II SAB/Kr 306/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie postępowania administracyjnego znak: [...] postanawia: skargę odrzucić. Z. D. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w ramach postępowania administracyjnego znak [...]. Skarga ta jest niedopuszczalna. Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 2070 z późn. zm.) stanowi, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przypadku skargi na bezczynność przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie wskazanym w art. 37 k.p.a. Zażalenie to jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Pogląd taki jest również utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Na przykład w postanowieniu z dnia 7 maja 2014 r., sygn. II OSK 1083/14 (LEX nr 1467706) Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Podobne stanowisko NSA zajął w postanowieniu z dnia 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13 (LEX nr 1385941), w którym stwierdzono: "Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 KPA wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej jako: PostAdmU). W sprawach skarg na bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 KPA a skargą do sądu administracyjnego". Z. D. wprawdzie złożył dwukrotnie zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., jednakże zażalenia te okazały się skuteczne i doprowadziły do wydania decyzji w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. Zażalenia te zostały rozpoznane przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniami z 9 czerwca 2009 r. (znak [...]) i z 23 lipca 2010 r. (znak [...]). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu 9 września 2011 r. wydał decyzję znak [...] i tym samym ustała bezczynność, która była przedmiotem wymienionych wcześniej środków zaskarżenia. Wydanie decyzji niejako "konsumuje" stan bezczynności oraz wniesione zażalenie na bezczynność. Po wydaniu decyzji przez organ I instancji oraz jej uchyleniu przez organ odwoławczy – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 14 marca 2012 r, skarżący powinien był wnieść na nowo zażalenie na bezczynność organu I instancji i dopiero po takim wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym byłoby dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność. W chwili obecnej skarżący w dalszym ciągu ma otwartą drogę do skorzystania z tej możliwości. Niniejsze postanowienie nie wyklucza, bowiem rozpoznania sprawy po wniesieniu kolejnej skargi - o ile wypełni ona wszystkie warunki formalne. Biorąc powyższe pod uwagę należało odrzucić skargę Z. D. wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 z uwagi na niedopuszczalność skargi wskutek niewyczerpania środków zaskarżenia.