II SAB/Kr 4/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. i M. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Myślenicach w zakresie dostępu do informacji publicznej skargę oddala Pismem z dnia 25 czerwca 2023 r. J. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych skarżący złożyli pismo z dnia 25 maja 2023 r. o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego Nop oraz przypadków śmiertelnych. Do dnia dzisiejszego nie uzyskali odpowiedzi na powyższe pismo, organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Za uzasadnione należy zatem uznać zobowiązanie organu do stosownych działań. W konkluzji skarżący wnieśli o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że analiza skargi i ocena dokumentacji dotyczącej nieudzielenia przez organ odpowiedzi na wniosek o informację publiczną wskazuje, że PPIS w M. odpowiedział na wniosek w dniu 9 czerwca 2023 r. (skarżący otrzymali w dniu 12 czerwca 2023 r.) zgodnie ze swoimi kompetencjami oraz posiadaną wiedzą. Skarżący nie przedstawili w jakim zakresie odpowiedzi na zadane pytania są nie wystarczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest sporne pomiędzy stronami to, że żądane przez skarżących informacje stanowiły informację publiczną. Organ nie kwestionuje też istniejącego po jego stronie obowiązku udostępnienia tej informacji. Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy w okolicznościach sprawy zawnioskowana informacja została prawidłowo udzielona przez organ. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek to uczynić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zagadnienie sposobu i formy udostępniania informacji reguluje art. 14 u.d.i.p. W myśl tej regulacji, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Nie ulega wątpliwości, że Państwowy Inspektor Sanitarny w M. jest organem administracji publicznej obowiązanym do udzielenia informacji publicznych znajdujących się w jego posiadaniu. Z akt sprawy wynika również, że organ dochował terminu na udzielenie odpowiedzi – art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek z 25 maja 2023 r. wpłynął do organu w dniu 29 maja 2023 r., odpowiedzi zaś udzielono pismem z dnia 9 czerwca 2023 r. Ponadto jak wynika z analizy akt sprawy w piśmie z dnia 9 czerwca 2023 r. organ zawarł odpowiedzi na wszystkie dwadzieścia pytań zawartych we wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Wskazać należy, że skarga na bezczynność organu stanowi środek dyscyplinujący w zakresie dotrzymania terminów załatwienia sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie ocenia merytorycznie istoty sprawy i nie dokonuje oceny trafności wydawanych rozstrzygnięć. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do badania czy postępowanie organu cechowała należyta dynamika. Sąd nie bada sprawy pod kątem merytorycznym. Badanie istoty sprawy pozostaje domeną sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie organu kończące dane postępowanie administracyjne. Dlatego wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Dokonując kontroli postępowania organu w zakreślonych wyżej granicach, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem bezczynności. W ocenie Sądu organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie z wniosku dnia 25 maja 2023 r. To, że nie były one satysfakcjonujące dla skarżący nie może przesądzać o zasadności skargi. Udzielenie tej informacji zwalnia organ od zarzutu bezczynności. Mając to wszytko na uwadze Sąd orzekł oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.