II SAB/Kr 31/26

14 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na bezczynność Przedsiębiorstwa Pomocniczego MPWiK spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2025 r. postanawia: l. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) zł. II SAB/Kr 31/26 UZASADNIENIE 4 listopada 2025 r. K. sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca") wniosła do Przedsiębiorstwa Pomocniczego MPWiK sp. z o.o. w Krakowie (dalej: "podmiot obowiązany") o udostępnienie następującej informacji publicznej: Czy została/y zawarta/e umowa lub umowy z podmiotami zewnętrznymi na transport odpadów technologicznych o kodzie 190801,190802, 190902 wytworzonych w Wodociągach Miasta Krakowa S.A. 12. listopada 2025 r. podmiot obowiązany poinformował, że adresatem wniosku powinna być Wodociągi Miasta Krakowa S.A. w Krakowie jako wytwórca odpadów i strona ewentualnych umów na ich transport. 13. listopada 2025 r. skarżąca skierowała nowe pismo zatytułowane: "Ponowienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej" i zadała następujące pytania: "1. Czy Przedsiębiorstwo Pomocnicze MPWiK Sp. z o.o. zawierało jakiekolwiek umowy z podmiotami zewnętrznymi dotyczące transportu, odbioru lub wywozu odpadów, w tym w szczególności odpadów technologicznych (niezależnie od kodów odpadów). * 2. Jeżeli tak - prosimy o wskazanie: o o nazwy podmiotu (podmiotów) zewnętrznego, o o daty i numeru zawartej umowy (umów), o o okresu obowiązywania, o o przedmiotu umowy, w tym wskazanie jakiego rodzaju odpady stanowią o przedmiot transportu, odbioru lub wywozu, o o podstawy prawnej, w oparciu o którą umowy te zostały zawarte (np. w trybie o ustawy PZP lub w relacji wewnętrznej spółek zależnych)." 22 grudnia 2025 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie do załatwienia wniosku z dnia 4 listopada 2025 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazała, że zachodzi podejrzenie dzielenia zadań na mniejsze w celu niestosowania Prawa zamówień publicznych, w czym udział może mieć podmiot obowiązany jako spółka zależna, zaś z jego odpowiedzi nie wynika, czy jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę podmiot obowiązany wniósł o jej oddalenie, wskazując przy tym w szczególności, że: * nie jest wytwórcą odpadów o wspomnianych kodach, bo zajmuje się wyłącznie transportem odpadów, natomiast wniosek dotyczy sposobu zagospodarowania odpadów wytworzonych przez inny podmiot; * z pisma z 13 listopada 2025 r. wynika, że skarżąca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej, bo działa w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji % publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r. póz. 902, dalej: "udip"). Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2025 r., na pytanie to organ udzielił odpowiedzi w dniu 12 listopada 2025 r., a zatem terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 udip. Treść odpowiedzi w kontekście zadanych pytań nie budzi wątpliwości Sądu. Natomiast pytanie z dnia 13 listopada 2025 r. sformułowane było zupełnie inaczej, choć być może z punktu widzenia skarżącej dotyczyło tych samych zagadnień. Jednak skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie nie dotyczy udzielenia (lub braku udzielenia) odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z 13 listopada 2025 r., ale w skardze zawarto wyraźny wniosek o "zobowiązanie strony przeciwnej do rozpoznania wniosku strony skarżącej z 4 listopada 2025 r." W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga została wniesiona po udzieleniu odpowiedzi przez organ, a zatem po zakończeniu sprawy. 2 Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii jest ugruntowane i wynika z uchwały NSA podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19 dotyczącej bezczynności, a następnie uchwały z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 dotyczącej przewlekłości postępowań. Treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 stwierdzono, że "Przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej, za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania". Wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2024 r. l OSK 1530/24 LEX nr 3821991). Za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2021 r. l OSK 389/19 LEX nr 3243948, Wyrok NSA z 26.03.2025 0 r., III OSK 298/25, LEX nr 3855260). 3 W konkluzji wskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt Sp.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19ONSAJWSA 2020/6/79). Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.