zarzuca skarżący bezczynność w udzieleniu informacji polegającą na braku wydania decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji jest podmiotem mającym charakter organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6.09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej / Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm. /. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu władzy publicznej w rozpatrzeniu sprawy o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie informacji lub odmowę jej udzielenia w formie decyzji, wyczerpanie środków odwoławczych w rozumieniu art. 52 § 2 p.o.p.p.s.a, stanowi złożenie przysługującego zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 §1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w motywach postanowienia z dnia 27 maja 2002r. /sygn. II SAB/Kr 32/02 - niepubl./ zajął stanowisko, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie wyłączyły stosowania przepisów art. 34 ust.1 i 2 ustawy o NSA /obecnie chodzić będzie o art. 52 § 1 i § 2 p. o. p. p. s. a./ w zw. z art. 37 § 1 kpa w odniesieniu do skarg na bezczynność organu władzy publicznej w wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy dostępu do informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela to stanowisko, z wyżej wskazanych przyczyn. Z akt nie wynika, że przed jej wniesieniem skarżący zwracał się do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, wręcz przeciwnie, wynika z nich, że skarżący wezwał Starostę O. do usunięcia naruszenia prawa /pismo z 14. 03. 2005r./ , co zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi środek przysługujący wówczas, gdy nie mamy do czynienia z organem władzy publicznej, a innym podmiotem, obowiązanym do udostępnienia informacji. Skarga zatem jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 z dnia 30. 08. 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ podlega odrzuceniu. Z tych przyczyn postanowiono jak w sentencji.