II SAB/Kr 354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 7 kwietnia 2014 r. postanawia: skargę odrzucić. I. K. pismem z dnia 15 września 2014r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r., oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że w/w wnioskiem żądano udostępnienia informacji publicznej w zakresie faktów, które wpłynęły na aktualną wykładnię art. 6r ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także skłoniły Prezydenta Miasta do podjęcia działań w celu przedstawienia Radzie Miasta poprawionej i uzupełnionej uchwały, o których wspomniał W. S., Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej, na XCVIII nadzwyczajnej sesji Rady Miasta odbytej w dniu 19 lutego 2014 r. Skarżący we wniosku podkreślił, że informacja ma dotyczyć podania i przesłania orzecznictwa sądowoadministracyjne, regionalnych izb obrachunkowych, rozstrzygnięcia nadzorczego wojewodów, a także innych dokumentów dotyczących tej kwestii, a także faktów, które wpłynęły na poprzednią wykładnię art. 6r ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i stały się podstawą do przyjęcia przedmiotowej uchwały Rady Miasta Krakowa w obowiązującej treści. W skardze podkreślono, że w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r., znak [...] Prezydent Miasta udostępnił informację wymijającą i niepełną. W zakresie żądanego orzecznictwa Prezydent Miasta stwierdził, że orzecznictwo oraz rozstrzygnięcia w zakresie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są ogólnie dostępne na stronach internetowych sądów administracyjnych, regionalnych izb obrachunkowych oraz wojewodów. W ocenie skarżącego zgodnie z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to podmiot zobowiązany dokładnie wskazuje wnioskodawcy, w urzędowym publikatorze teleinformatyczmm miejsce w jakim znajduje się wnioskowana informacja publiczna (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2244/12). Nadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji Biuletynu Informacji Publicznej nie zawsze wyłącza obowiązek udzielenia informacji na wniosek. Odesłanie do BIP zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji publicznej na wniosek tylko wówczas, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (wyroki: NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 844/10; NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 770/12; WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/08). Jednak ze względu na formę pytań, które skarżący skierował do Prezydenta Miasta odpowiedź powinna być udzielona w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, ponieważ trudno sobie wyobrazić, że na wspomnianych przez Prezydenta Miasta stronach internetowych znajdują się specjalnie oznaczone, konkretne orzeczenia sądów administracyjnych oraz rozstrzygnięcia regionalnych izb obrachunkowych i wojewodów, których Prezydent Miasta używał do zrealizowania powierzonych mu prawem przedmiotowych zadań. Zatem Prezydent Miasta powinien udostępnić żądane dokumenty lub wskazać dokładny adres Biuletynu Informacji Publicznej, gdzie dostępne są konkretnie te dokumenty, których używał do zrealizowania powierzonych mu prawem tych zadań, albo odpowiedzieć, że nie posiada, albo nie używał żadnych orzeczeń sądów administracyjnych oraz rozstrzygnięć regionalnych izb obrachunkowych i wojewodów dotyczących wskazanego we wniosku zakresu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie lub ewentualne odrzucenie, podnosząc, że rozpoznając żądanie wniosku organ udzielił skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2014r. odpowiedzi, w której wyjaśnił sposób procedowania nad zmianą uchwały nr LXIII/918/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2012r. Organ wyjaśnił w związku z tym, iż nie dysponuje innymi dokumentami, oprócz przekazanych pismem Wojewody z dnia 20 stycznia 2014r. i całej korespondencji pomiędzy Prezydentem a Wojewodą, jaką w całości przesłał skarżącemu, w tym nie posiada dokumentów w postaci żądanego orzecznictwa. Nadto w ocenie organu wniosek skarżącego w istocie swej nie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej, gdyż zmierza do wyjaśnienia treści przepisu. Czym innym jest udostępnienie treści aktów prawnych stanowiących podstawę uchwalonych aktów prawa miejscowego, a czym innym ich wyjaśnianie lub interpretowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga podlega odrzuceniu, gdyż żądana we wniosku z dnia 7 kwietnia 2014 roku informacja, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać natomiast należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu pogląd skarżonego organu, iż wyjaśnienie co do motywów wykładni oraz motywów zmiany wykładni konkretnego przepisu, co de facto przejawiało się we wniosku w zakresie wskazania na orzecznictwo sądowoadministracyjne, orzecznictwo regionalnych izb obrachunkowych, czy też rozstrzygnięcia nadzorcze wojewodów, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej oraz przykładowy ich katalog zostały zawarte w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż przy wykładni tych przepisów należy kierować się art. 61 Konstytucji RP (tak: wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 marca 2003 r., II SA 4059/2002, Lex 78063). Uwzględniając ten aspekt należy stwierdzić, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się jednak do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje natomiast, iż wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. W konkluzji stwierdzić należy, iż informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., II SA/WA 1595/2006, Lex 302463). Stąd Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 27 września 2002 r., II SAB 180/02 podkreślał, iż "nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej, jak żądanie wyjaśnienia treści aktów, czy polemika z dokonanymi ustaleniami". W punkcie 4 art. 6 ust. 1 omawianego aktu prawnego, ustawodawca doprecyzowuje, że "dane publiczne", to między innymi treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efekty kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść stanowisk, wystąpień, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Wobec treści tego przepisu uznać należy, iż wyżej opisane żądanie skarżącego w zakresie orzecznictwa, które mogło być podstawą wykładni art. 6r ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, mimo iż skierowane w trybie przedmiotowej ustawy - nie dotyczy jednak informacji publicznej. Nie odnosi się ono bowiem do treści aktu lub treści w/w dokumentów, a dotyczy wyjaśnienia motywów jakimi organ się kieruje przy swoich czynnościach. Samo sformułowanie wniosku, z którego jakoby ma wynikać, że dotyczy faktów, nie zmienia sensu całego wniosku, którego treść jest jednoznaczna i wynika z niej, że wnioskodawca domaga się wskazania okoliczności, które spowodowały taką, a następnie inną wykładnię określonego przepisu. Jest to zatem jednoznaczne zapytanie o motywy działania organu, a zatem zapytanie w tym przedmiocie nie dotyczy informacji publicznej. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżonego organu, iż nie można w ramach udostępnienia informacji publicznej żądać również wyjaśnienia lub interpretacji treści przepisu, a żądane przez skarżącego orzecznictwo zmierzało do zbadania i wyjaśnienia treści i wykładni konkretnego przepisu tj. art. 6r ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przed i o jego zmianie. Powyższe prowadzi do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.