II SAB/Kr 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. i W. K. na bezczynność Burmistrza Miasta R.-Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. T. K. i W. K. – dalej skarżący, pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R.-Z. w sprawie udostępnia informacji publicznej. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art.13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wnieśli o: 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta R.-Z. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnieśli o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w dniu 22 sierpnia 2017 r. wystąpili do Burmistrza Miasta R.-Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "wskazania numerów ewidencyjnych działek przy odcinku [...] dla których decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie opierała się o dostęp do drogi publicznej poprzez drogę określoną numerem ewidencyjnym [...]. Zakres czasowy dla zapytania to decyzje administracyjne wydane w okresie od 01.01.1999 r. do 20.05.2015 r. Dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p." Pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Burmistrz [...] wezwał skarżących o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, który zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzasadniałby udzielenie żądanej informacji publicznej, która ze względu na swoją treść stanowi niewątpliwie informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy p dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący wskazali, że w ich ocenie wnioskowana informacja nie jest informacją złożoną. Burmistrz [...] decyzją z dnia 19 września 2017 r. (znak: [...]) odmówił skarżącym udostępnienia informacji publicznej w całości. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana informacja wymaga wyszukania ze zbioru kilkuset akt administracyjnych dotyczących ustalenia warunków zabudowy, a następnie dokonania oddzielnej i bardzo szczegółowej analizy poszczególnych akt administracyjnych celem wytworzenia informacji żądanych we wniosku. Organ wskazał ponadto, że w przeciągu lat numery działek ewidencyjnych ulegały licznym zmianom. Ponadto podniósł, że informacje żądane przez wnioskodawców obecnie nie istnieją i nie posiada wskazanych informacji. W wyniku tego, pozytywne rozpatrzenie wniosku prowadziłoby do powstania nowej informacji, która to w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiłaby informację publiczną. W wyniku odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., decyzją z dnia 3 listopada 2017 r., znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, wskazując w szczególności, że wnioskowana informacja była informacją prostą. Nadto skarżący wskazali, że w wyniku braku wniesienia środka zaskarżenia od powyższej decyzji, a także w świetle pisma z dnia 30 listopada 2017 r., wynika, iż organ przyjął ustalenia organu odwoławczego i jego ustalenia wiążą organ l instancji w toku rozpoznania sprawy. Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. organ l instancji wskazał, iż otrzymał decyzję organu odwoławczego w dniu 20 listopada 2017 r. Następnie organ wskazał, iż wniosek nie może zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na wystąpienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. o przesłanie akt przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. został wyznaczony nowy termin załatwienia sprawy - do dnia 15 stycznia 2018 r., w którym to terminie burmistrz Miasta R.-Z. poinformuje o sposobie załatwienia wniosku. Zdaniem skarżących, oczekiwanie na zwrot akt postępowania nie może być powodem dla przedłużenia terminu dla wydania wnioskowanej informacji publicznej. W ich ocenie sam brak akt sprawy, związany z przesłaniem ich wcześniej do SKO w N. S. nie jest przyczyną niezależną od organu uzasadniającą odliczenie czasu jej trwania od terminów przewidzianych w u.d.i.p. W ich ocenie w takiej sytuacji organ powinien wystąpić do SKO z wnioskiem o niezwłoczne przesłanie akt administracyjnych, w celu niezwłocznego rozpoznania sprawy lub też wystąpić o wydanie tychże akt w postaci fotokopii i przesłanie ich drogą elektroniczną (celem szybszego dostarczenia do organu). Winien zorganizować swoją pracę tak, aby być w posiadaniu niezbędnych dokumentów w celu rozpoznania sprawy. Jedynie w sytuacji, gdy pomimo działań podjętych przez organ w celu uzyskania akt sprawy lub ich kopii jest to niemożliwe (np. z uwagi na brak zgody na to organu odwoławczego), można uznać to za okoliczność zwalniający organ z zarzutu bezczynności. Natomiast brak wystosowania pisma do organu odwoławczego z prośbą o niezwłoczne przesłanie akt sprawy lub wykonanie fotokopii akt sprawy i przesłanie ich na adres pocztowy organu nie pozwala na uznanie, że organ podjął wszystkie możliwe działania w celu załatwienia sprawy, a tym samym, że nie pozostaje w bezczynności. Następnie skarżący podnieśli, że pismem z dnia 30 listopada 2017 r. organ przedłużył załatwienie sprawy i poinformował, że do dnia 15 stycznia 2018 r. poinformuje o sposobie załatwienia sprawy. Skarżący wskazali, że przesłane pismo nie wskazuje na termin udostępnienia informacji, a tym samym organ nie przedłużył ważnie postępowania o udzielenie informacji publicznej. W związku z powyższym w ich ocenie organ pozostaje zarówno w bezczynności jak i przewlekłości prowadzonego postępowania. Ich zdaniem za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie burmistrza Miasta R.- Z. do wskazania i ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a. Z ostrożności procesowej skarżący podnoszą, iż nawet w przypadku gdyby organ otrzymał akta sprawy, nie wpłynie to na ocenę postępowania organu w sprawie. W aktach sprawy nie zalegają bowiem żadne dokumenty które miałyby wpływ na wydanie decyzji w sprawie udzielenia informacji publicznej, a sama treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej została wskazana w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 3 listopada 2017 r., znak [...] którą, jak stwierdził burmistrz, otrzymał w dniu 20 listopada 2017 r. Reasumując, skarżący podkreślili, że do dnia złożenia skargi, tj. do dnia 2 stycznia 2018 r., organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, czym - w ocenie skarżących - naruszył 14 dniowy termin, o którym mowa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...], wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu streścił przebieg postępowania i podniósł, że w dniu 17 listopada 2017 r. otrzymał decyzję Samorządu Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 3listopada 2017 r. znak: [...] , w której uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi. W dniu 30 listopada 2017 r. organ zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z prośbą o przesłanie akt sprawy, bowiem do dnia 30 listopada 2017 r. akta nie zostały zwrócone organowi. Równocześnie w dniu 30 listopada 2017 r. w związku z faktem nieprzesłania akt sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., organ pismem z dnia 30 listopada 2017 r. poinformował skarżących o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. zwróciło akta sprawy w dniu 8 grudnia 2017 r. W dniu 19 grudnia 2017 r. skarżący zwrócili się z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. z jaką datą zostały zwrócone do Urzędu Miasta R. -Z. akta sprawy o udostępnienie informacji publicznej, przesłane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S.. W dniu 27 grudnia 2017 r. organ poinformował skarżących z jaką datą akta zostały zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., a w dniu12 stycznia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 22 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto organ wskazał, że skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu, nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jeżeli zatem w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., to skarga w niniejszej sprawie nie spełnia warunków formalnych, i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. powinna zostać odrzucona. W ocenie organu przedstawiony wyżej przebieg postępowania wyraźnie wskazuje, że organ nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności. Wszelkie czynności, które organ mógł podejmować stosowanie do przebiegu postępowania, podejmował w zakreślonych przez prawo terminach lub też przedłużał stosownymi pismami terminy podejmowania określonych czynności w sprawie. Od chwili otrzymania określonych informacji lub dokumentów, organ w terminach zakreślonych przez u.d.i.p. lub też stosowanie do tej ustawy w terminach odpowiednio wydłużonych, podejmował określone prawem czynności. Wobec powyższego o jakiejkolwiek bezczynności w niniejszej sprawie nie może być mowy. Organ stosownie do przedłużonego terminu, jeszcze przed jego upływem udzielił skarżącym odpowiedzi. Wobec konieczności rozpatrzenia faktycznie 4 wniosków o dostęp do informacji publicznej a nie jednego oraz faktu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. dopiero 13 grudnia 2017 r. zwróciło akta sprawy organ miał usprawiedliwione podstawy do przedłużenia terminu, zwłaszcza co wykazywano w decyzji odmownej organu, że udzielenie żądanej informacji publicznej wiąże się z koniecznością podjęcia szeregu czynności, które wymagają stosownego czasu. Organ udzielił odpowiedzi w ciągu 1 miesiąca od dnia wpływu akt sprawy do organu. Nadto organ podkreślił, że nie pozostawał w bezczynności, bowiem wniosek skarżących załatwiał w terminach określonych przepisami u.d.i.p. oraz ostatecznie zgodnie z wymogami u.d.i.p. określił ostateczny termin na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i takie rozstrzygnięcie podjął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Burmistrza Miasta R.-Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił skarżący we wniosku z dnia 22 sierpnia 2017 r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta R.-Z. w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Rozważenia wymaga, czy pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017r., poz. 935). Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl wprowadzonego z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) również na mocy nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (zastąpiła zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Regułą jest więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej u.d.i.p.) jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji więc przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym do mającej charakter czynności materialno-technicznej czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w dalszym ciągu wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2 b p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Krakowie: z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 161/17, CBOSA). Podobne stanowisko wyraził WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 81/17 w którym wskazał, że środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 37 k.p.a. Jednak według art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że u.d.i.p. jest ustawą szczególną wobec k.p.a. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. o sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. o sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012r. o sygn. IV SAB/Po 87/12, CBOSA). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami tej ustawy. Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r. I OSK 7/17, CBOSA). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12, Lex nr 1265660): " Z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Przypomnieć również należy, że zgodnie z art. 13 ust.1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2). Z kolei w myśl art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno - technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt l OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12, CBOSA). Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Jak wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 22 sierpnia 2017 r. Z kolei pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. organ wezwał skarżących o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W dniu 7 września 2017 r. wpłynęła odpowiedź skarżących. Organ decyzją z dnia 19 września 2017 r. (znak: [...]) odmówił skarżącym udostępnienia informacji publicznej w całości. W wyniku odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. decyzją z dnia 3 listopada 2017 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W dniu 17 listopada 2017 r. organ otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 3 listopada 2017 r. znak: [...]. W dniu 30 listopada 2017 r. Burmistrz zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z prośbą o przesłanie akt sprawy, bowiem do dnia 30 listopada 2017 r. akta nie zostały zwrócone organowi oraz w tym samym dniu poinformował skarżących o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. zwróciło akta sprawy w dniu 8 grudnia 2017 r. W dniu 12 stycznia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 22 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu Burmistrza Miasta R. -Z., nie miała miejsca. Z czynności tych wynika, że organ prowadził postępowanie terminowo. W szczególności istotny jest tutaj okres po uchyleniu decyzji Burmistrza R.-Z. z dnia 19 września 2017 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. decyzją z dnia 3 listopada 2017 r., albowiem zgodnie z art. 138 k.p.a., po uchyleniu decyzji w całości wniosek jest rozpoznawany od nowa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ odwoławczy zwrócił akta sprawy w dniu 8 grudnia 2017 r., natomiast informację publiczną zgodnie z wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2017 r. udzielił skarżącym w dniu 12 stycznia 2018 r. czyli w terminie 2 miesięcy wynikającym z art. 13 u.d.i.p. Zdaniem tut. Sądu – wbrew twierdzeniu skarżących – Burmistrz R.-Z. dopiero po otrzymaniu akt mógł podjąć czynności zmierzające do udostępniania informacji publicznej. Akta administracyjne stanowią bowiem podstawowe narzędzie pracy organu, a postępowanie administracyjne jest postępowaniem sformalizowanym. Nie ulega także wątpliwości, że z uwagi na przedmiot wniosku i zakreślony w nim okres od 1 stycznia 1999 r do 20 maja 2015 r., wymagający zbadania i zgromadzenia odpowiednich dokumentów, zachodziła po stronie organu konieczność podjęcia dodatkowych czynności, które także wymagały niezbędnego czasu. Uzasadnionym jest, więc w tych okolicznościach przyjęcie, że organ był uprawniony do powiadomienia skarżących o przedłużeniu terminu do udzielenia żądanej informacji, co uczynił informujących skarżących w dniu 30 listopada 2017 r. (czyli w terminie 14 dni), że sprawa będzie mogła być załatwiona do 15 stycznia 2018 r. Stosownie bowiem do treści art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Termin ten nie został przekroczony, gdyż pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. organ udzielił skarżącym informacji publicznej. Nadto wskazać należy, że w dacie złożenia skargi tj. w dniu 2 stycznia 2018 r., organ nie pozostawał w stanie bezczynność. Dopiero nieudzielenie informacji oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 18.03.2005 r., OSK 1209/04). Na marginesie wskazać należy, że sam fakt niezadowolenia skarżących ze sposobu załatwienia ich sprawy w żadnym wypadku nie uprawnia do formułowania zarzutów skargi o braku udzielenia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.