II SAB/Kr 280/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. F. z dnia 7 października 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego postanawia: odmówić wyjaśnienia wątpliwości W dniu 11 lipca 2014 r. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. SK 9/08. W związku z wątpliwościami Sądu co jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie wezwano skarżącego do sprecyzowania skargi. W piśmie z dnia 9 września 2014 r. A. F. wyjaśnił, że skarga dotyczy niewykonania przez Starostę [...] wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. SK 9/08. Zdaniem skarżącego Starosta naruszył przepisy art. 2 i 45 Konstytucji RP pozbawiając go prawa do sądu poprzez niewydanie decyzji czym narusza art. 37 i 35 K.p.a. Wskazał na wielokrotne wezwania organu do wykonania tego wyroku oraz zażalenie na nierozpoznanie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 280/14 skargę skarżącego odrzucił. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", upoważnia sąd administracyjny do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie decyzje, postanowienia, akty i czynności, ale także na bezczynność organów w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-5. Skoro w tej sprawie skarżący wniósł skargę na niewykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. SK 9/08, to taki przedmiot sprawy nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne zgodnie z powyżej przytoczonym przepisem. Żaden przepis prawa nie statuuje obowiązku organu zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zatem brak jego wykonania również nie stanowi o bezczynności organu. Dalej Sąd wyjaśnił, że zastosowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest kwestią merytorycznego stosowania prawa przez organ w danej sprawie. Kontrolę tego przeprowadza organ odwoławczy, w sytuacji złożenia odwołania od decyzji, w której nie zastosowano się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego lub sąd administracyjny, po zaskarżeniu decyzji. Z powyższych względów skarga skarżącego została, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucona jako nie należąca do właściwości sądów administracyjnych. Dnia 7 października 2014 r. skarżący złożył, na podstawie art. 158 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. wniosek o wykładnię ww. postanowienia. Skarżący podniósł, że Sąd nie uwzględnił bezczynności Starosty [...] poprzez działanie tego organu z naruszeniem art. 35 i 37 K.p.a. W tej sprawie Starosta prowadzi postępowanie od 20 lat i obowiązującego terminu do jej załatwienia nie dochował już 144 razy. Jest to rażące naruszenie prawa. Starosta nie zastosował się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1262/93. Ponadto Starosta nie może zmieniać terminów załatwiania spraw określonych ustawami. Skarżący podniósł, że rażąca bezczynność Starosty [...] pozbawiła go prawa do niezależnego sądu w rozumieniu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i takie postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. We wniosku złożonym przez skarżącego nie wskazuje się na wątpliwości co do treści uzasadnienia ww. postanowienia, ale w istocie skarżący zamieszcza odrębną wykładnię co do przedmiotu swojej skargi z daty 10 lipca 2014 r. (data wniesienia – 11 lipca 2014 r.). W ocenie skarżącego zawartej we wniosku o wyjaśnienie wątpliwości, przedmiotem skargi była bezczynność Starosty [...] w zakresie prowadzonej przez ten organ sprawy dotyczącej zwrotu nieruchomości. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, Sąd miał wątpliwość, jak zakwalifikować skargę skarżącego z daty 10 lipca 2014 r. mimo, że z jej treści wynikało domaganie się przez skarżącego od Starosty wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym zarządzeniem z dnia 2 września 2014 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi z dnia 10 lipca 2014 r. poprzez wskazanie w terminie 7 dni jakiego dokładnie postępowania prowadzonego przez Starostę [...] dotyczy jego skarga na bezczynność, w szczególności: a) czy jest to skarga na Starostę [...] z powodu nie wykonania przez ten organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt SK 9/08; b) czy jest to skarga oparta o art. 154 § 1 P.p.s.a. informując o jego treści i wskazując, że w tej przedmiotowej sprawie ani sąd administracyjny ani Trybunał Konstytucyjny nie wydał żadnego wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności; c) czy też jest to skarga na bezczynność Starosty [...] w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą: [...] w sprawie o zwrot nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], wywłaszczonej na rzecz Państwa umową sprzedaży z dnia 29 września 1960r., Rep. Nr [...] informując, że w tym postępowaniu zapadła decyzja Wojewody [...] z dnia 13 marca 2014 r., Nr [...] orzekająca o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia 10 września 2013. Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; d) czy też dotyczy innej sprawy, - pod rygorem uznania, że jest to skarga, której przedmiotem jest uznanie bezczynności Starosty [...] z powodu nie wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt SK 9/08 W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z daty 9 września 2014 r. wyraźnie stwierdził, że jego skarga z dnia 10 lipca 2014 r. dotyczy nie wykonania przez Starostę [...] wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt SK 9/08, sam skarżący jest związany z nieruchomością rodzinnie, zaś rodzina Starosty pracowała w sklepie oraz działała w służbach bezpieczeństwa. Pomijając nieistotne w tej sprawie kwestie zatrudnienia rodziny Starosty i współpracy ze służbami bezpieczeństwa, Sąd związany był wyraźnym stanowiskiem skarżącego, zgodnie z którym jego skarga to skarga na niewykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Mając to na uwadze, całkowicie bezpodstawnym jest domaganie się przez skarżącego wykładni wydanego postanowienia poprzez uznanie bezczynności w załatwieniu sprawy, skoro skarga skarżącego dotyczyła braku wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Nie ma więc żadnych kwestii, które byłyby nieprecyzyjnie wskazane w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sądu z 26 września 2014 r., a które wymagałyby wyjaśnienia czy też których wyjaśnienia domagałby się skarżący. Jeżeli skarżący nie zgadza się z treścią wydanego postanowienia, służy mu prawo wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wyjaśnienie wątpliwości wydanego postanowienia z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 280/14 jest niezasadny i tym samym, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 P.p.s.a. odmówił wyjaśnienia wątpliwości.