II SAB/Kr 42/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy O. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy O. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 listopada 2016 r.; E.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w zakresie udostępnienia mu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [....] 2016 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że do dnia 11 stycznia 2017 r. nie otrzymał żadnej odpowiedzi na pytania zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. We wniosku z dnia 1 listopada 2016 r. skarżący skierował w sumie 21 pytań (niektóre z nich bardzo rozbudowane) do Burmistrza O. [....] , powołując się przy tym na ustawę o dostępie do informacji publicznej, które zmierzały do uzyskania informacji dotyczącej pomiaru mieszkań o nr nr [....] [....] [....] położonych w budynku przy ul. [....] w O. dokonanych w dniu [....] 2005 r., a które to czynności w ocenie wnioskującego doprowadziły do zwiększenia powierzchni budynku w stosunku do jego projektów budowlanych, odpowiedzialności osób za taki stan rzeczy odpowiadających, tudzież zamierzeń Burmistrza w tej kwestii, jak i losu szeregu pism kierowanych przez wnioskującego, a które w jego ocenie pozostały bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy O. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wskazał, że skarga jest bezprzedmiotowa z uwagi na fakt uzyskania przez skarżącego odpowiedzi na jego pismo z dnia 16 listopada 2016 r. w postaci dwóch pism z Urzędu Miasta i Gminy w O. , tj. pisma z dnia 10 listopada 2016 r. Nr [....] oraz pismo z dnia 10 listopada 2016 r. Nr [....] . Otóż w piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. nr [....] skarżący został poinformowany: że inwentaryzacja lokali mieszkalnych w budynku położonym w O. przy ul. [....] została wykonana na podstawie umowy cywilnoprawnej, a zatem przez osoby nie będące pracownikami Urzędu Miasta i Gminy O; z uwagi na okres archiwizacji dokumentacji związanej z realizacją w/w zadania sprzed 11 lat, obecnie brak jest możliwości udzielenia szczegółowych informacji w zakresie niektórych pytań. Natomiast w piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. Nr [....] skarżący został poinformowany o możliwości wniesienia pozwu dotyczącego ochrony dóbr osobistych do sądu powszechnego oraz zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w zakresie "oskarżeń" zawartych w jego piśmie do organów ścigania. Nadto odnośnie inwentaryzacji lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego, skarżący był już poinformowany pismem z dnia 20.10.2016 r. nr [....] , iż jak wynika z wyjaśnień wykonawcy inwentaryzacji, lokator mieszkania nr [....] odmówił wówczas udostępnienia lokalu do pomiaru, wobec czego, jego powierzchnię przyjęto na podstawie uśrednionych wartości pomiarów poszczególnych pomieszczeń znajdujących się w lokalach w tym samym pionie. Jednocześnie, w związku z zaistniała sytuacją, skarżącemu zaproponowano przeprowadzenie pomiarów mieszkania w dogodnym dla niego terminie. Skarżący nie skorzystał z tej propozycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545). Skarżący w swoim bardzo obszernym wniosku z dnia 1 listopada 2016 r. zadał organowi szereg pytań, z których część z całą pewnością nie stanowi pytań dotyczących informacji publicznej, bo w znakomitej większości dotyczą one poglądów Burmistrza [....] na określone kwestie. Osobiste poglądy osoby pełniącej funkcję publiczną nie są pytaniem o informację publiczną, bo ta może dotyczyć tylko sfery faktów, a nie domniemań czy poglądów. Nie stanowią również pytania o informację publiczną te z nich, które dla udzielenia odpowiedzi wymagałyby przeprowadzenia stosownego postępowania przez właściwe organy nadzoru budowlanego ( np. pytania dotyczące zgodności budowy bloku w którym mieszka skarżący, z projektem według którego został wykonany). Jednak niektóre z pytań przynajmniej częściowo dotyczą sfery faktów. Wynika z nich bowiem, że skarżący chce się dowiedzieć z jakiego dokumentu i kiedy wykonanego wynika, że zajmowane przez niego mieszkanie zostało na nowo opomiarowane, w wyniku których to pomiarów zwiększyła się jego powierzchnia oraz chce wiedzieć, kto pomiarów tych dokonywał i jakie wynagrodzenie z tego tytułu otrzymał. Tymczasem odpowiedź organu z dnia [....] 2016 r. nie odnosi się choćby zwięźle do poszczególnych pytań. Jednak z pism tych nie wynika nic ponad to, że inwentaryzacja lokali miała miejsce w 2005 r. i ze względu na okres archiwizacji, brak jest możliwości odpowiedzi na zadane pytania. Organ nie oświadczył jednoznacznie, że nie posiada inwentaryzacji lokali (budynku) z 2005 r. Niewiarygodne zresztą w ocenie Sądu wydaje się twierdzenie, że gmina pozbyła się wykonanej inwentaryzacji własnego budynku, nawet jeśli wykonana była kilkanaście lat temu. Jednak nie jest rzeczą Sądu Administracyjnego zastępowanie organów w ich ustawowych kompetencjach. Organ będzie zobowiązany odnieść się do każdego pytania zawartego we wniosku, określając zwięźle czy pytanie dotyczy informacji publicznej czy też nie. Jeśli organ ustali, że konkretne pytanie dotyczy informacji stanowiącej informację publiczną – będzie zobowiązany albo informacji tej udzielić albo wydać decyzję odmowną, jeśli zaistnieją przesłanki wskazane w ustawie. Uzasadniając pkt. II wyroku wskazać należy co następuje. Zgodnie z art. 149 § 1 zd. 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Organ nie opóźnił się w udzieleniu odpowiedzi, choć była ona niewystarczająca, niemniej jednak nie można powiedzieć, że Burmistrz nie podejmował w zakresie wniosku żadnych czynności. Wniosek skarżącego nie tylko jest obszerny, ale zawiera też szereg dywagacji pozostających poza kwestiami związanym z udzieleniem informacji publicznej. Jednocześnie Sąd stanowczo podkreśla, że sam fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego sprawy w żadnym wypadku nie uprawnia do formułowania zarzutów zawartych we wniosku o udzielenie informacji publicznej, dotyczących fałszerstw czy oszustw. Są to poważne zarzuty, których nie wolno formułować bezpodstawnie, na bieżące potrzeby. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 149 § 1 pkt. 1, art. 149 § 1a p.p.s.a.