II SAB/Kr 259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na przewlekłość postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] postanawia: odrzucić skargę H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia 10 czerwca 2014 r. zatytułowane "zażalenie" w którym powołując się na art. 37 § 1 kpa wskazała, że wnosi "zażalenie na przewlekłość postępowania i niezałatwienie sprawy terminie przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z 7 października 2013 r., znak: [...]." W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) przysługujących jej środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu lub przewlekłego postępowania środkiem zaskarżenia, o jakim mowa w w/w przepisie jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z jego treścią na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wystąpiła do organu wyższego stopnia kierując swoje zażalenie bezpośrednio do sądu. Sąd nie jest właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa, a skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona z pominięciem opisanego trybu jest skargą niedopuszczalną, podlegającą, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.