II SAB/Kr 49/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Renata Czeluśniak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na bezczynność Wojewody Małopolskiego postanawia umorzyć postępowanie . W dniu 9 maja 2011 r. (kopert – między k.57 i 58)) Prokurator Okręgowy w Krakowie złożył skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w postępowaniu prowadzonym do sygn. OK.V.0553-127-10 w sprawie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 8.02.2010r. znak [....] , którą udzielono pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr [....] w S. Wskazał, że w dniu 6 maja 2010 r. J.B. wniosła do Wojewody Małopolskiego pismo, w którym kwestionowała legalność decyzji z dnia 8.02.2010 r. Wojewoda Małopolski, w trybie skargowym, poinformował wnioskodawczynię, że nie znajduje podstaw do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Prokurator zarzucił rozpoznanie sprawy przez organ w trybie skargowym, mimo obowiązku wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Wskazał, że przyjęty tryb był niedopuszczalny i pozbawił stronę skorzystania ze środków zaskarżenia. Podał, że zgodnie z treścią art.235 § 1 k.p.a. skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. Obowiązkiem organu było wezwanie strony o sprecyzowanie żądania. W zależności od dokonanych ustaleń Wojewoda Małopolski winien był albo wydać postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości organowi właściwemu do rozpoznania sprawy o wznowienie postępowania, albo sam rozpoznać sprawę jako organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że pisma kierowane do niego przez J.B. nie zawierały żądania wszczęcia postępowania w sprawie nieważności, brak było również podstaw do przekazania akt sprawy organowi I instancji w celu wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podał, że w dniu 1.06.2011 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 8.02.2010r. znak [....] , a to wobec wniesienia przez Prokuratora Okręgowego sprzeciwu od decyzji z dnia 8.02.2010 r. W piśmie przewodnim z dnia 8.06.2011 r., przy którym przekazał skargę, Wojewoda Małopolski stwierdził, że akta I i II instancji zostaną przekazane do Sądu natychmiast po zakończeniu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8.02.2010 r. Przy piśmie z dnia 15 lipca 2011 r. Wojewoda Małopolski przekazał akta postępowania znak: [....] (czyli o innej sygnaturze niż wskazana w skardze na bezczynność). Zarządzeniem z dnia 11.10.2011 r. wezwano Wojewodę Małopolskiego o przedłożenie akt znak: OK.V.0553-127-10 oraz akt sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8.02.2010 r. W dniu rozprawy wyznaczonej na dzień 19.10.2011 r. wpłynął wniosek organu o jej odroczenie celem umożliwienia stronie przeciwnej do skarżącej przedłożenia akt. Stan sprawy, na podstawie akt znak: WI.III.0553-30-10, jest następujący: W piśmie J.B. do Wojewody Małopolskiego z dnia 4.05.2010 r. skarżąca domagała się wstrzymania robót budowlanych, wskazując, ze dotychczasowe postępowanie w sprawie "dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa", gdyż obiekt wznoszony jest na drodze prowadzącej do jej nieruchomości (trwa postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej), oraz że bezpodstawnie została pominięta w postępowaniu jako strona, mimo posiadania interesu prawnego. Pismem z dnia 31.05.2010 r. J.B. zwróciła się do Wojewody Małopolskiego o objęcie nadzorem post. PINB-0910/198/3005/1/09, gdyż w jej ocenie "doszło do poważnego graniczącego z rażącym naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik, który z kolei pozbawia ją uzyskania dojazdu do zabudowań". Skarżąca oznaczając pismo wskazała na znak: OK.V.0553-127-10. W piśmie z dnia 22.07.2010 r. do Wojewody Małopolskiego J.B. wskazała, że ze sprawą pozwolenia na budowę związana jest sprawa tocząca przed sądem cywilnym pod sygn. I Ns 565/09/S (akta te uzasadniają jej interes prawny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę). W kolejnym piśmie skierowanym do Wojewody Małopolskiego z dnia 12.09.2010 r. J.B. wyraziła niezadowolenie z treści pisma z dnia 2.08.2010 r., podając, że jest ono nie na temat i nie pokrywa się z treścią jej skargi. Z pisma [....] Urzędu Wojewódzkiego – Biura Organizacji i Kontroli z dnia 19.05.2010 r. znak:....) do Wydziału Infrastruktury wynika, że skarga J.B. została przekazana do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w K. w części dotyczącej PINB w K. W części dotyczącej zadań należących do Wydziału Infrastruktury MUW w K. , sprawa winna być wyjaśniona przez ten wydział. I tak, pismem z dnia 26.05. 2010 r. znak: [....] [....] Urząd Wojewódzki – Wydział Infrastruktury zwrócił się do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie Wojewoda Małopolski pismem z dnia 24.06.2010 r. znak: [....] , stanowiącym odpowiedź na skargę wniesioną w pismach z 6, 21 i 31.05.2010 r. przez J.B. poinformował skarżącą, że w związku z zarzutami kwestionującymi zgodność z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę nadal prowadzone jest przez organ postępowanie wyjaśniające. Wyznaczono termin załatwienia skargi na dzień 7.07.2010 r. Z kolei pismem z dnia 2.09.2010 r. znak: [....] Wojewoda Małopolski poinformował J.B. o nowym terminie załatwienia sprawy wyznaczonym na dzień 30 września 2010 r. Następnie Wojewoda Małopolski pismem z dnia 15.10.2010 r. znak: [....] skierowanym do J.B. wyjaśnił, że w Wydziale Infrastruktury nadal prowadzone jest postępowanie wyjaśniające. Wreszcie, pismem z dnia 21.10.2010 r. znak: [....] Wydział Infrastruktury [....] Urzędu Wojewódzkiego poinformował Prokuratora Okręgowego, że wszczęte postępowanie wyjaśniające wykazało, że nie ma podstaw prawnych do wszczęcia z urzędu postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę ww. budynku gospodarczego. Wskazano również, że taka informacja została przekazana J.B. z piśmie z dnia 2.08.2010 r. znak: [....] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Skarga podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezczynność organu występuje wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia lub nie podjął czynności. Ponadto w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196). Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Jeżeli przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 ustawy. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. dopiero w dniu 8.07.2011 r. wydał postanowienie (k.56 akt......), którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozbiórki postawionej wiaty, z wniosku skarżącej z dnia 12.04.2010 r. Już proste zestawienie tych dwóch dat prowadzi do wniosku, że organ pozostawał w bezczynności. Nadto, stwierdzić należy, że załatwienie wniosku o wszczęcie postępowania w trybie skargowym nastąpiło z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec wydania przez organ aktu administracyjnego po wniesieniu skargi na bezczynność, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa, należy bowiem oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który - w wyniku wniesienia skargi przez stronę - usunął stan niezgodności z prawem. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26.11.2008 r. (sygn. I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63), przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zaznaczenia również wymaga, że sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi na bezczynność nie może oceniać zgodności z prawem wydanego przez organ aktu. Wobec powyższego, na podstawie art.161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). . .