II SAB/Kr 281/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Magda Froncisz SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. w pozostałej części skargę oddala; V. zasądza od Starosty T. na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; A. F. pismem z dnia 5 czerwca 2019r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. [...] Z.. Skarżący wskazał, iż sprawa dotyczy niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. z dnia 6 lipca 2018 roku. Dotychczas organ pomimo wniesienia podania z dnia 4 grudnia 2018r. nie doręczył skarżącemu decyzji wywłaszczeniowej wraz z ustaleniem odszkodowania w kwocie 67.145.013 zł na podstawie art. 128 i 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sprawie dotyczącej dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. - zabudowanej w całości budynkiem [...], który został częściowo wywłaszczony na rzecz Giny Miasto Z.. Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie organu do wydania aktu, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny lub sumy pieniężnej na rzecz skarżącego i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o oddalenie skargi podając, iż z uwagi na sposób sformułowania podania skarżącego, wezwaniem z dnia 11 marca 2019r., Nr [...], Starosta zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie zakresu przedmiotowego złożonego roszczenia poprzez wskazanie niebudzącej wątpliwości istoty formułowanego żądania, wyznaczając przy tym termin 7 dni, w których wskazana czynność winna być wykonana, z równoczesnym pouczeniem, iż w przypadku bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu zgłoszone podanie pozostanie bez rozpoznania. Z uwagi na bezskuteczny upływ terminy wyznaczonego w/w wezwaniem organu z dnia 11 marca 2019r., Nr [...], Starosta zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2019r., Nr [...] poinformował skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania podania zgłoszonego w w/w piśmie z dnia 4 grudnia 2018r. Pismem z dnia 5 kwietnia 2019r "PONAGLENIE" A. F. wniósł ponaglenie, a postanowieniem z dnia 21 maja 2019r., Nr [...] Wojewoda [...] zobowiązał Starostę do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie do dnia 21 czerwca 2019r., wskazując w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, iż w treści wniosku ("skargi") wnoszący domagał się m. in. wydania decyzji odszkodowaniu za wywłaszczoną — zdaniem skarżącego -nieruchomość położoną w Z., oznaczoną jako działka nr [...] obr. [...] m. Z.. Następnie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2019r., Nr [...] Starosta orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku A. F. o ustalenie i wypłatę na jego rzecz odszkodowania w kwocie 67.145.013,00 PLN z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, oznaczonej jako działka eiwd. [...] obr. [...] Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty w zakresie rozpoznania podania A. F. z dnia 4 grudnia 2018r. W rozpoznawanej sprawie skarżony organ do chwili wniesienia skargi nie rozpoznał tego podania, a zatem nie ulegało wątpliwości, iż pozostawał w bezczynności, co również wynika wprost z postanowienia Wojewody [...] z dnia 21 maja 2019r., Nr [...] zobowiązującego Starostę do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie do dnia 21 czerwca 2019r. Jednocześnie jak wynika z odpowiedzi na skargę, już po wniesieniu skargi, jak wyżej wskazano, organ rozpoznał w/w podanie (wniosek) skarżącego tj. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2019r., Nr [...] Starosta orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku A. F. o ustalenie i wypłatę na jego rzecz odszkodowania w kwocie 67.145.013,00 PLN z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, oznaczonej jako działka eiwd. [...] obr. [...] Z.. Zatem sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie wniosku skarżącego, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Staroście nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku, wobec zwrócenia się do wnioskodawcy o sprecyzowanie zakresu przedmiotowego złożonego roszczenia co wydłużyło postępowanie, a także z uwagi na niezbyt długi okres pozostawania w związku z tym w zwłoce. Dodatkowo organ dochował terminu do wydania aktu określonego w w/w postanowieniu organu nadrzędnego tj. wynikającego z postanowienia z dnia 21 maja 2019r., Nr [...] w którym Wojewoda [...] zobowiązał Starostę do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie do dnia 21 czerwca 2019r. Zatem w ocenie Sądu w działaniu organu nie było znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa. Z racji tego nie można uznać zatem rażącego naruszenia, nie wystąpiła wysoka naganność. Ze względów jak wyżej, Sąd orzekł jak w pkt III wyroku. Stąd również działanie Starosty nie mogło skutkować grzywną, ani sumą pieniężna zasądzoną na rzecz skarżącego, a zatem skarga została oddalona w pozostałym zakresie (pkt IV wyroku). W zaistniałych okolicznościach zarówno grzywna czy suma pieniężna nie będzie, w ocenie Sądu, spełniać celów, dla jakich winna być orzekana, gdyż nie stanowiłaby adekwatnej kary za tak niewielkie naruszenie przepisów określających terminy rozpatrzenia sprawy i opóźnienie, które nie można ocenić jako poważnego zaniechania, co zatem nie spełniłoby i nie skutkowałoby żaden sposób prewencyjnie na przyszłość. Z kolei wskazywana przez skarżącego szkoda jest tylko jego subiektywnym odczuciem, gdyż nie wykazał on jaką konkretnie szkodę poniósł, zwłaszcza, iż obecnie wydano negatywne rozstrzygnięcie w zakresie jego wniosku, a zatem nie uzyskał on orzeczenia o wypłacie na jego rzecz odszkodowania w kwocie 67.145.013 zł. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie V wyroku na podstawie 201 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest podstawą do zwrotu kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.