II SAB/Kr 267/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o ustalenie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę W dniu 16.09. 2013 r. A. B. wniósł, za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu "wobec wniosku z dnia 02.09.2013 r.". Z przesłanych akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta prowadzi pod znakiem: [...] na wniosek W. S. z dnia 01.07.2013 r. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi, garażami: podziemnym i naziemnym na terenie części działki nr [...] oraz zjazdami z dróg publicznych na terenie działek nr [...] i nr [...] obr. [...] w K.". A. B. nie został uznany za stronę tego postępowania. W piśmie z dnia 29.08.2013 r. A. B. wraz z G. B. zwrócili się do organu o uznanie ich za stronę postępowania. Następnie w piśmie z dnia 2.09.2013 r. wnieśli o uwzględnienie we wszystkich postępowaniach dotyczących ustalenia warunków zabudowy po terenach [...] S.A. przy ul. M. i R. w K., w tym również w przedmiotowym postępowaniu, przepisów określonych w art. 7 i art. 12 kpa oraz wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawach, które dotyczyły ustalenia warunków zabudowy na tym terenie. Pismo to zostało sprostowane i uzupełnione w dalszych pismach z dnia 3.09.2013 r. z dnia 13.09.2013 r. Prezydent Miasta w piśmie z dnia 16.09.2013 r. poinformował wyżej wymienionych, że nie przysługuje im status strony w postępowaniu. Na podstawie analizy niejednoznacznej treści skargi oraz wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie z dnia 3.12.2013 r. Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy prowadzonej pod znakiem: [...]. W związku z powyższym należy wskazać, że stosownie do treści art.52 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Środkiem zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 ppsa, jest między innymi zażalenie do organu administracji wyższego stopnia, składane w trybie art.37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie. Należy stwierdzić, że wymóg art. 52 § 1 ppsa w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został w niniejszej sprawie spełniony, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi złożył zażalenie którym mowa w art.37 kpa. Skarga wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jest zatem niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsaskarga podlegała odrzuceniu.