II SAB/Kr 40/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. p o s t a n a w i a I) zwolnić M. B. od kosztów sądowych; II) ustanowić dla M. B. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. skarżąca M. B. zawarła wniosek o zwolnienie jej od ponoszenia wszelkich opłat i kosztów. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, dlatego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2010 roku, skarżącej został przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie praw pomocy "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła brak przesyłając wypełniony formularz. Z zakreślenia dokonanego w rubryce 4 formularza wynika, że skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia na jej rzecz adwokata z urzędu. We wniosku M. B. oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód w miesiącu styczniu 2010 roku wyniósł 853,86 zł, zaś w lutym 2010 roku 940,16 zł. Aktualnie skarżąca pozostaje bez pracy. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom oraz nieruchomość wielkości 17 arów we współwłasności z T. i J. S.. Skarżąca nie posiada oszczędności, jak również przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż jej miesięczne wydatki przedstawiają się następująco: energia elektryczna 110 zł, lekarstwa 30 zł, środki czystości 50 zł, reszta środków przeznaczana jest na skromne życie. Część domu, którą zamieszkuje skarżąca nie posiada dostępu do gazu, brak w nim również centralnego ogrzewania. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a więc możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie strona skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika z urzędu. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie posiada jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Za taką decyzją przemawiał fakt, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna i niestabilna. Skarżąca aktualnie nie pracuje i nie uzyskuje żadnych dochodów. Jej dochody uzyskiwane w miesiącu styczniu i lutym 2010 roku nie były wysokie – wynosiły odpowiednio 853,86 zł i 940,16 zł, wystarczały zatem jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, jak również przedmiotów wartościowych. W obecnej sytuacji finansowej skarżąca nie jest zatem w stanie pokryć kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru we własnym zakresie. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).