II SAB/Kr 258/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej skargę oddala Wnioskiem z dnia 23 października 2017 r. skarżący E. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na następujące pytania: "I. Czy treść tego pisma, którego ksero załączam z UMiG w [...], Biuro Promocji i Informacji Publicznej [...], [...] z dnia 04.V.2017 r., [...] podpisała: Kierownik Biura Promocji i Informacji Publicznej – E. K. , dyktował jej ww. R. P.??? II. Czy według ww. R. P. i jego wiedzy na ten temat oraz treści zawartej w ww. piśmie, pod którym podpis jw., czyli E. K. , ona sama to podpisała, czy wpływ na treść ww. pisma mogła mieć również Sekretarz UMiG w [...] K. B., aby tym pismem chronić – bronić Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] oraz Przewodniczącego Rady Miasta [...] J. K.??? III. Czy R. P. przekaże to pismo z UMiG w [...] z dnia 04.V.2017 r., [...], podpisała Kierownik B.P i I.P. E. K. do: 1) Komendy Policji w [...] Komendantowi T. Z., 2) do Prokuratury Rejonowej w [...], Kierownikowi Prokuratury, czyli K. D., zgodnie z prawem – Konstytucją Polski Niepodległej po 1993 r., kiedy to wojska sowieckie – ruskie – C.C.C.P. – z ZSSR – z kraju rad zostały zmuszone opuścić terytorium Polski Niepodległej, a którą to okupowały od 1945 r. (po kapitulacji III Rzeszy Niemieckiej – ludobójców narodu polskiego, Polaków), zgodnie z art. 304 § 1, § 2, § 3, a ponieważ ja oskarżam ww. E. K. z: 1) art. 231 § 1 k.k., 2) art. 233 § 1 k.k., art. 235 k.k., art. 271 § 1 k.k. oraz z art. 212 § 1 k.k., art. 59 k.p.k., art. 23 k.c., art. 24 k.c., a jeżeli tego nie zrobi R. P. to na podstawie jakiego prawa – Konstytucji i czy to będzie na pewno prawo – Konstytucja, które obowiązuje w XXI wieku w Polsce Niepodległej??? IV. Czy Burmistrz UMiG w [...] R. P. kiedykolwiek dostał moje pismo, o którym pisze w swoim piśmie Kierownik B.P i I.P. E. K. z dnia 04.V.2017 r., [...], ksero załączam i cytuję pkt nr 3, moja numeracja wraz z artykułami wypisanymi, cytuję ww. E. K. : "Jednocześnie informuję, iż na późniejszą prośbę P. E. S., z treści protokołu z sesji Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].V.2008 r. zostały usunięte informacje dotyczące jego osoby", a jeżeli R. P. dostał takie pismo to do kogo ono jest adresowane w UMiG [...] i z którego dnia, miejsca oraz roku, jest to rzekome moje pismo i czy mnie dostarczy ksero rzekomego – pisma widma – podobno mojego i czy R. P. zna art. 270 k.k. oraz art. 276 k.k. i inne??? V. Czy R. P. zna te informacje, o których pisze E. K. w swoim piśmie z dnia 04.V.2017 r., [...], UMiG w [...], B.P i I.P. i czy mnie dostarczy ksero tych informacji, a jeżeli nie to na podstawie jakiego prawa – Konstytucji i czy to będzie prawo – Konstytucja Polski Niepodległej i czy to będzie prawo z PRL-u i prawo jakie stosowali Komuniści – sługusy Kremla??? VI. Czy R. P. wie co było w internecie na stronach UMiG [...], oprócz tego co dostarczyła Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] D. P.??? VII. Czy te moje pytania będzie konsultował z: 1) E. K. , 2) P.R.M. J. K. (platforma)??? VIII. Kiedy Burmistrz [...] R. P. zrobi publiczny konkurs na stanowisko Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], a jeżeli nie zamierza zrobić konkursu na to stanowisko to dlaczego i na podstawie jakiego prawa obecna Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] ma dalej być Dyrektorem O.P.S. [...], a pełni tą funkcję od 01.09.1982 r. i czy ta funkcja dla D. P. jest zagwarantowana i przez którego Burmistrza UMiG w O., bo jak obejmowała to stanowisko to rządzili P.R.L.-owi Komuniści i to oni dali jej to stanowisko i jako dowód, że ww. D. P. trwa na tym dyrektorskim stanowisku załączam ksero: "Wiadomości [...] z dnia [...] r. – ISSN 2299-7261" – chore wynagrodzenia [...] Dyrektorów i Prezesów – tych informacji udzielił Rzecznik Prasowy UMiG w [...] M. L. (ponoć powiązany rodzinnie z L. G. z platformy)??? IX. Ile razy na piśmie mam pytać Burmistrza [...] R. P., kiedy ogłosi konkurs na Dyrektora O.P.S. w [...], bo już pytałem około 10 razy i czy starczy mu kadencji na to, aby mi na to odpowiedział, bo do tej pory takiej informacji na piśmie nie otrzymałem i czy ww. D. P. jest nietykalna i nieusuwalna z tego stanowiska Dyrektora O.P.S. w [...] i kto jej to zagwarantował i czy to byli Komuniści, którzy ją wsadzili do O.P.S. [...] i Komuniści nadal tego pilnują i będą nadal to robić dopóki Burmistrzem nie zostanie członek Prawa i Sprawiedliwości??? X. Czy Burmistrz [...] obecny R. P. będzie ponownie kandydował na stanowisko, które obecnie piastuje w 2018 r. i komu to obiecał (bo nie mnie)???". W piśmie z dnia 3 listopada 2017 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek, Kierownik Biura Promocji i Informacji Publicznej E. K. poinformowała E. S. odnosząc się do pytań nr I i II, że zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwem sądowym, informacja publiczna może odnosić się jedynie do faktów, nie zaś do stanu świadomości organu o pewnych zdarzeniach. Dodano przy tym, że nie są również informacją publiczną opinie o zdarzeniach mających według wnioskodawcy miejsce, czyli – jak wskazano we wniosku – o zdarzeniach, takich jak rzekome dyktowanie pisma oraz opinii na temat wpływu urzędnika na treść pisma i motywów tego wpływu. Ustosunkowując się natomiast do pytania nr III podano, że w sprawie ewentualnych oskarżeń właściwe pisma należy kierować do organów ścigania lub sądów powszechnych. Zaznaczono bowiem, że Gmina [...] nie posiada informacji – w związku ze swoją działalnością – o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu. Odpowiadając natomiast na pytanie nr IV poinformowano wnioskodawcę, że jego prośba o usunięcie ze strony internetowej danych dotyczących jego osoby miała formę ustną podczas jednej z wizyt w Urzędzie Miasta i Gminy w [...]. Podkreślono przy tym, że kwestię swojego niezadowolenia z umieszczenia w protokole z sesji Rady Miejskiej informacji dotyczących wnioskodawcy, poruszył on również we własnych pismach znak: [...] z dnia 28 listopada 2016 r. oraz [...] z dnia 13 grudnia 2016 r. Podniesiono także, że pisma te skierowane do Burmistrza Miasta i Gminy, zostały dekretowane na Biuro Promocji i Informacji Publicznej oraz na Wydział Geodezji i Gospodarki Mieniem. Zaznaczono, że treści zawarte w ww. pismach zostały potraktowane jako jednoznaczna i uzasadniona prośba o trwałe usunięcie tych informacji z Biuletynu Informacji Publicznej, co zostało niezwłocznie uczynione (prośba do Urzędu Marszałkowskiego w K. o trwałe usunięcie z Biuletynu Informacji Publicznej niezanonimizowanej wersji protokołu sesji Rady Miasta w [...]). Dodano, że niezanonimizowany protokół obrad sesji Rady Miejskiej został trwale usunięty z serwerów, o czym wnioskodawca został powiadomiony w piśmie [...] z dnia 22 grudnia 2016 r. Zwrócono przy tym uwagę, że w żadnym z wielu później kierowanych przez wnioskodawcę pism do Urzędu Miasta i Gminy w [...] nie wyraził on niezadowolenia z tego faktu. Wskazano także, że informacja publiczna może odnosić się jedynie do faktów, nie zaś do badania świadomości organu w zakresie aktów prawnych wymienionych przez wnioskodawcę. Z kolei odpowiadając na pytania nr V i VI poinformowano, że kwestia stanu świadomości organu w zakresie faktów nie stanowi informacji publicznej. Podano przy tym, że znany jest Burmistrzowi Miasta i Gminy stan faktyczny ww. sprawy, a wszystkie informacje w tym zakresie mogą zostać odczytane ze strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu. Ponadto ustosunkowując się do pytania nr VII poinformowano, iż informacja publiczna w swojej istocie odnosi się do faktów, nie zaś do zamiarów, w tym przypadku "konsultacji pytań". Wskazano również, że zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Miasta i Gminy w [...], komórką odpowiedzialną za koordynację udzielania odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej kierowane do wydziałów Urzędu jest Biuro Promocji i Informacji Publicznej. Zaznaczono jednak, że pytania wnioskodawcy nie będą konsultowane z Przewodniczącym Rady Miejskiej w [...] – J. K., bowiem przedmiotowa sprawa nie należy do kompetencji ww. Przewodniczącego Rady. Dodatkowo odpowiadając na pytania nr VIII i IX wskazano, że informacja publiczna może odnosić się jedynie do faktów, nie zaś do stanu świadomości organu w zakresie faktów, które według wnioskodawcy miały miejsce. Podkreślono też, że informacja publiczna nie odnosi się również w swej istocie do zamiarów podjęcia decyzji, w tym przypadku zamiaru podjęcia decyzji o przeprowadzeniu konkursu na stanowisko Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Dodano także, że Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] pełni swoją funkcję na mocy powołania na tę funkcję przez ówczesnego Burmistrza Miasta i Gminy. Zaznaczono przy tym, że w przypadku podjęcia przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzji o przeprowadzeniu konkursu na stanowisko Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], ogłoszenie o konkursie na stanowisko dyrektora zostanie podane do publicznej wiadomości za pośrednictwem Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy w [...]. Ponadto odnosząc się do pytania nr X podano, że ewentualny zamiar albo podjęcie decyzji dotyczącej kandydowania na stanowisko burmistrza w następnej kadencji nie należą do sfery faktów objętych "prawem do informacji publicznej". W piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. (data wpływu do organu), skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, domagając się zobowiązania tego organu do udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego pytania zawarte we wniesionym przez niego wniosku z dnia 23 października 2017 r., zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że nie otrzymał od Burmistrza żadnej odpowiedzi na jego wniosek. Zaznaczono również, że objęte treścią wniosku pytania dotyczyły E. K. oraz Dyrektora O.P.S. w [...] D. P.. Zdaniem skarżącego, łamanie prawa – Konstytucji Polski Niepodległej po 1993 r., kiedy to wojska okupacyjne: sowieckie, ruskie, C.C.C.P. spod znaku sierpa i młota zostały zmuszone opuścić terytorium Polski, a którą to okupowały od 1945 r., to jest norma jaką stosuje wobec skarżącego – jego pism – R. P. od 2015 r. podlega pod art. 231 § 1 k.k. i inne. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie w całości jako niezasadnej. W uzasadnieniu wskazano, że skarga jest bezprzedmiotowa, gdyż E. S. uzyskał odpowiedzi na jego pytania zawarte we wniosku z dnia 23 października 2017 r., w piśmie z dnia 3 listopada 2017 r. (nr [...]), nadanym w dniu 6 listopada 2017 r., a otrzymanym przez skarżącego w dniu 21 listopada 2017 r. Organ zaznaczył przy tym, że skarżący wniósł swoją skargę bez oczekiwania na odpowiedź organu na jego pytania, a w związku z tym, zdaniem Burmistrza Miasta i Gminy w [...], przedmiotowa skarga jest co najmniej przedwczesna. W ocenie organu bezzasadne są również zarzuty podniesione w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez E. S. była bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na 10 pytań (niektóre z nich rozbudowane i sformułowane w sposób mało precyzyjny). Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności zaś dokonanie oceny czy przy tak określonym przedmiocie skargi (udostępnienie informacji publicznej) – przy uwzględnieniu aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a. po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca) – konieczne jest uprzednie wyczerpanie przez stronę skarżącą środków zaskarżenia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyrażona została ogólna zasada, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., wprowadzonego do p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 3 lit. b ustawy nowelizującej, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wskazana powyżej regulacja – dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność – była następstwem zmiany brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), polegającej na wprowadzeniu – w miejsce przewidzianego wcześniej zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa – instytucji ponaglenia (art. 1 pkt 9 ustawy nowelizującej). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, że w sprawach, w których zastosowanie znajdą przepisy k.p.a., wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wymagało poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym w ocenie Sądu, należało przyjąć, że na gruncie obecnego brzmienia przepisów p.p.s.a. zachował swoją aktualność ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjny pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 172/17, LEX nr 2377682; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 161/17, LEX nr 2377681; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 224/17, LEX nr 2404174; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 193/17, LEX nr 2404173; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 186/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 200/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego też należało uznać, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez E. S. jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Burmistrza Miasta i Gminy, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do oceny, czy organ udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 23 października 2017 r., jak również do sposobu postępowania organu w przedmiocie udzielenia żądanej informacji, a w konsekwencji konieczności ustalenia czy Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju informacją jest w szczególności informacja dotycząca sposobu i trybu realizacji zadań publicznych przez organy jednostek samorządu terytorialnego (w tym organy gminy) oraz informacja o zasadach funkcjonowania tych organów w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wymaga jednak podkreślenia, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów. Oznacza to, że o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji oraz jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań i ich wykładni prawa, wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie tylko trzy zagadnienia wyodrębnione z całego ww. szeregu pytań zawartych we wniosku skarżącego z dnia 23 października 2017 r., dotyczyły sfery faktów zawiązanych z administrowaniem sprawami publicznymi, zaliczając się tym samym, w tym zakresie do kręgu informacji publicznych. W ocenie Sądu, z treści przedmiotowego wniosku wynika bowiem, że skarżący chce uzyskać informację w zakresie organizacji pracy Kierownik Biura Promocji i Informacji Publicznej – E. K. w przedmiocie treści pisma, którego ksero dołączył, z UMiG w [...], Biuro Promocji i Informacji Publicznej [...], [...] z dnia 04.V.2017 r., [...], które podpisała: Kierownik Biura Promocji i Informacji Publicznej. Niezależnie bowiem od tezy, którą Sąd podziela, że nie stanowią informacji publicznej opinie organu o zdarzeniach mających według wnioskodawcy miejsce, skarżącego interesowało, czy przedmiotowe pismo sporządziła samodzielnie ww. Kierownik, czy we swoistym współdziałaniu, przez jego dyktowanie, z R. P.. Z wypowiedzi organu, wynika, że okoliczność dyktowania przedmiotowego pisma nie miała miejsca, zatem, niezależnie od odpowiedzi i jej uzasadnienia organu wobec pytania nr I , odpowiedź w tym zakresie wyżej zdefiniowanej informacji publicznej co do sposobu administrowania została jednak, w ocenie Sądu, skarżącemu udzielona. W nawiązaniu do pytania III, organ poinformował - w zakresie materii informacji publicznej - że Gmina [...] nie posiada informacji w związku ze swoją działalnością – o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu. Tak samo pytanie IV dotyczące tego, czy Burmistrz UMiG w [...] R. P. kiedykolwiek dostał pismo skarżącego, o którym pisze w swoim piśmie Kierownik B.P i I.P. E. K. z dnia 04.V.2017 r., [...], ksero skarżący załącza i cytuje pkt nr 3, numeracja skarżącego wraz z artykułami wypisanymi, skarżący cytuje ww. E. K. : "Jednocześnie informuję, iż na późniejszą prośbę P. E. S., z treści protokołu z sesji Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. zostały usunięte informacje dotyczące jego osoby", a jeżeli R. P. dostał takie pismo to do kogo ono jest adresowane w UMiG [...] i z którego dnia, miejsca oraz roku, jest to rzekome pismo skarżącego i czy dostarczy skarżącemu ksero rzekomego – pisma widma – podobno skarżącego i czy R. P. zna art. 270 k.k. oraz art. 276 k.k. i inne???" – w ocenie Sądu, w zakresie poza znajomością przez R. P. art. 270 k.k. oraz art. 276 k.k. i innych - dotyczy w ocenie Sądu sfery faktów związanych z administrowaniem sprawami publicznymi. Jednocześnie w tym miejscu Sąd stwierdza, w nawiązaniu do przytoczonego powyżej stanu prawnego i powyższej wykładni prawa, że ocenia udzieloną odpowiedź organu jako wyczerpująco spełniającą wymogi prawa w zakresie udzielania informacji publicznej. W odniesieniu do pozostałych zagadnień podniesionych przez skarżącego we wszystkich jego pozostałych pytaniach kierowanych do kontrolowanego organu, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, i jego argumentację, bez niepotrzebnego powtarzania jej w tym miejscu, że nie dotyczyły one odpowiednio faktów, tylko stanu świadomości organu i także na dzień postawienia pytania prawnie irrelewantnych/obojętnych zamiarów organu/R. P., zatem w swej istocie nie stanowią/nie dotyczą materii informacji publicznej, o czym prawidłowo poinformował i uzasadnił wobec skarżącego kontrolowany organ. Omawiane i skontrolowane stanowisko organu Sąd ocenia jako zgodne z prawem, należycie uargumentowane i spełniajcie wymogi odpowiedniej indywidualizacji i konkretyzacji. W odniesieniu natomiast do trybu, w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna - wymaga zaznaczenia, że zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przy czym informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ponadto stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi również wówczas, gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – pomimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3, uwaga 80, w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w ocenie Sądu, należało uznać, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy nie dopuścił się bezczynności w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 23 października 2017 r. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z akt administracyjnych i co w treści skargi potwierdził również sam skarżący, przedmiotowy wniosek został wniesiony do organu w dniu 24 października 2017 r., a w związku z tym wskazany powyżej 14 dniowy termin na udostępnienie żądanej informacji publicznej upływał w dniu 7 listopada 2017 r. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych, organ nadał do skarżącego pismo z dnia 3 listopada 2017 r. zawierające odpowiedź na ww. wniosek w dniu 6 listopada 2017 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, a zatem w ustawowo przewidzianym terminie do podjęcia czynności zmierzających do udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ zachował ustawowy termin do udzielenia informacji publicznej, gdyż we wskazanym terminie podjął odpowiednie czynności. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.