II SAB/Kr 271/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. w pozostałej części skargę oddala; V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; A. F. pismem z dnia 26 maja 2019r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia 4 maja 2019r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie tego na jakim etapie postępowania pozostaje wykonanie przez ten organ wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2010r. sygn.. II SA/Kr 1646/09 Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że pomimo upływu terminu zawitego Kolegium nie udostępniło mu informacji publicznej, o którą wnioskował, ani też nie wydało decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania. W dalszej części skargi skarżący opisał tryb postępowania w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej i zarzucił, iż organ będący adresatem wniosku powinien go merytorycznie rozpoznać i udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej, albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o oddalenie skargi podając, iż pismem z dnia 31 maja 2019r. znak: [...] udzieliło wnioskowanej informacji tj. iż wyjaśniło A. F., iż wyrokiem z dnia 22.01.2010r., sygn. akt II SA/Kr 1646/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 10.08.2009r., znak:[...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia 01.07.2009r., znak: [...] zawierającego informację w przedmiocie podziału dz. ew. nr [...] i nr [...] i uznał, iż zakwestionowane pismo Burmistrza Miasta [...] jest decyzją administracyjną, gdyż zawiera wszystkie niezbędne cechy i elementy decyzji administracyjnej. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie zapoznało się z aktami sprawy i decyzją z dnia 13.05.2010r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na tym zakończyło się postępowanie przed Kolegium. Kolegium poinformowało również, iż o dalsze informacje A. F. powinien wystąpić do Burmistrza Miasta [...], gdzie została przekazana sprawa do ponownego rozpatrzenia. Wskazanym wyżej pismem Kolegium udzieliło A. F. odpowiedzi na jego wniosek, a zatem zarzut naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie sposobu rozpatrzenia wniosku A. F. jest w ocenie Kolegium nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062). Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. Ponadto, informacje, których domagał się skarżący miały charakter informacji publicznej, bowiem dotyczyły działalności organu w zakresie wykonanie przez ten organ wyroku sądu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Zgodnie natomiast z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie u.d.i.p. należy wskazać, iż omawiana ustawa wymienia trzy formy załatwienia (zakończenia) sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. A mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien alternatywnie: udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10), odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie skarżony organ do chwili wniesienia skargi nie rozpoznał wniosku o udzielenie informacji publiczne, a zatem nie ulegało wątpliwości, iż pozostawał w bezczynności – jednocześnie jak wynika z pisma, którym po wniesieniu skargi udzielił wnioskowanej informacji, posiadał wnioskowaną informację, mógł faktycznie jej udzielić lecz zaniechał tego i nie zachował ustawowego terminu do jej bezzwłocznego udzielenia, wobec czego orzeczono jak w pkt II wyroku – stwierdzając, ze organ dopuścił się bezczynności. Jednakże skoro po wniesieniu skargi, jak wyżej wskazano organ udostępnił wnioskowaną informację, sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżony organ udzielił żądanej informacji publicznej już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Udostępnienie informacji publicznej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku, z uwagi na bardzo krótki okres pozostawania w zwłoce ( zaledwie niecałe dwa tygodnie). Udostępnienie nastąpiło w pełnym żądanym zakresie i w formie zakreślonej we wniosku na adres wskazany we wniosku. Zatem w ocenie Sądu w działaniu organu nie było znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa. Z racji niewielkiego opóźnienia nie można uznać zatem rażącego naruszenia, nie wystąpiła wysoka naganność. Ze względów jak wyżej, Sąd orzekł jak w pkt III wyroku. Stąd również działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mogło skutkować grzywną, ani sumą pieniężna zasądzoną na rzecz skarżącego, stąd skarga została oddalona w pozostałym zakresie (pkt IV wyroku). W zaistniałych okolicznościach zarówno grzywna w niewielkiej wysokości czy suma pieniężna nie będzie, w ocenie Sądu, spełniać celów, dla jakich winna być orzekana, gdyż nie stanowiłaby adekwatną karą za tak niewielkie opóźnienie, które nie można ocenić jako poważnego zaniechania, co nie spełniłoby i skutkowałoby żaden sposób prewencyjnie na przyszłość. Z kolei wskazywania przez skarżącego szkoda jest tylko jego subiektywnym odczuciem, gdyż sama okoliczność uzyskania informacji od skarżonego organu, skoro żądane wykonanie wyroku należy do innego organu, nie przyczyniłoby się w żaden sposób do wykonania wskazywanego przez skarżącego. Wyroku. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie V wyroku na podstawie 201 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest podstawą do zwrotu kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.