II SAB/Kr 48/06

Kraków, 16 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi M.B. i J.B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w sprawie [...] w przedmiocie niewyjaśnienia na żądanie strony wątpliwości co do treści postanowienia postanawia skargę odrzucić Skarżący M. i J. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., zarzucając nierozpatrzenie przez organ ich podania z dnia 12 grudnia 2005 r. o wyjaśnienie wątpliwości wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza nowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpali trybu przewidzianego przepisem art. 37 kpa, co jest - w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Skarga podlega więc odrzuceniu, lecz z innych przyczyn, niż podane w odpowiedzi na skargę przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w L. Skoro wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia następuje - zgodnie z przepisem art. 113 § 2 kpa drodze postanowienia, a nie aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa, to przez wyczerpanie środków zaskarżenia w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu rozumieć należy wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a nie -jak twierdzi strona przeciwna do skarżącej- wezwanie przewidziane w art. 52 § 3 ustawy ppsa. Skargę więc jako niedopuszczalną należało odrzucić. Z powyższych względów, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, oraz przepisów art. 58 § 1 pkt 6 i 58 § 3 orzeczono jak w sentencji postanowienia.