II SAB/Kr 250/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. P. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. N. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wskazano, że skarżąca domaga się w szczególności stwierdzenia bezczynności Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. albowiem organ wydał decyzję w dniu 10 października 2024 r. (data wysłania decyzji pocztą 21 października 2024 r.) z naruszeniem terminu właściwego do rozpoznania sprawy, w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1016/22. Skarżąca wniosła o stwierdzenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że 17 marca 2021 roku wpłynął wniosek skarżącej o dostęp do informacji publicznej dotyczący wykazu udzielonej pomocy publicznej dla osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych niepodlegających osobowości prawnej, którym to w zakresie podatków i opłat udzielono ulg w postaci umorzeń należności pieniężnych. Decyzją z dnia 2 lipca 2021 roku Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej na podstawie wniosku o dostęp do informacji publicznej z 12 marca 2021 roku, ze względu na brak wykazania przez skarżącą, iż uzyskanie informacji przetworzonych objętych przedmiotem żądań (w zakresie punktów od 5 do 6) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismem z 27 lipca 2021 roku skarżąca wniosła odwołanie od decyzji. Decyzją z 15 października 2021 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 24 lutego 2022 roku odmówiono udostępnienia informacji publicznej żądanej na podstawie wniosku o dostęp do informacji publicznej z 12 marca 2021 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało decyzję z 24 lutego 2022 roku w mocy. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1016/22 stwierdził nieważność decyzji SKO w Krakowie z dnia 31 maja 2022 r. Decyzją z dnia 18 października 2024 roku Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. , po ponownym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z postanowieniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję wysłano do skarżącej 21 października 2024 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżąca pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. (data prezentaty organu 4 grudnia 2024 r.) wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z treści skargi jednoznacznie wynika, że skarżąca domaga się w stwierdzenia bezczynności organu, albowiem dopiero w dniu 18 października 2024 r. (data wysłania decyzji pocztą 21 października 2024 r.) wydał decyzję z naruszeniem terminu właściwego do rozpoznania sprawy, w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1016/22. W aktach sprawy zalega decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 18 października 2024 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona już po wydaniu przez organ decyzji z dnia 18 października 2024 r. zatem niewątpliwie po zakończeniu w tym przedmiocie postępowania przed organem, któremu skarżąca zarzuca bezczynność. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazał, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Mając na uwadze powyższe i uwzględniając treść uchwały NSA wskazać należy, że wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna z innych przyczyn. Rozpoznanie przez organ wniosku skarżącej i wydanie decyzji z dnia 18 października 2024 r. spowodowało ustanie stanu bezczynności. Tym samym w dniu wniesienia skargi nie istniała bowiem bezczynność, czyli nie istniał przedmiot zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.