II SAB/Kr 28/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w T. w przedmiocie skargi na bezczynność Prokuratora Okręgowego w T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej postanawia: skargę odrzucić Pismem z dnia [...] 2005 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na druku posła na Sejm RP Z. N., działając "na podstawie art. 227 kpa w zw. z art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" wniósł skargę na bezczynność Prokuratury Okręgowej w T. "/' naruszenie art. 16 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej". W uzasadnieniu podniósł, że od 2003 r. wnosił do Prokuratury Okręgowej w T. o udostępnienie mu do wglądu akt postępowania przygotowawczego dotyczących nieprawidłowości w finansowaniu kampanii wyborczej kandydatów na Prezydenta RP w wyborach 2000 r. Prokuratura, powołując się na różnego rodzaju okoliczności odmawiała mu dostępu do akt, jednakże nie wydała w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, której zasadność podlegałaby kontroli instancyjnej. W związku z tym, iż Prokuratura Okręgowa w T. od ok. 2 lat nie uczyniła zadość obowiązkowi zawartemu w art. 16 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej, można mówić w takim przypadku o bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi obowiązkiem Sądu jest zbadania, czy skarga spełnia wymagania formalne. Zgodnie z art. 52 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do sądu, w myśl wyżej powołanego przepisu, jest "wyczerpanie środków zaskarżania". Wyjątek od tej reguły jest dopuszczalny tylko w razie, gdy na drodze postępowania administracyjnego nie służy środek zaskarżenia lub gdy tak stanowi przepis szczególny. W razie gdy przedmiotem zaskarżenia jest wykonywanie administracji publicznej w innych formach prawnych, do której nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązek "wyczerpanie środków zaskarżania" na drodze administracyjnej regulują przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 52 § 6 \ 4 p.o.p.s.a.) W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na bezczynność organu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a więc sprawa dotyczy regulacji objętej ustawą z dnia 6.09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn.zm.). Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, a odmowa w formie decyzji (art. 10 ust. l oraz art. 16 ust. l tej ustawy). W skardze skarżący akcentuje, że jego skarga dotyczy nie wydania decyzji odmawiającej dostępu do akt. A więc ustawodawca w tego rodzaju sprawie, jak niniejsza, nie zwolnił skarżącego od "wyczerpanie środków zaskarżania", którym może być zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie ( art. 37 § l kpa ), albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 p.o.p.s.a.). Tej formalnej kwestii poświęcono rozprawę w dniu [...] 2006 r. Na rozprawie skarżący oświadczył, że "w chwili obecnej nie posiada dowodu, że takie zażalenie składał, musiałby przeglądnąć swoje archiwum aby dać jednoznaczną odpowiedź czy i kiedy takie zażalenie było składane" a w końcu, że "nie ma czasu i środków na to, żeby przeszukiwać swoje archiwum w celu wykazania, że składał zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie" a poza tym "nikt go nigdy nie pouczył, że takie zażalenie powinien złożyć". Spełnienie wymogów formalnych skargi należy do skarżącego a skoro skarżący tych wymogów nie spełnił należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, co na podstawie art. 58 § l pkt. 6 p.o.p.s.a. musi prowadzić do jej odrzucenia.