II SAB/Kr 44/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanawia: skargę odrzucić W dniu 30 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego została wniesiona osobiście przez B.S. skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. W skardze tej B.S. zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że rażąco uchyla się od rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dni 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - w skrócie p.p.s.a.). skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do sądu, w myśl wyżej powołanego przepisu, jest "wyczerpanie środków zaskarżania". Takim środkiem odwoławczym jest, zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.), które składa się do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2006 r., Sąd zwrócił się do skarżącej, aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi oświadczyła, czy i kiedy składała zażalenie, o którym wyżej była mowa. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 10 maja 2006 r., wyjaśniła, że zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie na nie załatwienie w terminie odwołania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie składała. W tym stanie rzeczy skoro skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżania, o których wyżej była mowa, a co jest warunkiem złożenia skargi, uznać należy, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.