II SAB/Kr 24/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w K. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] w sprawie realizacji wniosku Stowarzyszenia "[...]" w K. z dnia [...]r. postanawia: odrzucić zażalenie strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2008 r. o odrzuceniu zażalenia. Stosownie do art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy, albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Jak wynika z przesłanych Sądowi dokumentów rejestrowych skarżące Stowarzyszenie nie posiada organów. W szczególności w postanowieniu Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt: [...] Nr [...] stwierdzono: "ostatnie wybory władz [...] odbyły się w dniu [...] czerwca 2001 roku (k. 18) a zatem kadencja władz stowarzyszenia upłynęła w dniu [...] czerwca 2003 roku. Po upływie tej daty skończyła się kadencja władz stowarzyszenia, a to: zarządu i komisji rewizyjnej. (...) Ze względu na upływ kadencji władz w dniu [...] czerwca 2003 roku były przewodniczący klubu nie był uprawniony do zwołania walnego zebrania na dzień [...] maja 2006 roku, albowiem klub nie miał już ani zarządu ani komisji rewizyjnej. Ponieważ statut nie przewiduje procedury zwołania walnego zebrania w przedstawionej powyżej sytuacji, zastosowanie znajdą przepisy art. 30 ust. 1 ustawy prawo o stowarzyszeniach. (...). Z podanych powyżej przyczyn, walne zebranie wyznaczone na dzień [...] maja 2006 roku zwołane zostało nieprawidłowo, niezgodnie z zapisami statutu, a co za tym idzie - nie było władne do podejmowania skutecznych uchwał". Brak organów osoby prawnej oznacza, że osoba ta nie ma zdolności sądowej. Sytuację taką reguluje art. 31 p.p.s.a., który wprowadza rozróżnienie na braki, które dają się uzupełnić (§ 1) oraz braki, które nie dają się uzupełnić (§ 3). Zdaniem doktryny (Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2007, kom - art. 31) brak zdolności sądowej strony daje się uzupełnić wówczas, gdy dokonanie stosownej czynności zmierzające do uzupełnienia braku zależy od aktywności samego podmiotu (strony). Tylko w wypadku, gdy strona ma możliwość uzupełnienia zaistniałych braków możliwe jest oznaczenie przez Sąd realnego terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Natomiast z powołanego wyżej art. 30 ustawy prawo o stowarzyszeniach wynika, że inicjatywa nie należy tutaj do podmiotu, a do sądu powszechnego, działającego na wniosek organu nadzorującego lub z własnej inicjatywy. Zatem skoro stowarzyszenie nie jest w stanie we własnym zakresie powołać organów zdolnych do jego reprezentacji, należało dojść do wniosku, że braki w zdolności sądowej strony skarżącej nie dają się uzupełnić. Dlatego też nie było potrzeby wzywania strony skarżącej do uzupełnienia braku zdolności sądowej w określonym terminie. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 178 p.p.s.a. nakazuje natomiast Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zdaniem Sądu zażalenie wniesione przez stronę, która nie ma zdolności sądowej jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.