II SAB/Kr 256/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Wójta Gminy Ł. w przedmiocie budowy wodociągu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 października 2025 r. skarżący J. H. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy Ł. w przedmiocie budowy sieci wodociągowej w miejscowości P.. W treści skargi skarżący powołał się na treść pisma Wójta Gminy Ł. dnia 7 lipca 2025 r. nr IR.7021.5.2025.AW i stwierdził, że podnoszony w nim przez organ problem, że koszt dodatkowych przewiertów pod drogą powiatową był powodem rezygnacji z wykonania zasilenia wodociągowego budynków stał się bezpodstawny. Skarżący wyjaśnił, że w piśmie z dnia 14 lipca 2025 r. mieszkańcy zaproponowali, że dokonają przewiertów własną maszyną i bez kosztów rozwiązując uwidoczniony w piśmie warunek. Skarżący wraz z pozostałymi mieszkańcami nadal więc oczekują pisemnej odpowiedzi na bezzwłoczną realizację zadania. W związku z tym skarżący uważa, że Wójt Gminy pozostaje w bezczynności, a takie prowadzenie przez niego sprawy prowadzi do blokowania realizacji inwestycji celu publicznego i powoduje ujemne skutki dla stron postępowania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Ł. wniósł o odrzucenie skargi, gdyż w sprawie nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne na podstawie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa dotyczy inwestycji prowadzonej przez Gminę Ł. w zakresie budowy sieci wodociągowej w miejscowości P. i rozbieżności między mieszkańcami w zakresie szczegółowych rozwiązań technicznych. Organ dodał, że mieszkańcy gminy (w tym skarżący) są niezwłocznie informowani o przebiegu i warunkach prowadzenia inwestycji. Odbyło się też spotkanie, na którym wyjaśniono problematyczne zagadnienia. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie administracyjne wskazane w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem brak jest kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.), orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z bezczynnością organu mamy do czynienia, gdy zobowiązany on jest do podjęcia określonych czynności wynikających z przepisów prawa, a nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. Bezczynność oznacza więc stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. W takiej sytuacji celem skargi na bezczynność jest spowodowanie, aby doszło do przerwania okresu zwłoki i aby organ rozstrzygnął sprawę administracyjną. Z treści skargi wynika, że skarżący dopatruje się bezczynności Wójta Gminy Ł. w sposobie prowadzenia przez organ inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej w miejscowości P.. Zgodnie z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r., poz. 757, zwanej dalej: u.z.z.w.), zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między ww. przedsiębiorstwem a odbiorcą usług. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.z.z.w. Przedsiębiorstwo jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Z powyższego wynika, że realizacja wskazanych w ustawie obowiązków zaopatrzeniowych jest zadaniem własnym gminy, realizowanym przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które zapewnia budowę wymaganych sieci oraz ma obowiązek przyłączyć do nich poszczególne nieruchomości, jeśli spełnione są wymagane warunki. Z powyższego jednak nie wynika, aby na gminie spoczywał obowiązek budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, w szczególności na wniosek właścicieli nieruchomości. W konsekwencji skoro organy gminy nie są związane wnioskiem mieszkańców w przedmiocie budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, to tym bardziej nie są związane ich oczekiwaniami co do sposobu realizacji tej inwestycji. Po stronie organu gminy nie istnieje zatem obowiązek procesowego załatwienia pism mieszkańców składanych w toku realizacji ww. inwestycji w formie władczej wymienionej w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a., dla którego to załatwienia obowiązują stosowne terminu. Tego rodzaju pisma i wnioski nie inicjują bowiem postępowania administracyjnego. W konsekwencji, skarga na bezczynność złożona w sprawie niniejszej nie znajduje uzasadnienia we właściwości sądów administracyjnych określonej w przepisach art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. W konsekwencji zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Wójta Gminy Ł. nie mogła być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Bezczynność, jak to już zostało powyżej wskazane, może być bowiem przedmiotem skargi tylko wówczas, gdy po stronie organu przepisy prawa formułują konkretny obowiązek działania (wydania decyzji, postanowienia, aktu bądź czynności, ewentualnie podjęcia "czynności nakazanych prawem"). Istnienia takich przepisów prawa Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a