II SAB/Kr 388/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] kwietnia 2019 r. I. stwierdza, że Wojewódzki Konserwator Zabytków dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; I. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; II. zasądza od M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. P. wniósł w dniu 4 września 2019 r. (data nadania przesyłki poleconej) skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W skardze wniósł o: 1) nakazanie [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w K. rozpoznania wniosków skarżącego z dnia 8 kwietnia 2019 roku oraz z dnia 11 czerwca 2019 roku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku Sądu wydanego w niniejszej sprawie, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2019 roku zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. (dalej MWKZ) o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej postępowań administracyjnych toczących się względem nieruchomości przy ul. [...] w K.. Wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r. sformułowany został następująco: "Działając w imieniu własnym, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, proszę o udzielenie przez tutejszy Urząd następujących informacji: 1) czy w okresie od 2010 roku do chwili obecnej tut. Urząd wydawał jakiekolwiek orzeczenia administracyjne (decyzje lub postanowienia) dotyczące nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. na dz. nr [...] obr. l K. - [...] inne niż wydane w toku postępowania zakończonego decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27.11.2018 roku znak [...] 2) jeżeli tut. Organ wydawał takie orzeczenia, to proszę o podanie danych identyfikujących te orzeczenia oraz dat ich wydania, 3) z jaką datą orzeczenia te stały się ostateczne, 4) czy od tych orzeczeń wnoszono środki odwoławcze, a jeżeli tak to jakie zapadło rozstrzygnięcia w wyniku takich wniosków organu II instancji względnie sądu administracyjnego, 5) czy składane były wnioski o stwierdzenie nieważności, względnie o wznowienie postępowań zakończonych wydaniem orzeczeń, o których jest mowa w pkt 1) i 4) powyżej, a jeżeli tak, to których i jakie zapadło ostateczne rozstrzygniecie w tym przedmiocie, 6) czy tut. Organ posiada wiedzę na temat tego, czy orzeczenia, o których jest mowa w pkt 1) i 4), zostały wykonane lub też czy zakończone zostały inwestycje, których dotyczyły te orzeczenia, 7) wnoszę o przesłanie kopii orzeczeń, o których jest mowa w pkt. 1) i w pkt. 4) powyżej - zanonimizowanych w zakresie wymaganym przepisami, 8) Wnoszę nadto o udzielenie informacji, czy tutejszy Urząd opiniował lub wydawał zgodę względnie jej odmawiał, albo wydawał jakiekolwiek inne rozstrzygnięcie administracyjne, których przedmiotem było: a) wybudowanie (wydzielenie) na poddaszu (strychu) przedmiotowego budynku (głównego) pokoi oraz łazienek, b) wymiana w tym budynku stropów - z drewnianych na metalowe, c) zdjęcie drewnianych krużganków od strony podwórka znajdujących się na piętrze budynku głównego, d) zmiana przeznaczenia sieni w budynku głównym na lokal użytkowy (np. recepcję hotelu), e) zmiana dotychczasowego przeznaczenia którejkolwiek innej części budynku lub oficyn 9) Czy tutejszy Urząd posiada informację, że w budynku wykonano lub wykonywane są czynności opisane w pkt. 7) ppkt a), b) i c) (a informuję, że są wykonywane) i czy czynności te są wykonywane pod nadzorem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, 10) Wnoszę także o podanie, czy tut. Urząd posiada informacje, czy na potrzeby inwestycji prowadzonych w tej nieruchomości jakiekolwiek podmioty wskazane w art. 4 ust. l w/w ustawy udzielały jakichkolwiek świadczeń pieniężnych (w szczególności dotacji, darowizn, pożyczek, zapomóg, kredytów itp.) z jakichkolwiek funduszy publicznych, 11) W przypadku pozytywnej odpowiedzi proszę o podanie: a. jakie to były podmioty, b. w jakich kwotach i datach udzielane były te świadczenia i na jaki konkretnie cel były przeznaczone, c. jeżeli tut. Organ posiada jakąkolwiek dokumentację dotyczącą takiego finansowania, to na podstawie art. 4 ust. 3 proszę o przesłanie tej dokumentacji - zanonimizowanych w zakresie wymaganym przepisami." W skardze wyjaśniono, że M. P. jest adwokatem reprezentującym jednego ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, wniosek składał jednak w imieniu własnym. Do dnia wniesienia niniejszej skargi wnioskujący nie otrzymał żadnej odpowiedzi na pismo z dnia 8 kwietnia 2019 roku. Pismo spotkało się z absolutnym milczeniem organu. Pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. skierowanym do MWKZ, wystosowanym i w imieniu wspomnianego wyżej współwłaściciela nieruchomości - A. S. - i w imieniu własnym, M. P. zwrócił organowi uwagę na fakt nierozpoznania wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 roku, a nadto wniósł o udostępnienie dalszych danych (s. 3 pisma). Również to pismo spotkało się z kompletnym milczeniem MWKZ. W ocenie skarżącego "brak odpowiedzi potwierdza jedynie podejrzenia, co do poważnego nieporządku panującego w dokumentach dotyczących przedmiotowego budynku oraz braku należytej kontroli nad tym, co w nim się faktycznie dzieje". Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem organ administracji, wbrew jednoznacznemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów, nie tylko w terminie 14 dni, ale nawet w ciągu kolejnych miesięcy nie odniósł się w jakikolwiek sposób do sprawy - o podjęciu działań nakazanych mu prawem już nie wspominając. Skarżący przypuszcza, że w ten sposób organ zmierza do ukrycia pewnych okoliczności. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. wniósł o jej oddalenie, o odmowę stwierdzenia, że działania Organu nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że M. P. jest pełnomocnikiem A. S., współwłaściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. (objętej wnioskiem), który tym samym posiada status strony prowadzonych przez Urząd postępowań, zakończonych orzeczeniami < [...] z dnia 31.08.2010 r., < [...] z dnia 08.11.2010 r., < [...] z dnia 15.11.2010 r., < [...] z dnia 13 czerwca 2012 r., < [...] z dnia 27 września 2012 r., < [...] z dnia 29.07.2013 r., < [...] z dnia 15.01.2014 r., < [...] z dnia 01.10.2014 r., < [...], < [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r., < [...] z dnia 10 czerwca 2016 r., < [...] z dnia 12.12.2016 r., < [...] i [...] z dnia 14.02.2018 r., < [...] z dnia 06.07.2018 r. oraz < [...] z dnia 11 czerwca 2019 r. Orzeczenia te były dostarczane na adres Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., której reprezentowany przez M. P., A. S. jest członkiem, lub bezpośrednio na adres Kancelarii Prawnej pełnomocnika - M. P.. Fakt ten potwierdza sam wnioskodawca w treści złożonej skargi powołując się, iż działa w imieniu swojego mocodawcy (pismo z dnia 11 czerwca 2019 roku). Zgodnie z art. 73 ust. 1 k.p.a. strona, w tym pełnomocnik strony ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. W związku z powyższym, wnioskodawca ma możliwość uzyskania żądanych informacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie przysługującego stronie dostępu do akt sprawy. Zgodnie z przyjętym przez NSA orzecznictwem w takim przypadku stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne. W związku z powyższym organ w dniu 20 września 2019 roku, wydał decyzję odmawiającą udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku. Zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy wyniknęła z faktu, iż wniosek zbiegł się w czasie z pismem drugiego z pełnomocników A. S.- M. B. o przeprowadzenie kontroli nieruchomości przy ul. [...] w K., w tym zgodności prowadzonych robót budowlanych z wydanymi pozwoleniami konserwatorskimi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2019r. sygn. [...] została wyznaczona kontrola kamienicy [...]. Kontrolę przeprowadzono w dniu 06 maja 2019 r. W czynnościach kontrolnych udział brał pełnomocnik A. S. - M. P. oraz M. B.. Z przebiegu kontroli i składanych do protokołu wniosków i oświadczeń wynika, że wniosek M. P. w istocie zmierzał do ustalenia czy prowadzone roboty w budynku frontowym [...] w K., są prowadzone zgodnie z przedłożonym projektem i wydanymi przez tutejszy Urząd pozwoleniami konserwatorskimi. W dniu 13 maja 2019r. kopia protokołu została przesłana do stron postępowania, w tym do pełnomocnika A. S. - M. P.. Jednocześnie z uwagi na wniosek pełnomocników drugiego z współwłaścicieli, termin kolejnej kontroli wyznaczono na dzień 30 maja 2019r.Ponowna kontrola odbyła się w wyznaczonym terminie. W dniu 05 czerwca 2019r. do stron i reprezentujących ich pełnomocników wysłano odpis protokołu. W piśmie datowanym jw. [...] stwierdzono, że dotychczas wykonane prace zostały przeprowadzone w oparciu o pozwolenie konserwatorskie nr [...] z dnia 27 września 2012r. sygn. sprawy [...] oraz projekt budowlany pn . "Remont stropów na piętrach od pierwszego do trzeciego oraz poddasza wraz z odtworzeniem okien w poziomie l, II, III piętra oraz zamurowanego wejścia od strony ul. [...], wykonanie okien połaciowych i remont instalacji elektrycznej w kamienicy [...]" przy ul. [...] w K., działki nr [...] obr[...]". Dowód: protokoły z kontroli - zał nr 4 W związku z powyższym, według oceny organu, z uwagi na wyjaśnienia jak wyżej, Skarżący miał nieograniczone prawo do uzyskania wiedzy o stanie postępowań administracyjnych, dotyczących tej nieruchomości. Konserwator przytoczył również tezę Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2016 roku nr II SAB/Łd, w którym orzeczono, (..) l. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 K.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność organu". Zaznaczono, że skarżący nie zastosował tego trybu postępowania. Zarządzeniem z dnia 26 września 2019 r. Przewodniczący Wydziału zarządził rozłączenie sprawy ze skargi M. P. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej: < na wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r., zarejestrowanej pod sygn. II SAB/Kr 388/19 oraz < na wniosek z dnia 11 czerwca 2019 r. - i w tym zakresie założono dla sprawy rozłączonej osobne akta (sygn. II SAB/Kr 389/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę powołuje się na odmienne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, przy czym nie podaje sygnatury sprawy (II SAB/Łd), a jedynie datę 23 sierpnia 2016 r. Po dokonaniu sprawdzenia w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzono, iż tego dnia WSA w Łodzi wydał tylko jeden wyrok zawierający cytowany przez organ fragment tj. wyrok w sprawie sygn. II SAB/Łd 173/16. Wyrok ten dotyczy jednak bezczynności organu nadzoru budowlanego w sprawie wybudowania i użytkowania budynku mieszkalnego, a nie bezczynności z zakresu dostępu do informacji publicznej. Tylko zaś w tym ostatnim zakresie wyłącza się wymóg poprzedzenia skargi na bezczynność zażaleniem czy też – po zmianie k.p.a. – ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 tej ustawy. Wynika to ze znacznie ograniczonego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej (art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zatem powołany argument [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest całkowicie chybiony, a wniesiona skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Przepis art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.i.p) przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Nie ulega wątpliwości, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. mieści się w tak określonym zakresie podmiotowym ustawy. Nie ma też wątpliwości, że żądana informacja jest informacją publiczną, w tym zakresie nie ma sporu między organem a skarżącym. Zakres prawa do informacji publicznej został określony w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej. Zgodnie z przywołanym przepisem, "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu." Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), dalej zwanej u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Wątpliwości w tym zakresie nie miał także organ, skoro w dniu 20 września 2019 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. (z urzędu stwierdza się, że wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r. wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2019 r.). Decyzja ww. wydana została już po wpłynięciu skargi do organu, co miało miejsce w dniu 6 września 2019 r. Zgodność z prawem przywołanej wyżej decyzji nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu sądowym, gdyż przysługują od niej osobne środki zaskarżenia. Niezależnie zatem od oceny prawnej tak wydanej decyzji, stwierdzić należy, że bezczynność organu istniała w dniu wniesienia skargi, jednak ustała na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie. Z tego względu Sąd w pkt. II wyroku umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności. W pkt. I wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, kierując się następującymi względami. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z ust. 2, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wniosek skarżącego z dnia 8 kwietnia 2019 r. wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2019 r. Zasadniczy termin zatem do jego załatwienia upływał w dniu 29 kwietnia 2019 r. Jednakże w tym terminie organ nie podjął żadnej, nawet błędnej z punktu widzenia przepisów ustawy, czynności zmierzającej do rozpoznania wniosku. Skarżący w czerwcu 2019 r. złożył kolejne pismo w którym "rozszerzył" wniosek z 8 kwietnia 2019 r. o udostepnienie informacji publicznej, jednak także i to pismo pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Reakcję organu w postaci wydania decyzji z dnia 20 września 2019 r. spowodował dopiero wpływ skargi na bezczynność. Oznacza to, że załatwienie wniosku nastąpiło dopiero po upływie pięciu miesięcy. Każde opóźnienie w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest naruszeniem prawa, jednak jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r. II OSK 3374/18, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma wątpliwości, że organ informacji publicznej skarżącemu nie tylko nie udzielił, ale również nie miał takiego zamiaru, co wprost wynika z odpowiedzi na skargę i treści wydanej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jeśli nawet jednak organ prezentował stanowisko jak w przywołanej decyzji, to nie było żadnych przeszkód, aby wyrazić je w terminie 14 dni od wpływu wniosku, tak jak tego wymaga ustawa. W szczególności nie jest usprawiedliwieniem pozostawania w bezczynności fakt prowadzenia postępowania dotyczącego nieruchomości, której dotyczyły żądane we wniosku dokumenty i informacje. Są to dwie zupełnie odrębne kwestie. Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ w zwykłym toku czynności nie wykonuje swoich ustawowych obowiązków, a działanie organu zmierzające do realizacji obowiązujących przepisów wymuszane jest dopiero wpływem skargi na bezczynność. O kosztach orzeczono w pkt. III wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.