II SAB/Kr 351/14

II SAB/ Kr 351/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 stycznia 2015 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. O. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. w udzieleniu odpowiedzi na pismo z dnia 3 czerwca 2014 r. p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi J. B. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej w K., ul. K. – od Skarbu Państwa kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych ), podwyższoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej przyznanej z urzędu pomocy prawnej II SAB/ Kr 351/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu A. O. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J. B.. W piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. pełnomocnik substytucyjny pełnomocnika z urzędu, adwokat A. K. przedłożyła opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z dnia 14 października 2014 r., a także informację, że opinia ta została skierowana również do skarżącego. W opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik substytucyjny zawarła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części. W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ), § 18 ust.1 pkt 1 lit"c", §18 ust.1 pkt 2 lit. "b" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.