II SAB/Kr 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Stowarzyszenia [...]" z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. postanawia: oddalić wniosek Stowarzyszenia [...]" z siedzibą w G. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 36/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ze skargi ze skargi L. K. na bezczynność Stowarzyszenia [...]" z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 lutego 2016 r. zobowiązał organ do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku z dnia 23 lutego 2016 r., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, organ zwrócił się w piśmie z dnia 2 lipca 2018 r. o wyjaśnienie informacji zawartej w uzasadnieniu wyroku, która zdaniem organu "może być niezgodna ze stanem faktycznym". Organ wskazał, że przed wydaniem wyroku przedłożył do akt sprawy dokumenty wskazujące, że skarżącej udostępniono wnioskowaną informację publiczną, tymczasem w wyroku został zobowiązany do dokonania czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Zdaniem sądu, zarówno treść sentencji wyroku 30 maja 2018 r. jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim sposób rozstrzygnięcia sądu, jak również motywy jakimi kierował się sąd. Należy wskazać, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a., zmiana zapatrywania sądu na poszczególne uchybienia czy zmiana zaleceń, skierowanych do organów administracji publicznej. Wobec oczywistości rozstrzygnięcia sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Podniesione przez stowarzyszenie zastrzeżenia co do prawidłowości rozstrzygnięcia, w kontekście znanego sądowi stanu sprawy na dzień orzekania, organ winien uczynić przedmiotem zarzutów w skardze kasacyjnej. Tylko bowiem w ten sposób możliwa jest weryfikacja wydanego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, należało orzec jak w sentencji.