II SAB/Kr 416/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w N. S. do wydania aktu lub podjęcia czynności; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w S. S. na rzecz S. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego S.C - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w Starym Sączu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, domagając się : - zobowiązania podmiotu do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2019 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku; - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; - zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jak wynika z treści skargi i załączonych do niej dokumentów skarżąca dnia 27 sierpnia 2019 r. złożyła za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie ilości wydarzeń zorganizowanych przez Dom Kultury w Nowym Sączu w miesiącach wakacyjnych, tj. czerwcu, lipcu i sierpniu 2019 r. wraz z informacją o kosztach organizacji tych wydarzeń. Skarżąca wskazała, że ustawowy ostateczny termin na udostępnienie informacji minął 10 września 2019 r. Od tego czasu podmiot pozostawał w bezczynności. Skarżąca podniosła, że wobec braku reakcji podmiotu w terminie ustawowym 11 września 2019 r. podjęła próbę polubownego załatwienia sprawy i wystosowała do podmiotu wezwanie do rozpatrzenia wniosku, mające charakter wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca poinformowała podmiot, że termin na rozpatrzenie wniosku minął 10 września 2019 r. oraz wyznaczyła dodatkowy 7- dniowy termin na rozpatrzenie wniosku. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ do dnia nadania skargi nie podjął stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji oraz nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie powiadomił on również o powodach opóźnienia oraz nie wskazał terminu w jakim udostępni informacje. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na realizację wniosku, wskazując, iż omyłkowo zaniechano udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem, co zostało uczynione dopiero w dniu 11 października 2019 r. Organ podkreślił, że zmiany kadrowe wpłynęły na pewne kłopoty organizacyjne i stąd spóźniona odpowiedź na wniosek. Do powyższej odpowiedzi organ dołączył - przesłane skarżącej już po wniesieniu skargi - pismo z 11 października 2019 r., stanowiące odpowiedź na wniosek z dnia 27 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - określanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 – określanej dalej jako u.d.i.p.), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w Starym Sączu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 27 sierpnia 2019 r. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury w Starym Sączu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, zaś żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako dotyczące działalności statutowej jednostki, realizującej zdania publiczne gminy w zakresie edukacji i kultury ( art. 7 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy o samorządzie gminnym) oraz wydatkowania środków publicznych na ten cel. Bezsporne jest również to, że żądana informacja została udzielona po upływie terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a mianowicie dopiero w dniu 11 października 2019 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność. Wskazać należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność istotny jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, czyli tak, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podlega postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania żądanej czynności, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. Nie zwalniało to jednak Sądu z obowiązku orzeczenia czy organ dopuścił bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), co nie budzi wątpliwości w świetle powyższych wywodów oraz czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zwłoka w rozpoznaniu wniosku skarżącej nie była skutkiem celowego działania, czy lekceważenia podmiotu wnioskującego. Sąd wziął pod uwagę podnoszone braki kadrowe oraz okoliczność, że po złożeniu skargi organ niezwłocznie usunął stan bezczynności, udzielając odpowiedź na wniosek z dnia 27 sierpnia 2019 r. Z tych samym powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie reprezentującego ją pełnomocnika (480 zł), ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.