II SAB/Kr 46/17

II SAB/Kr 46/17 POSTANOWIENIE Kraków, dnia 23 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. o zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi E. G.l na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia 9 lutego 2017 r. E. G.l wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pismem procesowym z dnia 13 marca 2017 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu wyżej wskazanej skargi. Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. WSA w Krakowie umorzył postępowanie sądowe zainicjowane skargą E. G. W piśmie procesowym z dnia 13 marca 217 r. E. G. zwróciła się o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uwzględnienie żądania zwrotu poniesionych przez strony kosztów jest możliwe tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przypadkach (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. Pierwszym z nich jest art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Kolejnym jest art. 201 P.p.s.a., w którym uregulowano dwa dodatkowe wypadki, które poza uwzględnieniem skargi przez sąd (o czym mowa w art. 200 P.p.s.a.) dają podstawę do zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów. Oba te wypadki dotyczą sytuacji, gdy wskutek skargi organ zmienił zaskarżony akt lub czynność (albo podjął działanie) bądź to w drodze samokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.), bądź w efekcie skutecznie przeprowadzonej mediacji (art. 115–118 P.p.s.a.). Żadna z tych sytuacji nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Poza sytuacjami wskazanymi w art. 201 § 1 i 2 P.p.s.a. brakuje podstaw do zasądzania zwrotu kosztów na rzecz skarżącej od organu, gdy z innych powodów postępowanie zostanie umorzone. W takiej sytuacji w niektórych wypadkach (w razie cofnięcia skargi) wystąpi podstawa do zwrotu stronie z urzędu całego wpisu (art. 232 § 1 P.p.s.a.). Stan faktyczny przedmiotowej sprawy podlega normie przewidzianej w art. 232 P.p.s.a. jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie była wzywana i nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Zatem skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Tym samym skoro do kosztów postępowania zaliczają się koszty zastępstwa procesowego, to również skarżącej nie przysługuje zwrot tych kosztów. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 201 232 i art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.