II SAB/Kr 277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność wierzyciela - Starosty [ ] w sprawie niewykonania decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu od skargi. S. P. (dalej skarżący) wniosku z 2 stycznia 2019 r. skierowanym do Starosty [.....] wniósł o zobowiązanie Ochotniczej Straży Pożarnej w T. do wykonania decyzji Starosty [.....] z 28 sierpnia 2007 r., znak: [...] o dopuszczalnym poziomie hałasu. Odnosząc się do ww. wezwania skarżącego Starosta [.....] przeprowadził postępowanie wyjaśniające na okoliczność wskazanych w wezwaniu dowodów (interwencji KPP w W.) na terenie OSP w T. . O wynikach podjętych działań Starosta [.....] poinformował skarżącego pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r., znak [...], uzasadniając brak podstaw do wszczynania postępowania egzekucyjnego względem OSP T. . S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność wierzyciela - Starosty [.....] w przedmiocie wniosku z 2 stycznia 2019 r. o zobowiązanie Ochotniczej Straży Pożarnej w T. do wykonania decyzji Starosty [.....] z 28 sierpnia 2007 r., znak: [...] o dopuszczalnym poziomie hałasu. Skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu kończącego postępowanie, na które służy środek odwoławczy; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w maksymalnym wymiarze prawem przewidzianym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, wskazując na brak bezczynności Starosty [.....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) w art. 6 § 1a zawarła szczególną regulację skargi na bezczynność wierzyciela, polegającą na braku czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku. Skarga ta służy również podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez zobowiązanego obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. W myśl ww. przepisu bezczynność wierzyciela nie musi dotyczyć wszczętego już postępowania egzekucyjnego, może pojawić się także przed jego wszczęciem. W doktrynie przyjmuje się, iż bezczynność wierzyciela może między innymi polegać na tym, że nie podejmuje on działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego do wykonania obowiązku, nie wzywa go do wykonania obowiązku, a w razie bezskuteczności tego upomnienia nie sporządza tytułu wykonawczego i nie składa wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, (tak między innymi Piotr Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji - Komentarz", Lexis Nexis, Warszawa 2006). W myśl przepisów art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów polegających na braku załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności tam wymienionych. Stosownie zaś do art. 149 tej ustawy sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 m.in. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (...). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż tryb skargi na bezczynność organów przewidziany w cytowanych wyżej przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosowany jest tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji, a zatem jest on wyłączony w sprawach bezczynności uregulowanej w art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 L, sygn. akt SAB/Ka 138/02, ONSA 2004 r., nr 2, poz. 81). Sąd administracyjny będzie zatem właściwy jedynie w sprawach skarg na postanowienia organów wyższego stopnia oddalających skargi na bezczynność organu egzekucyjnego opisane w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych bez wyczerpania trybu wskazanego w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest w świetle wskazanych na wstępie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2007 r., II SAB/Gd 62/06, publ. CBOIS, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ. w Katowicach, II SAB/Ka 138/02, publ. CBOIS). Zdaniem Sądu art. 6 § 1a u.p.e.a. stanowi przepis szczególny (lex specialis) w stosunku do art. 37 § 2 k.p.a. Dlatego też w sytuacji gdy osoba posiadająca interes prawny lub faktyczny domaga się od wierzyciela (organu) podjęcia działań zmierzających do wyegzekwowania określonego postępowania od podmiotu zobowiązanego, to ewentualna bezczynność organu uprawnia stronę wyłącznie do wniesienia skargi na bezczynność, na podstawie art. 6 § 1a u.p.e.a. Wykluczona jest natomiast możliwość wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Ustawodawca wprowadził zatem szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym, nadto rozszerzył krąg podmiotów uprawnionych do udziału w tym trybie (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 24 listopada 2010 r., II SA/Po 684/10, CBOIS). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że skarga S. P., zgodnie z tym, co wyżej podniesiono, nie podlega kognicji sądu administracyjnego i z tego względu podlega odrzuceniu. Niedopuszczalna jest bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, z pominięciem szczególnego trybu zaskarżania bezczynności przewidzianego w przytoczonym wyżej art. 6 § 1a u.p.e.a. Skarga do sądu przysługuje zatem dopiero na postanowienie organu, który - zgodnie z tymi przepisami - rozpatrywał zażalenie na postanowienie właściwego organu wydane w I instancji na skutek rozpoznania skargi na bezczynność. Warto na marginesie zauważyć, że od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia SKO w K. z 22 maja 2019 r., nr [...] oddalającego skargę na bezczynność wierzyciela – Starosty [.....] skarżący nie wniósł zażalenia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jej odrzuceniu. O zwrocie z urzędu wpisu uiszczonego tytułem skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.