II SAB/Kr 48/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie WSA Piotr Fronc WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty Limanowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Starosta Limanowski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku M. B. z dnia 15 stycznia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie nieudostępnienia wybranej w konkursie oferty, którą pominięto przy udzieleniu w dniu 22 stycznia 2024 r. odpowiedzi na wniosek, II. stwierdza, że bezczynność Starosty Limanowskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Starostę Limanowskiego do wydania aktu lub dokonania czynności na skutek wniosku M. B. z dnia 15 stycznia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie wybranej oferty, którą to część pominięto przy udzieleniu w dniu 22 stycznia 2024 r. odpowiedzi na wniosek – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, IV. zasądza od Starosty Limanowskiego na rzecz skarżącego M. B. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M. B. na bezczynność Starosty Limanowskiego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarżący podnosi, że w dniu 15 stycznia 2024 r. w formie mailowej złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. przesłanie w formie elektronicznej na adres mailowy na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001r. zestawienia złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję oraz protokołem komisji konkursowej oraz kartą oceny ofert, złożonych w konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2024 roku na terenie Powiatu Limanowskiego oraz przesłanie wybranej w konkursie treści oferty bez załączników Organ w odpowiedzi na wniosek w dniu 22 stycznia 2024 roku przesłał zestawienie ofert wraz z punktacją poszczególnych ofert, kartami ocen i protokołem, jednakże odmówił przesłania wybranej w konkursie oferty wskazując, iż nie stanowi ona informacji publicznej Z art 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie co do zasady czternastodniowym w formie czynności materialnotechnicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący w dniu 15 stycznia 2024 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie w/w informacji publicznej, a organ nie udzielił mu żądanej informacji w pełnym zakresie, gdyż wybrana w w/w konkursie oferta bezsprzecznie stanowi informację publiczną, analogicznie jak oferty składane w trybie zamówień publicznych. W tym miejscu warto wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt 1 OSK 191/13. W w/w wyroku Sąd przychylił się do stanowiska o konieczności szerokiego definiowania pojęcia informacji publicznej. Za trafne uznał w rezultacie zapatrywania Sądu pierwszej instancji, że oferty składane w toku postępowania o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowią informację publiczną. Jeżeli określone informacje zostały dołączone do akt organu administracji publicznej, nawet przez inne podmioty [osoby wnioskujące o zawarcie umowy], to takie dane muszą być kwalifikowane jako informacje publiczne. Tym samym, skoro oferty składane w toku postępowania o zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej należy kwalifikować jako informację publiczną, to identycznie należy kwalifikować oferty składane w konkursach na prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej oraz poradnictwa obywatelskiego. Podkreślenia wymaga, iż informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego. Warto zauważyć, iż zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej Na poparcie powyższych twierdzeń należy przytoczyć wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt 111 OSK 7186/21, w myśl którego; "W sprawie oczywistym jest, że dla oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu, w tym przede wszystkim czy dokumentacja beneficjenta była skonstruowana i oceniona zgodnie z zasadami wyznaczonymi w ramach konkursu i przepisach działu II rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 września 2017 r. w sprawie Funduszu Pomocy Pokrz3wdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Sprawiedliwości [Dz. U. z 2019 r., poz. 683 ze zm.] oraz czy proponowane działania beneficjenta mieściły się zarówno pod względem formalnym jak i materialnym w określonych w art. 43 § 2 k.k.w. celach ww. funduszu celowego koniecznym jest również ocena dokumentacji złożonej przez Fundację [...]. Wskazać bowiem należy, że dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stają się częścią zebranego materiału dowodowego danej sprawy. Taki materiał dowodowy stanowi więc informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p". Konkluzja tego wyroku jest taka, iż wszystkie informacje dotyczące Funduszu gospodarowania majątkiem publicznym są informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ pozwalają na skuteczną kontrolę, a następnie na ocenę, w jaki sposób dane podmioty wykonujące zadania publiczne, gospodarują środkami publicznymi. skoro organ nie zareagował w sposób prawidłowy na wniosek skarżącego, to oznacza, że pozostaje w bezczynności. Podkreślenia wymaga, iż skarga na bezczynność służy również w sytuacji udzielenia przez organ niepełnej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie. Wskazuje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wynika, że jeśli sprawa nie dotyczy informacji publicznej, wówczas nie można wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Wnioskodawca powinien być jednak powiadomiony o odmowie, co w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącego miało miejsce. Dopiero jeśli podmiot obowiązany tego nie uczyni, naraża się na zarzut bezczynności. Jeśli sprawa nie dotyczy informacji publicznej wydanie decyzji administracyjnej odmownej jest zbędne - wystarczy pismo informacyjne (zob. wyrok NSA z 10.01.2007 r., I OSK 50/06, LEX nr 291197, postanowienie NSA z 13.03.2007 r., I OSK 243/07, LEX nr 1016211). Na gruncie powyższego należy stwierdzić z całą stanowczością, że nie było konieczności wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, a jedynie wystarczyło poinformowanie skarżącego w tym przedmiocie, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sytuacji. W dalszej kolejności Organ wskazuje, iż zgadza się z tym, że zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. W sytuacji żądania udostępnienia informacji dotyczących realizowanych lub planowanych do realizacji zadań publicznych, na podstawie przepisów ww. ustawy raz jeszcze wskazać należy, że przesądzającym jest podjęcie czynności zmierzających do ustalenia, które informacje i w jakim zakresie mogą zostać uznane za "informacje publiczne". Wyłącznie takie mogą zostać udostępnione na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie "informacji publicznej" reguluje art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (wyrok WSA w Warszawie z 6.10.2021 r., II SA/Wa 1789/21, LEX nr 3336384). Organ w przesłanej odpowiedzi przedstawił Skarżącemu przyczyny odmowy przesłania oferty organizacji, wyjaśniając, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że indywidualne wnioski dotyczące pozyskania finansowania ze środków publicznych są dokumentami prywatnymi, zawierającymi obok celu realizacji, sposobu i źródła jego finansowania, także informacje nt. doświadczenia czy proponowanych form (metod), w tym metod autorskich i projektów autorskich realizacji danego zadania publicznego. Wniosek podpisany przez podmiot występujący o dotację może co najwyżej stanowić dowód na okoliczność, że podmiot ten ubiega się o dofinansowanie i złożył stosowne oświadczenie w tym zakresie. Same wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie nie stanowią informacji publicznej, ponieważ stanowią dokumenty prywatne (por. wyrok NSA z 23.08.2017 r., I OSK 2919/15, LEK nr 2364557). Ponadto, Organ wskazał, że w wyroku dnia 21 maja 2020 roku, I OSK 3307/19, LEK nr 3020891, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił dodatkowo, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne jest dokumentem prywatnym, gdyż obejmuje wnioski informacje o podmiotach, które wchodzą w skład związku oraz o ich doświadczeniu w dotychczasowej działalności z zakresu poradnictwa obywatelskiego. Mimo więc, że adresatem wniosku jest organ władzy publicznej, to sam wnioskiem nie zawiera w sobie informacji publicznej i nie mieści się w żadnej kategorii informacji publicznej, o jakich mowa w art. 6 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny konkludując, zaznaczył, że dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Jawny jest jedynie wynik postępowania. Należy wskazać, że informację publiczną może stanowić zawarta przez organ publiczny na skutek złożonego wniosku umowa na realizację zadania publicznego. Istotnym jest jednak, że tylko w zakresie przedmiotu tej umowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: I OSK 916/12, jednoznacznie stwierdził, iż treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną. Dodatkowo, analizując treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2018 roku, sygn. akt; I OSK 13/17 zauważyć należy, że wniosek dotyczący realizacji zadania publicznego, stanowiący nawet załącznik do zawartej z organem umowy może być uznany za "informację publiczną" tylko wówczas, kiedy dokumenty te związane są z rozliczeniem środków przekazanych na realizację zadania publicznego. Przez wzgląd na powyższe, z całą stanowczością należy uznać, że nie podlega udostępnieniu oferta organizacji pozarządowej, wybrana w trybie otwartego konkursu ofert, jeśli nie określa przedmiotu umowy lub nie jest związana z rozliczeniem środków publicznych, ale dotyczy np. opisu doświadczenia wnioskodawcy, opisu autorskich metod lub kreatywnej koncepcji realizacji zadania, gdyż nie stanowi ona treści zobowiązania stron, jak również nie jest związana z rozliczeniem środków przekazanych na realizację umowy. Nie podlegają udostępnieniu informacje odnoszące się do przedmiotu umowy, ale niestanowiące treści zobowiązania stron. W dalszej kolejności Organ, dodatkowo wskazał, że treść oferty, o której udostępnienie zwrócił się Skarżący może stanowić przejaw działalności twórczej wnioskodawcy (oferenta), tj. spełniać przesłanki definicji "utworu" w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), i podlega ochronie prawnej przewidzianej w niniejszej ustawie. W związku z powyższym udostępnienie takiego utworu lub jego wykorzystanie bez zgody twórcy może stanowić naruszenie autorskich praw majątkowych i/lub osobistych twórcy. Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć, że w przypadku naruszenia autorskich, uprawniony może dochodzić roszczeń od każdej osoby, która dopuściła się naruszenia - zarówno od organu, który udostępnił treść wniosku będący dokumentem prywatnym i stanowiącym utwór, jak i podmiotu, który w następstwie tego wykorzystał w sposób bezprawny udostępniony mu utwór (art. 79 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Powszechne prawo do informacji jest jednym z publicznych podmiotowych. Wykonywanie publicznego prawa podmiotowego w postaci dostępu do informacji publicznych, nie może polegać na naruszeniu przez Organ wykonujący to zadanie publiczne, funkcjonujących równocześnie prywatnych praw podmiotowych twórcy oferty. Ponadto, nie sposób nie wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 września 2023 roku, sygn. akt: III SAB/GI 183/23, LEX nr 3628470, w którym wskazał, że zgodnie żart. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo to dotyczy zatem dokumentów urzędowych, a są nimi, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, dokumenty zawierające treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwaloną i podpisaną w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowaną do innego podmiotu lub złożoną do akt sprawy. Oferty złożone przez uczestników otwartego konkursu na realizację zadania publicznego nie są dokumentami urzędowymi, bo nie pochodzą od funkcjonariusza publicznego, nie zawierają oświadczenia woli funkcjonariusza złożonego w ramach jego kompetencji i skierowanego do innego podmiotu. Są to dokumenty prywatne i nawet jeśli zostały przekazane do postępowania konkursowego, nie tracą tego charakteru. W chwili przystąpienia do konkursu na realizację zadania publicznego i złożenia ofert, jego uczestnicy jeszcze nie są podmiotami obowiązanymi do udzielenie informacji na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako podmioty, które wykonują zadania publiczne. Czym innym jest wniosek o udzielenie informacji, nawet jeśli wynika ona z treści dokumentu prywatnego, którym posługuje się organ władzy publicznej dla realizacji swych zadań. Na zakończenie, należy zwrócić uwagę, iż złożona oferta organizacji w otwartym konkursie ofert na realizację zadań w zakresie nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2024 roku, zawiera ponadto oświadczenie o zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorcy, co dodatkowo wyklucza możliwość udostępnienia oferty organizacji. W świetle powyżej przedstawionych okoliczności, należy uznać, że Organ nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Co więcej, udostępnienie treści wybranej oferty organizacji objętej przedmiotowym wnioskiem skarżącego z dnia 15 stycznia 2024 roku nie stanowi "informacji publicznych". Wobec powyższego skarga jest bezzasadna i jako taka powinna zatem zostać oddalona. Dnia 11 kwietnia 2024 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 5 kwietnia 2024 r., w którym ustosunkował się on do odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej określanej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Istotnym jest również wskazanie, że Sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 p.p.s.a. - winien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz rozważając, czy zachodzą podstawy do wymierzenia grzywny. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W przedmiotowej sprawie okolicznością sporną jest czy informacja wnioskowana przez M. B. w piśmie z dnia 15 stycznia 2024 r. w zakresie wybranej w konkursie oferty, którą pominięto przy udzieleniu w dniu 22 stycznia 2024 r. odpowiedzi na wniosek, jest informacją publiczną. Powyższe determinuje kierunek rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie organu wniosek w przeważającym zakresie obejmował swym zakresem treści o charakterze informacji publicznej, poza wybraną ofertą, której treści organ nie udostępnił wnioskodawcy. Wskazać w tym miejscu należy, iż organ jest w powyższym zakresie niekonsekwentny. Raz powołuje się na fakt, iż w tym zakresie nie mamy do czynienia z informacją publiczną (tak w treści odpowiedzi na wniosek dokonanej w piśmie z dnia 22.01.2024r.). Z kolei w odpowiedzi na skargę organ powołuje się na odmowę udostępnienia informacji w tym zakresie z uwagi na zasadę ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa oraz ochronę tajemnicy przedsiębiorcy z uwagi na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d i.p. – a więc przyznaje, iż jest to informacja publiczna, przy czym nie podlega udostępnieniu z uwagi na jej utajnienie. W ocenie Sądu treść dokumentu w postaci wyłonionej w konkursie oferty bez załączników (czego domagał się wnioskodawca) mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej. Zgodzić się należy w powyższym zakresie z argumentacją skargi, iż treść oferty z konkursu w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej i świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego bezsprzecznie stanowi informację publiczną. Informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego. Warto zauważyć, iż zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Finansowanie tego typu zadań, realizowanych przez organizację pozarządową, wybieraną w otwartym konkursie ofert, odbywa się ze środków publicznych. Oferta oceniona jako najkorzystniejsza, o którą wnioskował skarżący, zawiera przecież informacje o sprawach publicznych, czego dowodzi fakt, iż pozytywna ocena wybranej oferty musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył. Niewątpliwie w ofercie przedstawione są dane oferenta, które decydowały o wyborze oferty jako najkorzystniejszej, które należą do sfery informacji publicznej i pozwalają ocenić, dlaczego dysponent środków publicznych zdecydował się wybrać właśnie tę, a nie inną ofertę. W tym miejscu należy wskazać, iż pojęcia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z dokumentami urzędowymi, gdyż kluczowe znaczenie ma tutaj fakt, czy dany dokument zawiera informację publiczną. Bezsprzecznie oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji, jednak z uwagi na to że jej treść odnosi się do sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, a ponadto została złożona w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania organizacjom pozarządowym, z wykorzystaniem środków publicznych, tym samym zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Na poparcie powyższych twierdzeń należy przytoczyć wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 7186/21, w myśl którego; "W sprawie oczywistym jest, że dla oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu, w tym przede wszystkim czy dokumentacja beneficjenta była skonstruowana i oceniona zgodnie z zasadami wyznaczonymi w ramach konkursu i przepisach [...]. Wskazać bowiem należy, że dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stają się częścią zebranego materiału dowodowego danej sprawy. Taki materiał dowodowy stanowi więc informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p". W świetle powyższego uznać należy, iż wszystkie informacje dotyczące gospodarowania majątkiem publicznym są informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ pozwalają na skuteczną kontrolę, a następnie na ocenę, w jaki sposób dane podmioty wykonujące zadania publiczne, gospodarują środkami publicznymi. W sytuacji zatem, gdy żądana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej i organ jest w posiadaniu żądanej informacji, a jednocześnie uznałby, że żądanie danej informacji publicznej ulega z określonych przyczyn utajnieniu to odmowa udzielenia takiej informacji publicznej winna zostać udzielona w postaci decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, wydanej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie organ jednak w zakresie, w jakim nie udostępnił żądanej informacji publicznej nie wydał żadnej decyzji, która mogłaby być następnie zweryfikowana, gdyby strona się z nią nie zgadzała. W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że żądana przez skarżącego informacja miała walor informacji publicznej, a zatem sprawa powinna zostać załatwiona poprzez wydanie aktu (decyzji) lub podjęcie czynności (udostępnienie informacji) również w zakresie wybranej oferty, którą pominięto przy udzieleniu w dniu 22 stycznia 2024r. odpowiedzi na wniosek z dnia 15 stycznia 2024 r. Skoro organ uznał, że część informacji publicznej nie mogła zostać udzielona z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa/przedsiębiorcy (ewentualnie z innych przyczyn) winien w tym zakresie wydać decyzję, czego nie uczynił. Ponieważ do dnia wyrokowania sprawa w zakresie objętym skargą nie została załatwiona, organ pozostaje w bezczynności (art. 149 § 1 p.p.s.a). Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do wniosku, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia." Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż na wniosek o informację publiczną złożony w dniu 15 stycznia 2024r. organ odpowiedział w sposób prawidłowy prawie w całości. Jedynie w zakresie nieudostępnienia wybranej oferty organ dopuścił się bezczynności, przy czym nieudostępnienie tej części informacji nie było lekceważeniem ustawowych obowiązków ze strony organu, a jedynie przyjęcie niewłaściwej interpretacji przepisów o ewentualnym utajnieniu części informacji. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż bezczynności organu uznać należy w realiach niniejszej sprawy za nie mającą charakteru rażącej, co znalazło odzwierciedlenie w treści wyroku . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 § 1 i 1 a p.p.s.a orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, na którą złożyły się: kwota 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego, kwota 480 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.