II SAB/Kr 46/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A.T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki w sprawie robót budowlanych znak: [...] I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); III. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie nakazu wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności; IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki na rzecz skarżącej A.T. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. T. pismem z dnia 12 lutego 2015r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...], polegającą w jej ocenie na niezałatwieniu w terminie sprawy znak: [...] dotyczącej robót budowlanych wykonanych na działkach nr [...], [...] (dawniej nr [...]), [...], [...] (dawniej nr [...]), [...] (dawniej nr [...] i [...]), [...], [...], [...] (dawniej nr [...]), [...] obr. [...] przy ul. P. w K., polegających na wykonaniu urządzeń melioracji wodnej m. in. drenażu, studni odwadniającej oraz instalacji oświetlenia ze słupem oświetleniowym usytuowanym na działce nr [...] obr. [...]. Skarżąca wskazała na niewydaniu aktu administracyjnego od 2009r. do dnia złożenia skargi, czym naruszono art. 35 i 36 kpa. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania aktu, stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 marca 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] wniósł o jej oddalenie wskazując na czynności jakie przeprowadził w postaci – zbadanie ksiąg wieczystych i rejestrów gruntów, wystąpienie do UM Wydział Urbanistyki o informację czy inwestor J. S. uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę bądź dokonał skutecznego zgłoszenia, oględzin w dniu 26.01.2010r., wszczęcia postępowania i zawiadomienia stron 10.10.2014r. o terminie oględzin 26.11.2014r., o wyznaczeniu kolejnego terminu oględzin na 4.02.2015r. i nowym terminie załatwienia sprawy na 30.04.2015r., nadto o postanowieniu WINB z 30.12.2014r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie. Natomiast kolejnym pismem z dnia 28 kwietnia 2015r. skarżony organ przesłał informację o wydaniu przez niego aktu administracyjnego w spornej sprawie tj. decyzji nr [...] z dnia 27.04.2015r. znak: [...], załatwiającej sprawę administracyjną i załączając tę decyzję (k. 27-36). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...], polegającą na niezałatwieniu w terminie sprawy znak: [...] dotyczącej robót budowlanych wykonanych na w/w działkach, polegających na wykonaniu urządzeń melioracji wodnej m. in. drenażu, studni odwadniającej oraz instalacji oświetlenia ze słupem oświetleniowym usytuowanym na działce nr [...] obr. [...]. Wobec wydania aktu administracyjnego kończącego postępowanie przed skarżonym organem tj. jak wyżej wskazano już po wniesieniu skargi - decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 27.04.2015r. znak: [...], załatwiającej sprawę administracyjną, stan bezczynności skarżonego organu już nie występuje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej określana jako "p.p.s.a."). Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ wydał w/w decyzję administracyjną już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 12 lutego 2015r., natomiast decyzję administracyjną wydano 27 kwietnia 2015r. Wydanie decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność organu miała bez wątpienia miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku). Ocena ta wynika z oczywistego faktu poważnych opóźnień w rozpoznaniu sprawy i znacznego upływu czasu od pierwszych podjętych w sprawie czynności w 2009r., a także ponad dwuletniego okresu niepodejmowania w sprawie żadnych istotnych czynności mających doprowadzić do wydania aktu administracyjnego tj. od 10 marca 2011r. (k. 290 akt adm.) do 16 maja 2014r. (k. 293 akt adm.). Pomiędzy poszczególnymi czynnościami w sprawie zaistniały wielomiesięczne, jak i wieloletnie przerwy. Z racji tak poważnych opóźnień nie mogą zmniejszyć rażącego naruszenia, występowanie do innych organów o informacje czy postanowienie organu wyższego rzędu tj. WINB w K. z 30.12.2014r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie. Powyższe znaczne opóźnienie w rozpoznaniu sprawy jest wysoce naganne i nie powinno się zdarzyć w organie administracji publicznej, nawet przy nadzwyczajnych i zaskakujących okolicznościach, jakie jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Stąd również działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] skutkowało grzywną w wysokości 500 zł (pkt II wyroku). W zaistniałych okolicznościach orzeczona grzywna w niewielkiej wysokości mając na uwadze maksymalne progi zawarte w art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., także wydanie aktu administracyjnego niezwłocznie po wniesieniu skargi, będzie w ocenie Sądu obecnie spełniać cele, dla jakich winna być orzekana, zarówno cechując się adekwatną karą za konkretne wyżej opisane zaniechanie, jak i skutkować będzie prewencyjnie na przyszłość w celu uniknięcia takich zaniechań. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt IV wyroku). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.