II SAB/Kr 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi G.Z. i innych ...., na bezczynność Starosty K. w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej pod numerem sprawy [....] skargę oddala. W dniu 13 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1745/12 w sprawie ze skargi Z.S. , G.Z. oraz W.Z. , uchylił decyzję Wojewody [....] z dnia 19 października 2012 r. nr [....] i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości w zakresie w jakim dotyczyła działki nr [....] obr. [....] . W dniu 10 czerwca 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga Z.S. , G.Z. oraz W.Z. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie nierespektowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący bardzo szczegółowo opisali przebieg dotychczasowego postępowania, począwszy od jego zainicjowania wnioskiem z 2005 r., oraz podnieśli, iż do dnia 25 maja 2014 r. Starosta K. pomimo wyroku z dnia 13 marca 2013 r. nie wydał postanowienia po ponownym rozpoznaniu sprawy. W dniu 31 marca 2014 r. skarżący złożyli do Wojewody [....] zażalenie, mylnie nazwane skargą, na postępowanie Starosty K . W odpowiedzi na skargę złożoną do WSA Starosta K. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. , wskazując na niewyczerpanie toku instancji w świetle art. 37 § 1 k.p.a. albowiem Wojewoda Małopolski nie wydał stosownego postanowienia. Podkreślił nadto, iż nie posiada akt niniejszej sprawy, gdyż zostały one dołączone do sprawy prowadzonej w WSA w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 1744/12 i obecnie akta zostały przedstawione wraz ze skargą kasacyjną NSA w Warszawie. Organ jest natomiast w posiadaniu jedynie akt zastępczych. Z uwagi na powyższe brak zwrotu akt sprawy, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., tworzy stan, w którym nie można liczyć terminu do załatwienia sprawy. Starosta K. wydał w dniu 8 września 2014 r. decyzje znak [....] w której orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 0,0643 ha poł. w obr. [....] jednostka ewidencyjna [....] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli [....] . kat. [....] b. gm. kat. C. na rzecz W.Z. , Z.S. oraz G.Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga, której przedmiotem była bezczynność Starosty K. po wydaniu wyroku z dnia 13 marca 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 1745/12, nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że z przepisu art. 149 p.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z kolei stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). W pierwszej kolejności wskazać należy, że złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia (na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe postępowanie) w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym umożliwiającym stronie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wymogiem wniesienia skargi nie jest natomiast rozpoznanie tego zażalenia przez organ wyższej instancji. Skoro w niniejszej sprawie skarżący w dniu 31 marca 2014 r. złożyli do Wojewody [....] zażalenie, mylnie nazwane skargą, na postępowanie Starosty K. należało tym samym uznać, że spełniona została przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu określona w art. 52 § 1 p.p.s.a.. Dlatego wniosek Organu o odrzucenie skargi jako nieuzasadniony nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego. Wobec powyższego koniecznym było merytoryczne rozstrzygnięcie skargi i zbadanie czy w okolicznościach niniejszej sprawy można postawić zarzut bezczynności Staroście K. po wydaniu wyroku z dnia 13 marca 2013 r. W ocenie Sądu w takim przypadku znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 35 § 3 k.p.a., z którego wynika, iż załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego. Przepis ten ustanawia generalne terminy do załatwienia sprawy administracyjnej. W sytuacji jednak gdy organ ma obowiązek procedowania po uchyleniu przez Sąd poprzednio wydanej decyzji, konieczne jest odmienne ustalenie daty początkowej biegu tychże terminów. Otóż stosownie do przepisu art. 286 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis powyższy ustanawia zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. W ocenie Sądu, organ musi więc dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Dopiero wówczas bowiem, zgodnie z przywołanym przepisem art. 286 p.p.s.a, rozpoczyna się początek biegu terminów do załatwienia sprawy określonych w k.p.a.., a ich niedochowanie skutkować może przyjęciem bezczynności organu. W ocenie Sądu, jak wynika z wyjaśnień organu, jak również akt postępowania, bieg terminów do wydania decyzji nie rozpoczął się. Powodem tego był brak w ogóle akt sprawy, które przesłane zostały do sprawy prowadzonej w WSA w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 1744/12, a następnie do sprawy prowadzonej przed NSA w Warszawie. Przy czym godzi się zwrócić uwagę, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia zasadności niniejszej skargi pozostaje fakt wydania decyzji przez Starostę K. w dniu 8 września 2014 r., pomimo dysponowania przez Organ jedynie aktami zastępczymi postępowania. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002.270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku. Na marginesie natomiast wskazać należy, że z uwagi na treść skargi i podniesione w niej zarzuty także dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, skargę w tej części wydzielono do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.