II SAB/Kr 249/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi R. A. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy M. do wydania aktu lub dokonania czynności odnośnie wniosku R. A. z dnia 24 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy M. dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku R. A. z dnia 24 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy M. na rzecz skarżącego R. A. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący R. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M.. Zarzucana bezczynność dotyczyła braku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24.04.2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący domagał się uzyskania informacji o podstawie wynagrodzenia, dodatkach do wynagrodzenia oraz pensji końcowej (brutto) pracowników Urzędu Miasta i Gminy M. zatrudnionych na stanowiskach: sekretarza gminy, sekretarki burmistrza, kadrowej, naczelnika wydziału inwestycji, naczelnika wydziału mienia, wiceburmistrza oraz dyrektora urzędu. Wnioskodawca oczekiwał udostępnienia powyższych informacji dotyczących wynagrodzeń wypłaconych w latach 2018-2019. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślał, że Burmistrz Miasta i Gminy M. w piśmie z dnia 30.04.2019 r. podał, że żądana informacja publiczna ma walor informacji przetworzonej, co oznacza, że wnioskodawca winien wykazać interes publiczny aby informację tę uzyskać. Nadto, w piśmie z dnia 13.05.2019 r. Burmistrz wskazał, że część żądanych informacji znajduje się w oświadczeniach majątkowych składanych przez pracowników urzędu oraz w audycie opublikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś pozostałe informacje podlegają ochronie, jako dotyczące sfery prywatnej. W ocenie skarżącego, żądana we wniosku z dnia 24.04.2019 r. informacja publiczna nie została udostępniona, mimo ciążącego na organie administracji obowiązku jej przekazania wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy M. podał, że w kierowanych do skarżącego pismach wskazywał miejsce (Biuletyn Informacji Publicznej), w którym udostępnione są informacje żądane przez skarżącego. Nadto wyjaśniał, że dane dotyczące wynagrodzeń są danymi poufnymi. Pracownicy Urzędu zatrudnieni w Biurze do spraw Kadr i Płac oraz w Wydziale Ogólnoadministracyjnym i Wydziale Inwestycji – nie wyrazili zgody na podanie skarżącemu wysokości wynagrodzenia. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy M. wskazane okoliczności przemawiają za tym, że nie pozostaje on w bezczynności w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej (Dz. U. 2019 r., poz. 1429; dalej u.d.i.p.) organy władzy publicznej są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza brak podjęcia przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 wymienionej ustawy, stosownych czynności. Oznacza to w szczególności nieudostępnienie informacji publicznej lub brak wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna nie może zostać udzielona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, iż Burmistrz Miasta i Gminy M. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych. Podmiot ten jest bowiem organem władzy samorządowej – który stosownie do cytowanego wyżej art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – jest zobowiązany do udostępniania wskazanego rodzaju informacji. Z treści pism kierowanych przez Burmistrza Miasta i Gminy M. do wnioskodawcy wynika zarazem, iż Burmistrz nie kwestionował tego, że informacja żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 24.04.2019 r., a dotycząca wysokości wynagrodzenia miesięcznego określonych pracowników Urzędu Miasta i Gminy M. - stanowi informację publiczną. Organ administracji odmowę udostępnienia tejże informacji motywował natomiast tym, że informacja ta została częściowo umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej, a nadto tym, że niektórzy pracownicy Urzędu nie wyrazili zgody na udostępnienie informacji o własnych wynagrodzeniach, a także okolicznością, że sporne dane stanowią informację przetworzoną i aby ją uzyskać konieczne jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że informacja o miesięcznym wynagrodzeniu pracowników urzędu jednostki samorządu terytorialnego - stanowi informację publiczną. Taką bowiem informacją, zgodnie z art. 1 u.d.i.p. jest każda informacja o sprawach publicznych. Pod ostatnio wskazanym pojęciem rozumieć należy działalność organów władzy publicznej w tym samorządów, a także osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przepis zaś art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów podlegającej udostępnieniu informacji publicznej. W pkt 5 lit. c) powołanego przepisu ustawodawca wskazuje, że udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego. Zauważyć zatem należy, iż informacje dotyczące majątku publicznego powinny obejmować wszelkie dane związane zarówno z gromadzeniem środków publicznych, jak i wydatkowaniem tych środków. W tym też kontekście uznać należało, iż żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 24.04.2019 r. dotyczyło informacji publicznej związanej z wydatkowaniem majątku publicznego (jednostki samorządu terytorialnego) – na wypłacane pracownikom Urzędu Miasta i Gminy M. wynagrodzenie za pracę. Nie ulega więc wątpliwości, że informacja o wysokość wydatków ponoszonych ze środków publicznych (gminnych) na zatrudnienie pracownika - ma charakter informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że jako nieuprawnioną uznać trzeba odmowę udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji dokonaną przez Burmistrza Miasta i Gminy M. w pismach z dnia 30.04.2019 r. i z dnia 13.05.2019 r. Jak bowiem wyżej wskazano, odmowa udostępniania informacji publicznej z powołaniem się na zawartą w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę "prywatności osoby fizycznej" nastąpić może w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). W kontrolowanym natomiast przypadku, organ administracji nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz w nieuprawniony sposób załatwił sprawę wywołaną wnioskiem skarżącego z dnia 24.04.2019 r. w formie jedynie pism informujących o braku podstaw do przekazania interesującej skarżącego informacji publicznej. Nadto, w oparciu o akta sprawy nie sposób podzielić argumentacji organu administracji dotyczącej tego, że żądana przez skarżącego informacja może mieć charakter informacji przetworzonej. Dostrzec należy, że akta sprawy nie zawierają jakichkolwiek dokumentów zawierających rozważania, czy argumentację mającą przemawiać za wyrażonym stanowiskiem. Także jako wadliwe uznać trzeba postępowanie organu zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego poprzez odesłanie wnioskodawcy do oświadczeń majątkowych Sekretarza Gminny i Zastępcy Burmistrza zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej. Treść bowiem ocenianego wniosku w sposób precyzyjny wskazywała zakres i rodzaj żądanej informacji publicznej (podstawa wynagrodzenia, dodatki do wynagrodzenia i pensja końcowa brutto). Zakres tych danych nie pokrywa się z zakresem informacji podawanych w składanych przez określone osoby oświadczeniach majątkowych. Powyższe rozważania i uwagi świadczą zatem o tym, że organ administracji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."). Podmiot zobowiązany ani nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia tej informacji. W ocenie sądu, zaistniała bezczynność nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt III sentencji). "Rażące naruszenie prawa", o którym stanowi art. 149 par. 1a p.p.s.a. - oceniane winno być w aspekcie oczywistości naruszenia przepisów u.d.i.p., w tym naruszenia prawem określonego czasu reakcji podmiotu zobowiązanego na wniosek skarżącego (art. 13 ustawy). Z akt administracyjnych wynika bowiem, że Burmistrz Miasta i Gminy M. niezwłocznie reagował na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24.04.2019 r. W pismach z dnia 30.04.2019 r. i z dnia 13.05.2019 r. Burmistrz dążył do wyjaśnienia tej sprawy i jej zakończenia. Nietrafne stanowisko organu administracji wyrażone w sprawie wynikało przy tym z mogącego budzić wątpliwości zakresu żądania wnioskodawcy. Uznając wystąpienie w sprawie stanu bezczynności, sąd – w pkt I wyroku - stosownie do art. 149 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy M. do wydania aktu lub dokonania czynności odnośnie wniosku skarżącego z dnia 24 kwietnia 2019 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.