II SAB/Kr 339/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.L. i P.L. na bezczynność Burmistrza Miasta Nowy Targ w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę E. L. i P. L. pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r., działając przez pełnomocnika, skierowali do Burmistrza Miasta wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "1. W związku ze wskazaniem przez Burmistrza Miasta w odpowiedzi na skargę w sprawie przed WSA w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 135/18, że »właściciel działki o numerze [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta [....] Zgodę tą uzyskał już w 2010 r. Wtedy też została zawarta umowa w formie ustnej i do dnia dzisiejszego ustalenia z tamtego okresu są aktualne i praktykowane«, uprzejmie proszę o udzielenie informacji publicznej dot. wzmiankowanej umowy ustnej: a) wskazanie dokładnej daty jej zawarcia; b) wskazanie stron umowy i ich reprezentantów (w szczególności kto ze strony Gminy Miasto N. zawarł ów umowę ustną); c) wskazanie essentialia negotii tej umowy (dokładny przedmiot umowy, warunki umowy, okres jej obowiązywania, możliwość wypowiedzenia, możliwość odstąpienia od umowy, kary umowne). 2. Wnoszę również o udzielenie informacji publicznej dot. innych umów ustnych zawartych przez Gminę Miasto N. : a) wskazanie rejestru wszystkich umów ustnych zawartych przez Gminę Miasto N. w latach 2010-2018 poprzez podanie ilości umów ustnych, stron umów ustnych i dat ich zawarcia; b) wskazanie podstawy prawnej zezwalającej Gminie Miasto N. na zawieranie umów ustnych; c) wskazanie sposobu w jaki przekazywane są między kolejnymi Burmistrzami postanowienia umów ustnych zawieranych przez Gminę Miasto N. ; 3. W związku z odpowiedzią Burmistrza N. z dnia 12 marca 2019 r. znak:[...], dotyczącej »Rozbudowy skrzyżowania ul. A. z ul. G. w miejscowości N. «, w której Burmistrz odsyła moich Mocodawców do Starosty [...], twierdząc, że jest to inwestycja PZD w N. działającego w imieniu Starosty [...], wnoszę o udzielenie informacji publicznej: a) w jakim celu Gmina Miasto N. nabywała nieruchomości składające się z działek ewidencyjnych numer [...], [...], [...], [...] położonych w N. ? b) dlaczego wówczas Gmina Miasto N. nie kierowała ich właścicieli do Starosty [...], celem nabycia przedmiotowych nieruchomości? Jednocześnie na podstawie art. 14 ust. 1 powołanej ustawy wnoszę o udostępnienie mi powyższych informacji w formie papierowej – pisemnie, poprzez przesłanie odpowiedzi pocztą na adres korespondencyjny pełnomocnika wskazany wyżej". Odpowiadając na powyższy wniosek z dnia 12 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta – pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. – poinformował wnioskodawców, że ustne zapewnienie złożone przez Burmistrza Miasta właścicielowi działki ewid. nr [...], iż będzie miał do niej swobodny dostęp nastąpiło przed zawarciem przedwstępnej notarialnej umowy sprzedaży tj. [...].04.2009r., czym właściciel warunkował sprzedaż dz. ewid. nr [...]. Nie określono okresu obowiązywania, warunków wypowiedzenia, możliwości odstąpienia, kar umownych. Umowy notarialne z właścicielem działki ewid. nr [...] w imieniu Burmistrza Miasta podpisywał I-szy Z-ca Burmistrza E. Z.. Gmina Miasto N. nie prowadzi rejestru umów ustnych, zatem nie określono sposobu ich przekazywania. Wskazanie podstawy prawnej nie jest objęte żądaniem dostępu do informacji publicznej. W wyniku decyzji Zarządu Miasta N. z dnia 13 sierpnia 1997 r. rozpoczęto nabywania działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] celem zapewnienia terenu dla przyszłego rozwiązania komunikacyjnego skrzyżowania ulic A., G. , S. . Wdrożenie specustawy drogowej otworzyło nowe możliwości w zakresie pozyskiwania nieruchomości, z czego zarządcy dróg publicznych korzystają przy budowie i rozbudowie dróg. E. L. i P. L. pismem z dnia 21 maja 2019 r., działając przez pełnomocnika, skierowali do Burmistrza Miasta wniosek o udostępnienie "dalszej – pełnej informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Wskazanie dokładnej daty zawarcia umowy z właścicielem działki o numerze [...]. Dokładna data oznacza dzień, miesiąc i rok. 2. We wniosku (pkt 1 lit. b) znalazło się pytanie o wskazanie stron umowy i ich reprezentantów (w szczególności kto ze strony Gminy Miasto N. zawarł ów umowę ustną). Zatem moi Mocodawcy nie pytają o to »kto podpisywał umowy notarialne z właścicielem działki ewid. nr [...]« (cytat z odpowiedzi), bo to wiedzą, ale kto zawarł ze strony Gminy Miasto N. umowę ustną, o której mowa w odpowiedzi na skargę w sprawie przed WSA w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 135/18. Chyba że żadnej umowy ustnej nie było, wówczas również proszę o takie wskazanie z podkreśleniem, że w odpowiedzi na skargę została oświadczona nieprawda. 3. W punkcie 1 wniosku litera c znalazło się pytanie o essentialia negotii tej umowy (dokładny przedmiot umowy, warunki umowy, okres jej obowiązywania, możliwość wypowiedzenia, możliwość odstąpienia od umowy, kary umowne), odpowiedź udzielona przez Burmistrza Miasta nie zawiera odpowiedzi na kluczowe pytanie, a więc dokładny przedmiot umowy. Zatem raz jeszcze bardzo proszę określić dokładny przedmiot umowy ustnej zawartej przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...]. 4. W punkcie 2 wniosku litera a znalazło się pytanie o rejestr wszystkich umów ustnych zawartych przez Gminę Miasto N. w latach 2010-2018 poprzez podanie ilości umów ustnych, stron umów ustnych i dat ich zawarcia, odpowiedź zdaje się być nieprecyzyjna, być może wobec niejasności pytania. Zatem pozwolę sobie przeformułować pytanie, aby nie było wątpliwości: ile umów ustnych i z kim oraz w jakim datach zawarła Gmina Miasto N. w latach 2010-2018? Co było ich przedmiotem? 5. Dodatkowe pytanie: czy może umowa zawarta przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...] jest jedyną umową ustną zawartą przez Gminę Miasto N. ? 6. W punkcie 2 wniosku litera b znalazło się pytanie o wskazanie podstawy prawnej zezwalającej Gminie Miasto N. na zawieranie umów ustnych, zaś w odpowiedzi wskazuje się, że »wskazanie podstawy prawnej nie jest objęte żądaniem dostępu do informacji publicznej«. Wskazanie podstawy prawnej jest objęte żądaniem informacji publicznej, co wynika par excellence z treści pytania. Rozumiem, że sensem odpowiedzi miało być to, że zdaniem tut. organu wskazanie podstawy prawnej działania Gminy Miasto N. i jej organów wykonawczych nie mieści się w pojęciu informacji publicznej? Jeśli tak, to jest to stanowisko oczywiście błędne, albowiem zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o – odpowiednio: pkt 2 podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: lit. a) statusie prawnym lub formie prawnej, lit. b) organizacji, lit. c) przedmiocie działalności i kompetencjach, lit. d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, lit. f) majątku, którym dysponują. Dalej pkt 3 zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: lit. b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Zatem precyzuję: na podstawie jakich kompetencji prawem przewidzianych Gmina Miasto N. zawierała/zawiera przez swych przedstawicieli (organ wykonawczy - Burmistrz) umowy ustne? Które przepisy prawa dają taką kompetencję? 7. Jeśli "nie określono sposobu przekazywania umów ustnych", to skąd obecny Burmistrz zna treść umowy ustnej zawartej przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...] »przed dniem [...].04.2009 r.«? 8. Uprzejmie proszę o przekazanie mi w formie pisemnej treści całej »decyzji Zarządu Miasta N. z dnia 13 sierpnia 1997 r.«, o której mowa w 3 akapicie odpowiedzi. Jednocześnie na podstawie art. 14 ust. 1 powołanej ustawy wnoszę o udostępnienie mi powyższych informacji w formie papierowej – pisemnie, a w zakresie decyzji, o której mowa w punkcie 7 w formie w formie kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem, a następnie poprzez przesłanie odpowiedzi pocztą na adres korespondencyjny pełnomocnika wskazany wyżej". Odpowiadając na powyższy wniosek z dnia 21 maja 2019 r. Burmistrz Miasta – pismem z dnia 6 czerwca 2019 r. – poinformował wnioskodawców, że ustne zapewnienie złożone przez Burmistrza Miasta ówczesnemu właścicielowi działki ewid. nr [...] o swobodnym do niej dostępie nastąpiło przed zawarciem przedwstępnej notarialnej umowy sprzedaży, która miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2009 r., co było warunkiem zgody na sprzedaż działki ewid. nr [...]. Gmina nie prowadzi rejestru umów ustnych, a zatem nie jest możliwe dokładne określenie daty jej zawarcia i odniesienie się do kwestii czy istnieją inne takie umowy. Uprawnionym do zawierania umów w tym zakresie jest Burmistrz Miasta, a w tym czasie także I-szy Z- ca Burmistrza Miasta E. Z.. Zakup przez Gminę nieruchomości, w wyniku którego dochodzi do rozbiórki budynku mieszkalnego, nie pozostaje bez echa i zainteresowania szczególnie jeżeli chodzi o nowe rozwiązanie komunikacyjne na skrzyżowaniu ulic A. i G. w N. ; także oświadczenie Burmistrza Miasta z dnia 29 czerwca 2010 r. znak: [...] "... że istnieje możliwość połączenia działki ewid. nr [...] z drogą publiczną ul. G. ..." kierowane do właściciela dz.ewid. nr [...] i pracowni projektowej oraz decyzja Burmistrza Miasta Nr [...] z dnia 28 września 2010 r. znak: [...] wskazująca, że dostęp inwestycji (realizowanej na dz.ewid. nr [...]) do drogi publicznej ul. G. prowadzi poprzez istniejący lub projektowany zjazd są źródłem wiedzy w tym zakresie. Wskazanie podstawy prawnej nie jest objęte żądaniem dostępu do informacji publicznej. Do pisma załączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię 1-szej i 4-tej strony protokołu [...] z posiedzenia zarządu Miasta N. z dnia 13 sierpnia 1997 r. Pismem z dnia 2 lipca 2019 r. E. L. i P. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza N. w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie: punktu 1 lit. b) wniosku skarżących z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie 2 wniosku z dnia 25 maja 2019 r.; punktu 1 lit. c) wniosku skarżących z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie wniosku z dnia 25 maja 2019 r. w zakresie dokładnego przedmiotu umowy ustnej zawartej przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...]; punktu 5 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r.; punktu 2 lit. b) wniosku skarżących z dnia 12 kwietnia 2019 r. ponowionego w punkcie 6 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r.; punktu 7 wniosku skarżących z dnia 25 maja 2019 r. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem w terminie, nawet pomimo powtórnego wniosku oraz niewydanie decyzji administracyjnej w razie uznania, że zachodzą przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wnieśli o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności; 3) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta miała miejsce rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących solidarnie sumy pieniężnej 500 zł; 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili stan faktyczny sprawy oraz argumentację prawną na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi w całości i wskazał, że pismami z dnia 26 kwietnia 2019 r. i z dnia 6 czerwca 2019 r. udzielono skarżącym pełnej i rzetelnej odpowiedzi. Dodatkowo organ podał, że w dniu [...] lipca 2019 r. została zawarta umowa dzierżawy nr [...] pomiędzy Gminą Miasto N. jako wydzierżawiającym a J. i K. G. jako dzierżawcami, którą uregulowano kwestie dojazdu i przejścia. Zgodnie z umową wydzierżawiający oddał w dzierżawę teren o powierzchni ok. 55m2 przy ulicy G. w N. stanowiący cześć działek ewid. Nr [...] oraz [...] zgodnie z załącznikiem graficznym. Dzierżawca będzie wykorzystywał przedmiot dzierżawy jako dojazd i dojście do swojej zabudowanej nieruchomości znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...] przy ulicy G. w N. T.. Zdaniem organu, niezależnie od powyższego, w związku z licznymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, należałoby się zastanowić, czy aby na pewno mieszczą się one w zakresie ustawowej definicji informacji publicznej. W kontekście art. 3 § 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ sformułował wątpliwość, czy aby na pewno każde pytanie zawarte we wnioskach strony skarżącej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i ocenił, że w przypadku takiej sytuacji organ nie ma obowiązku udzielać informacji publicznej, gdyż wybiega ona poza zakres ustawowej definicji. Ponieważ skarga z dnia 2 lipca 2019 r. dotyczyła dwóch wniosków o udostępnienie informacji publicznej i tym samym kreowała dwie odrębne sprawy sądowo administracyjne – sprawy te zostały rozłączone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2019 r. Skarga zrelatywizowana do wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. została rozpoznana w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą II SAB/Kr 338/19 (nieprawomocnym wyrokiem z dnia 26 września 2019 r. Sąd skargę oddalił), a sprawa zrelatywizowana do wniosku z dnia 21 maja 2019 r. jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a. Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano jednak, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Skoro obecnie ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem – to nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie. "Aktualność zachowuje ugruntowane od lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazujące, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), w trybie unormowanym w k.p.a. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nadal przyjmuje się, że brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2019 r., II SAB/Kr 49/19, CBOSA, zob. też powołane tam orzecznictwo). Rację ma zatem skarżący, gdy twierdzi, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu rzeczy wypada rozpocząć od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.). Zagwarantowane tym przepisem prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA). Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). W niniejszej sprawie to, że Burmistrz Miasta generalnie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stanowi okoliczność bezsporną i, w ocenie Sądu, niebudzącą wątpliwości. Istotą sporu pozostaje zatem to, czy przedmiotowy wniosek miał znamiona wniosku o udostępnienie informacji publicznej i – jeżeli tak – czy odnośna informacja została udostępniona. W tym miejscu wypada ponownie podkreślić, że w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej idzie o wniosek z dnia 21 maja 2019 r., w którym – jako nowe tudzież dodatkowe wobec uprzedniego wniosku z dnia 12 kwietnia 2019 r. – zamieszczone zostały dwa pytania: 1) "czy może umowa zawarta przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...] jest jedyną umową ustną zawartą przez Gminę Miasto N. ?" (pkt 5) i 2) "jeśli »nie określono sposobu przekazywania umów ustnych«, to skąd obecny Burmistrz zna treść umowy ustnej zawartej przez Gminę Miasto N. z właścicielem działki ewid. nr [...] »przed dniem [...].04.2009 r.«?". W ocenie Sądu, powyższe pytania – zważywszy na ich przedmiot i sposób sformułowania – w ogóle nie mogą być utożsamiane z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Pytanie pierwsze ma charakter ogólnikowy, dotyczy bliżej nieokreślonych, potencjalnych, hipotetycznych umów ustnych – trudno tedy zidentyfikować jakąkolwiek "sprawę publiczną", do której miałoby ono być zrelatywizowane. Z kolei pytanie drugie w ogóle nie dotyczy sfery faktów, lecz stanu wiedzy o faktach względnie sposobu jej pozyskania przez określoną osobę. To też, zdaniem Sądu, nie jest informacja o sprawie publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Poza tym Burmistrz Miasta tak naprawdę w piśmie z dnia 6 czerwca 2019 r. udzielił skarżącym odpowiedzi – wszak we wspomnianym piśmie wskazano na źródła wiedzy o umowie przedmiotowej, tj. dotyczącej działki numer [...], a nadto wskazano, że z uwagi na brak rejestru nie jest możliwe odniesienie się do kwestii ewentualnego istnienia innych umów ustnych. W tym stanie rzeczy – zdaniem Sądu – niepodobna skonstatować bezczynności Burmistrza Miasta w zakresie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 21 maja 2019 r. Skarga w tym zakresie okazała się bezzasadna. Ponieważ w piśmie z dnia 21 maja 2019 r. ponowione względnie uszczegółowione zostały pytania sformułowane wcześniej w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. – należy podkreślić, że ocena zarzutu bezczynności organu co do tych pytań nastąpiła zasadniczo w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą II SAB/Kr 338/19. Dodać jednak wypada, że – gdyby w uszczegółowionych pytaniach upatrywać nowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej – również nie podstaw do stwierdzenia bezczynności Burmistrza Miasta w zakresie jego rozpoznania. Uszczegółowienie odnośnych pytań nie zmieniło ich w sposób istotny i nie uzasadnienia przyjęcia odmiennej oceny od tej, która została sformułowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 338/19. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.