II SAB/Kr 30/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.R. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanawia: - skargę odrzucić - W dniu 10 maja 2004 r. K.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zarzucając temu organowi bezczynność w załatwieniu sprawy administracyjnej. Skarżący wskazywał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie rozpatrzył w obowiązującym terminie zażalenia z dnia 10 grudnia 2003 r. na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. sprawy dotyczącej ogrodzenia wykonanego przez W.M. wzdłuż drogi gminnej nr [...] w Z. (znak: [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W przedmiotowej sprawie należało rozważyć kwestię dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), sąd orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, tj. w sytuacji gdy organ w postępowaniu administracyjnym powinien m.in. wydać postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, albo dokonać czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis powołanego art. 3 § 2 pkt 8 ustawy nie przewiduje zatem możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu wyższego stopnia polegającą na zaniechaniu rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie przez organ I instancji. Postanowienie wydane na skutek wniesienia zażalenia z art. 37 § 1 kpa nie spełnia bowiem wymogów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 wymienionej ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 141 § 1 kpa zażalenie służy na postanowienie, jeżeli przepis kodeksu tak stanowi. Art. 37 § 2 kpa nie wspomina o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu. Nie stanowi też - gdyż jest postanowieniem - innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy w związku z tym przyjąć, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kpa przez organ wyższego stopnia zażalenie nie przysługuje. Nie przysługuje również skarga do sądu administracyjnego. Także skarga taka nie przysługuje na bezczynność organu wyższego stopnia polegającą na uchylaniu się przez ten organ od rozpatrzenia zażalenia, przewidzianego art. 37 § 1 kpa (na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie przez organ l instancji). W związku z tym, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.