II SAB/Kr 383/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku J. D. z dnia 2 września 2013 r. I. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa II. w pozostałym zakresie postępowanie sądowe umarza; III. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącego J. D. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. J.D. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego M.N. , pismem z dnia 9 września 2014r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [....] S.A. w K. , polegającą w jego ocenie na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 września 2013r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 cyt. ustawy. W uzasadnieniu skargi podano, że pojęcie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Dystrybucja energii i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym sam urzeczywistniania dobra wspólnego, są "zadaniami publicznymi". Według skarżącego żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy sprawy publicznej i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Pełnomocnik skarżącego podał, że wezwaniem z dnia 2 września 2013r. wystąpił do [....] S.A. w K. m.in. o udostępnienie wszelkich decyzji oraz innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce J.D. , w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planu z mapkami. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 11 października 2013r., znak: [....] , w którym przedsiębiorca przesyłowy stwierdził, że wnioskowana dokumentacja nie stanowi informacji publicznej. Wobec przedłużającej się bezczynności w dniu 20 listopada 2013r. wystąpiono do [....] S.A. w K. z ponownym wnioskiem m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy i przebudowy linii elektroenergetycznych posadowionych na nieruchomości skarżącego, a stanowiących własność uczestnika. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 10 grudnia 2013r znak: [....] , w którym przedsiębiorca przesyłowy stwierdził, że odnalezione zostały dwie decyzje oraz, że przesyła je w załączeniu. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w rzeczywistości przedmiotowe pismo nie zawierało żadnych załączników. Ponadto zdaniem tego samego pełnomocnika [....] S. A., odsyłając w tym piśmie do archiwów państwowych i nie wskazując jednocześnie jakie to archiwa, dopuścił się ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej. Do dnia sporządzenia skargi skarżący nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [....] S.A. w K. , wniósł o oddalenie skargi. Wskazał również, że jego zdaniem nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia bezczynności, gdyż pismem z dnia 11 października 2013. pełnomocnik skarżącego otrzymał odmowną odpowiedź na swój wniosek o wydanie odpisów decyzji administracyjnych. Ponadto przedsiębiorca przesyłowy, po odnalezieniu dwóch decyzji w archiwach, przesłał ich odpisy wnioskodawcy pismem z dnia 10 grudnia 2013r. Spółka [....] S.A., zaznaczyła również, iż w okresie od grudnia 2013r. ani wnioskodawca, ani też jego pełnomocnik nie kwestionowali faktu otrzymania odpisów wspomnianych dwóch decyzji administracyjnych. Jednocześnie pełnomocnik [....] S.A. w odpowiedzi na skargę zaznacza, iż w jego przekonaniu twierdzenia strony skarżącej o rzekomej bezczynności i rzekomym niedołączeniu do pisma z dnia 10 grudnia 2013r. kserokopii posiadanych odpisów decyzji administracyjnych uznać należy wyłącznie za zabieg procesowy. Dalej zauważa też, iż strona skarżąca już od grudnia 2013r. działa przez zawodowego pełnomocnika, co pozwala sądzić, że ten zareagowałby na ewentualne niedołączenie do pisma z 10 grudnia 2013r. rzeczonych dokumentów, gdyby faktycznie tak było. Co więcej, pełnomocnik [....] S.A. wskazuje, iż tak samo ocenić należy zarzut, iż jego mocodawca nie skonkretyzował archiwów, w których wnioskodawca może poszukiwać dokumentów będących przedmiotem wniosku. Po pierwsze przedsiębiorca przesyłowy nie ma wiedzy co do takowych archiwów. Po drugie, wnioskodawca korzystający z zawodowej obsługi prawnej ma taką samą wiedzę o potencjalnych zbiorach archiwalnych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznawanej sprawy zainicjowanej skargą J.D. jest bezczynność spółki prawa handlowego - [....] SA z siedzibą w K. - dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej. Postępowanie administracyjne we wskazanym zakresie wszczęte zostało wnioskiem skarżącego z dnia 2 września 2013r. Treść żądania zawartego we wskazanym piśmie dotyczyła udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości skarżącej została posadowiona infrastruktura energetyczna. Rozważenia zatem w kontrolowanej sprawie wymagało, czy dokumenty żądane przez J.D. od spółki [....] S.A. w K. - stanowią informację publiczną oraz, czy wskazana spółka akcyjna - jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony w wyroku tego Sądu z dnia 30.08.2013r., II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do przedstawionych zagadnień należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy). W świetle powołanego przepisu nie ulega zatem wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącego kopie decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy usytuowanych na działce skarżącego - posiadają status informacji publicznej. Stanowisko to nie budzi także wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008r. sygn. akt IV SA/Po 545/2007; LexPolonica nr 2054145 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011r.; sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011; LexPolonica nr 3937797). Odnosząc się natomiast do kwestii, czy spółka [....] S.A. w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010r.; sygn. akt I OSK 851/2010; LexPolonica nr dok.: 2552873). Mając powyższe na uwadze, ocenić zatem należało, czy przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym. W powołanym orzeczeniu NSA zauważono, że — zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi", o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Zaprezentowany pogląd, sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W tej sytuacji należało więc uznać, że spółka [....] S.A. w K. była podmiotem, zobowiązanym - co do zasady - do udzielenia informacji, stanowiącej informację publiczną, objętej wnioskiem J.D. z 2 września 2013r. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Spółka [....] S.A. w K. powinna albo udzielić żądanej informacji albo wydać decyzję o odmowie jej udzielenia, ewentualnie poinformować wnioskodawcę, że żądanych informacji nie posiada. W sprawie spółka nie kwestionowała okoliczności, iż jest podmiotem zobowiązanym, jednak pismo o nieposiadaniu wnioskowanych informacji wystosowała dopiero 11 października 2013r. Udzielenie odpowiedzi nastąpiło z naruszeniem przewiedzianego przez u.d.i.p.14 dniowego terminu załatwienia tej sprawy. Należy zatem stwierdzić, że spółka [....] S.A. w K. , dopuściła się bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku. Same kserokopie dokumentów (odnalezionych decyzji) zostały przesłane pełnomocnikowi wnioskodawcy dopiero za pismem z dnia 10.12.2013r. Na dzień orzekania zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podmiot nie pozostaje już jednak w bezczynności i dlatego też Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie (pkt II sentencji wyroku). W tym stanie rzeczy Sąd w pkt I sentencji, na podstawie art. 149 § 1 z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz, U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko to wynika z faktu, iż stan bezczynności trwał niezbyt długo, tj. nie więcej niż kilka dni. Ponadto przedsiębiorca przesyłowy ostatecznie żądanej informacji udzielił, przesyłając w piśmie z 10 grudnia 2013r. kserokopie wspomnianych już wyżej odpisów decyzji (z 6 i 15 lutego 1961r.), zaznaczając jednocześnie, iż dopiero wtedy zostały one odnalezione. Nadto w piśmie z 26 września 2014r. przesłał wnioskodawcy dodatkowe dokumenty związane z przedmiotową sprawą. Skarżący w treści skargi podnosi, iż wbrew twierdzeniom przedsiębiorcy przesyłowego, pismo z dnia 10 grudnia 2013r., o jakim mowa akapit wyżej, nie zawierało wspomnianych załączników. Wątpliwości Sądu budzi fakt, iż skarżący podnosi ten zarzut dopiero w treści skargi, a nie tuż po otrzymaniu niekompletnego pisma. Tym bardziej, iż już od grudnia 2013r., o czym wspomina pełnomocnik spółki [....] S.A., strona skarżąca korzysta z fachowej pomocy prawnej. O kosztach zaś orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i art.205 § 2 p.p.s.a.