II SAB/Kr 419/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Polskiego Związku Narciarskiego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku M. J. z dnia 18 sierpnia 2014 r. I. zobowiązuje Polski Związek Narciarski w K. do wydania aktu lub dokonania czynności z wniosku M. J. z dnia 18 sierpnia 2014 r. w zakresie jego punktu 3 i 7, w jakim punkty te dotyczą M. B. - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność Polskiego Związku Narciarskiego w K. miała miejsce z rażącym naruszenie prawa; III. w pozostałym zakresie postępowanie sądowe umarza; IV. zasądza od Polskiego Związku Narciarskiego w K. na rzecz skarżącego M. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Polskiego Związku Narciarskiego w K. (PZN) w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił Polskiemu Związkowi Narciarskiemu w K. naruszenie: - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.) przez niezachowanie terminu do udostępnienia informacji publicznej, - art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Polski Związek Narciarski nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym i w konsekwencji przyjęcie, że PZN nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy PZN z uwagi na rodzaj wykonywanych zadań jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez wzgląd na sposób finansowania swoich działań jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym, co w konsekwencji oznacza, iż jest obowiązany do udzielania informacji publicznej, - art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że żądane przez skarżącego dane nie podlegają udostępnieniu, podczas gdy udostępnieniu podlegają dane publiczne, w tym dane żądane przez skarżącego, które dane dotyczyły spraw publicznych w konsekwencji czego powinny podlegać udostępnieniu, - art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że żądane dane nie podlegają udostępnieniu, podczas gdy udostępnieniu podlegają dane o majątku publicznym, w tym majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem także danych majątkowych Polskiego Związku Narciarskiego, - art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej, podczas gdy zgodnie z ww. ustawą każdy podmiot jest do dostępu do informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie PZN do udostępnienia informacji w żądanym zakresie w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia, stwierdzenie, że bezczynność podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie podmiotowi grzywny, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że w piśmie opatrzonym datą 18 sierpnia 2014 r. zatytułowanym "Pismo w sprawie finansowania kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim oraz zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, w ramach przygotowań olimpijskich oraz do Mistrzostw Świata i Europy" wniósł o udzielenie następujących informacji: 1. jaka kwota środków publicznych została przekazana na przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, w 2012 r.; 2. jakie formy przygotowań, podlegały finansowaniu i zostały sfinansowane przez PZN, w ramach kwoty przekazanej z środków publicznych na przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r. - proszę o dokładne wyszczególnienie wszystkich sfinansowanych form przygotowań do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r.; 3. czy w ramach kwoty środków publicznych przeznaczonej na przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, w 2012 r., środki finansowe, zostały przeznaczone, w określonej wysokości, na dofinansowanie przygotowań dla poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, tj. M.B. i M.J. - dokładne przedstawienie wysokości kwot przeznaczonych na dofinansowanie przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. w 2012 r.; 4. jaka kwota z środków publicznych przeznaczonych na przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r., została przekazana na przygotowania zawodnika M.J. - wskazanie form przygotowań, które zostały sfinansowane temu zawodnikowi; jaka kwota środków publicznych została przekazana na przygotowania do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r.; co, tj. jakie formy przygotowań, podlegały finansowaniu i zostały sfinansowane przez PZN w ramach kwoty przekazanej z środków publicznych na przygotowania do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r. - dokładne wyszczególnienie wszystkich sfinansowanych form przygotowań w 2012 r. do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim; czy w ramach kwoty środków publicznych przekazanej na przygotowania do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r., środki finansowe, w określonej wysokości, zostały przeznaczone na dofinansowanie przygotowań dla poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. - dokładne przedstawienie wysokości kwot przeznaczonych w 2012 r. na dofinansowanie przygotowań do Olimpiady w Soczi poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. ; jak kwota z środków publicznych przeznaczonych na przygotowania do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim została przekazana w 2012 r. na przygotowania zawodnika M.J. , który brał udział w zawodach Olimpiady w Soczi - wskazanie form przygotowań, które zostały sfinansowane temu zawodnikowi; jaka kwota środków publicznych została przekazana na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi oraz Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2013 r.: co, tj. jakie formy przygotowań, podległy finansowaniu i zostały sfinansowane przez PZN w ramach kwoty przekazanej z środków publicznych, na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi oraz Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, w 2013 r. - dokładne wyszczególnienie wszystkich sfinansowanych form przygotowań do Igrzysk Olimpijskich w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2013 r.; czy w ramach kwoty środków publicznych przekazanej w 2013 r. na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi, Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, środki finansowe, w określonej wysokości, zostały przeznaczone na dofinansowanie przygotowań dla poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B . i M.J. - o dokładne przedstawienie wysokości kwot przeznaczonych na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi oraz Mistrzostw Europy i Świata w 2013 r. poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. ; jaka kwota z środków publicznych przeznaczonych na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi oraz Mistrzostw Europy i Świata, kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim została przekazana w 2013 r., na przygotowania zawodnika M.J. , który brał udział w zawodach Olimpiady w Soczi (wskazanie form przygotowań, które zostały sfinansowane temu zawodnikowi). Zdaniem skarżącego analizując kompetencje PZN wynikające z przepisów ustawy o sporcie, w szczególności jej art. 7 i art. 13 oraz statutu PZN, należy stwierdzić, iż ustawodawca przekazał PZN do realizacji zadania publiczne z zakresu upowszechniania i wspierania kultury fizycznej. Dalej skarżący wskazał, że nadzór nad działalnością PZN sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej. Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy o sporcie nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo: 1) żądać udostępnienia odpisów uchwał władz polskiego związku sportowego oraz udzielenia pisemnych wyjaśnień dotyczących działalności polskiego związku sportowego; 2) dokonywać kontroli polskiego związku sportowego. Kontrolę tę przeprowadza się na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji rządowej. Zakresem kontroli jest objęta działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu. W ocenie skarżącego nie ma wątpliwości, że Polski Związek Narciarski, realizując powierzone mu na podstawie ustawy zadania, przejął obowiązki Państwa w zakresie określonych w tym artykule sfer aktywności w wykonaniu zadania publicznego jakim jest kultura fizyczna i sport. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Ponadto, obowiązek udzielenia informacji publicznej przez Polski Związek Narciarski wynika zdaniem skarżącego z faktu, że w związku z realizowaniem zadań nałożonych w drodze ustawy, PZN dysponuje środkami publicznymi przekazanymi mu w drodze dotacji oraz subwencji udzielanych z budżetu państwa. Ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Zdaniem autora skargi należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacje na jego temat. W dalszej części skargi podkreślono, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (zob. P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej w pracy radcy prawnego, R. Pr. 2004, Nr 5, s. 8). W odpowiedzi na skargę Polski Związek Narciarski wniósł o jej oddalenie, względnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. PZN wskazał, że w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. udzielił odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania. W świetle powyższego zdaniem PZN nie można uznać, by pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu w trybie w niej określonym. W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Według art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że informacje, o których udzielenie wystąpił skarżący mają charakter informacji publicznych, a Polski Związek Narciarski, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia, bowiem jest dysponentem dotacji przyznawanych przez Ministra Sportu i Turystyki, a zatem rozporządza majątkiem publicznym, a także realizuje zadania publiczne związane z upowszechnianiem i wspieraniem kultury fizycznej oraz sportu. Jest wobec tego tak zwanym organem administrującym czyli podmiotem upoważnionym, realizującym zadania z zakresu administracji publicznej, któremu przepisy prawa przyznały kompetencje administrowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 251/14). Rację ma także skarżący wskazując, iż analiza kompetencji PZN wynikających z przepisów ustawy o sporcie, w szczególności jej art. 7 i art. 13 oraz statutu PZN, dowodzi, iż ustawodawca przekazał PZN do realizacji zadania publiczne z zakresu upowszechniania i wspierania kultury fizycznej. Tym samym nie ma wątpliwości, że Polski Związek Narciarski, realizując powierzone mu na podstawie ustawy zadania, przejął obowiązki Państwa w zakresie określonych w tym artykule sfer aktywności w wykonaniu zadania publicznego jakim jest kultura fizyczna i sport. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, iż w realiach niniejszej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2014 r. zwrócił się do Polskiego Związku Narciarskiego w K. o udostępnienie szeregu informacji ujętych w pkt od 1 do 12 związanych z finansowaniem kadry mężczyzn w narciarstwie alpejskim. W piśmie procesowym datowanym na 9 stycznia 2015 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje zarzuty skargi w zakresie określonym w pkt 3 i pkt 7, natomiast w pozostałym zakresie cofa skargę w związku z udzieleniem przez PZN informacji publicznej w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. W ocenie skarżącego odpowiedź udzielona przez Polski Związek Narciarski na pytania z pkt 3 i 7 była niepełna. Odnosząc się zatem do wskazanych punktów wniosku tj.3 i 7 przypomnieć należy, że skarżący zwrócił się w ww. punktach o następujące informacje: - czy w ramach kwoty środków publicznych przeznaczonej na przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, w 2012 r., środki finansowe, zostały przeznaczone, w określonej wysokości, na dofinansowanie przygotowań dla poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim, tj. M.B. i M.J. . Skarżący wskazał, że chodzi mu o dokładne przedstawienie wysokości kwot przeznaczonych na dofinansowanie przygotowania do Mistrzostw Europy i Świata poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. w 2012 r. (pkt 3 ) - czy w ramach kwoty środków publicznych przekazanej na przygotowania do Olimpiady w Soczi kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r., środki finansowe, w określonej wysokości, zostały przeznaczone na dofinansowanie przygotowań dla poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. . W tym zakresie skarżący zwrócił się o dokładne przedstawienie wysokości kwot przeznaczonych w 2012 r. na dofinansowanie przygotowań do Olimpiady w Soczi poszczególnych zawodników kadry A mężczyzn w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. (pkt 7). W piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. Polski Związek Narciarski odpowiadając na pkt 3 wskazał, że "zawodnikami spełniającymi kryteria wynikowe grup szkoleniowych PZN określonych w wytycznych PZN w 2012 r., którzy zostali objęci finansowaniem byli M. B. i M. K. . W 2012 r. PZN sfinansował pobyt zawodnika M.J. wraz z trenerem A. B. podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Roccaaraso we Włoszech w kwocie 1.770,34 zł. Kwota finansowania przeznaczona na Kadrę A mężczyzn w narciarstwie alpejskim w 2012 r. wyniosła 367 365,90 zł, w tym wynagrodzenia dla sztabu szkoleniowego". W zakresie pkt 7 PZN wskazał z kolei, że "w 2012 r. sfinansował koszt pobytu zawodnika M.J. wraz z trenerem A. B. podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Roccaraso we Włoszech w kwocie 1.770,34 zł. Pozostałe środki zostały skierowane na zgrupowania krajowe i zagraniczne o charakterze ukierunkowanym i specjalistycznym, starty krajowe i zagraniczne, badania diagnostyczne, leki, odżywki, sprzęt dla zawodników Kadry A w narciarstwie alpejskim M. B. i M. K." Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie przyjęto, iż skarga na bezczynność organu służy również w wypadku udzielenia niepełnej bądź, zdaniem strony, nieprawdziwej informacji publicznej. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W ocenie Sądu odpowiedzi, które zostały udzielone przez PZN w zakresie zaskarżonych punktów nie można uznać za zrealizowanie wniosku. Skarżący zarówno w pkt 3 jak i 7 wniosku domagał się szczegółowego przedstawienia wysokości kwot przeznaczonych na dofinansowanie przygotowań do Mistrzostw Europy i Świata (pkt 3) oraz do Olimpiady w Soczi (pkt 7) poszczególnych zawodników kadry A w narciarstwie alpejskim tj. M.B. i M.J. . W odpowiedzi na pkt. 3 PZN przedstawił koszt przeznaczony na dofinansowanie M.J. oraz wskazał globalną kwotę jaka przeznaczona została na całą kadrę w 2012 r. Podobnie w odpowiedzi udzielonej na pkt 7 organ wskazał kwotę, jaka została przeznaczona na dofinansowanie M.J. . W żadnym z ww. punktów organ nie udzielił skarżącemu informacji w zakresie, jaka kwota została przeznaczona na dofinansowanie M.B. . Odpowiedź PZN nie wyczerpuje zatem w pełni przedmiotowego wniosku w zakresie jego pkt.3 i pkt. 7. Wskazać w tym miejscu należy, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został sformułowany w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, co do zakresu żądanej informacji. Nadto podkreślić należy, że to treść wniosku skarżącego wyznaczyła przedmiot niniejszego postępowania. Zadaniem PZN było zatem odniesienie się do pełnego zakresu wniosku. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej w sytuacji kiedy przedmiot wniosku jest desygnatem informacji publicznej jego rozpoznanie może przybrać następujące formy: czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, pisma informującego, że wezwany podmiot nie dysponuje żądaną informacją albo decyzji o odmowie udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczący udostępnienia informacji publicznej do chwili obecnej nie został rozpoznany w całości. W związku z powyższym Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Polski Związek Narciarski w K. do wydania aktu lub dokonania czynności z wniosku M.J. z dnia 18 sierpnia 2014 r. w zakresie punku 3 i 7, w jakim punkty te dotyczą M.B. W pkt II wyroku, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa ocena wynika z faktu, że w przedmiotowej sprawie od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania upłynął okres przeszło 6 miesięcy. Tak długi okres pozostawania PZN w bezczynności jednoznacznie musi oznaczać rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 675/12). Z uwagi na to, że jak już wskazano, skarżący skutecznie cofnął skargę w pozostałym zakresie tj. w jakim przedmiotowa skarga dotyczyła pozostałych punktów wniosku z dnia 18 sierpnia 2014 r. (poza pkt 3 i 7) Sąd w pkt III wyroku we wskazanym zakresie umorzył postępowanie sądowe za podstawę biorąc art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy podkreślić, iż Sąd mając na względzie dyspozycję art.60 p.p.s.a. uznał cofnięcie skargi w omawianym zakresie za dopuszczalne, albowiem przedmiotowa czynność procesowa nie zmierzała do obejścia prawa ani tez nie powodowała utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego obliguje Sąd do umorzenia postępowania. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art.205§2 p.p.s.a. (pkt IV wyroku).