II SAB/Kr 5/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala . M. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójt Gminy B. przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił w niej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 6 grudnia 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że w dniu 6 grudnia 2021 r. poprosił o podanie wszystkich dróg w gminie B. posiadających kategorię drogi gminnej publicznej z przedłożeniem wszystkich kopii uchwał stanowiących podstawę zaliczenia ich do powyższej kategorii wraz z uzasadnieniem. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał postać papierową, przesłaną za pośrednictwem Poczty Polskiej. W odpowiedzi został odesłany przez Wójta do wcześniejszego pisma z dnia 22 grudnia 2021 r., w którym to piśmie wskazano, że w odpowiedź na powyższe pytanie jest umieszczona na stronie internetowej BIP [...] Urzędu Wojewódzkiego w K.. Zdaniem skarżącego uzyskana odpowiedź nie jest adekwatna, dotyczy bowiem Uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] dnia 13 października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] Województwa [...] Skarżący pytał tymczasem o uchwały rady gminy, bowiem zaliczenie do kategorii dróg gminnych publicznych następuje bowiem w drodze takiej uchwały, a nie w drodze uchwały o nadaniu jej numeru. Pomimo upływu terminu podmiot zobowiązany nie przekazał zdaniem skarżącego informacji, o której udostępnienie się zwrócił, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji publicznej. Wójt Gminy B. wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że wszelkie uchwały Rady Gminy B. są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.) nie istnieje obowiązek przesłania informacji zamieszczonych w BIP. Skarżący ma tego świadomość, o czym świadczy liczna korespondencja skarżącego z organami gminy, w tym pismo Wójta Gminy B. z dnia 16 grudnia 2021 roku nr [...], które skarżący dołącza do skargi, a także chociażby treść samej skargi. Organ wskazał wnioskodawcy miejsce w BIP zawierające załącznik z wykazem dróg publicznych w Gminie B., a ponadto podał link do uchwały nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Zarządu Województwa M. z dnia 13 października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] Województwa [...], której uzasadnienie zawiera wskazanie uchwały Rady Gminy B. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Znajdując uchwałę Rady Gminy B. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, skarżący mógł uzyskać wnioskowaną informację. Powyższa uchwała jest jedyną uchwałą podjętą przez Radę Gminy B. w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych. Organ zaznaczył też, że skarżący wniósł szereg pism o udzielenie informacji publicznej, które zdaje się mają za zadanie jedynie dezorganizować pracę urzędników. W ocenie zaskarżanego organu skarżący, składając wielokrotnie wnioski o udzielenie informacji publicznej, nie realizuje żadnego z celów, którym ma służyć urzeczywistnianie w życiu społecznym wartości, jaką jest jawność życia publicznego, dążenie do wzrostu zaufania społecznego czy sprawne funkcjonowanie administracji publicznej. Zdaniem organu skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). W razie uznania żądanej informacji za publiczną, organ zobowiązany jest informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.ip. nie znajdują zastosowania. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną było, że wójt gminy jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a objęte wnioskiem żądanie taką informację stanowiło. Zdaniem skarżącego organ nie udzielił mu jednak odpowiedzi na stawiane żądanie, które dotyczyło po pierwsze wymienienia wszystkich dróg publicznych w gminie, a po drugie przedłożenia uchwał stanowiących podstawę zaliczenia danej drogi. Analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji prowadzi do wniosku, że zarzuty skarżącego są bezzasadne. Jak wyjaśnił organ, w odpowiedzi na zadane pytanie wskazano mu uchwałę – wprawdzie nie bezpośrednio rady gminy lecz zarządu województwa – której to uzasadnienie odwoływało się wszelako do adekwatnej uchwały Rady Gminy B. nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Jak wyjaśnił organ, jest to jedyna uchwała w tej sprawie, ponieważ po tym czasie gmina nie podejmowała żadnych decyzji w tym przedmiocie. Oznacza to, że skarżący uzyskał żądaną informację. W tym miejscu należy podkreślić, że udzielenie informacji poprzez odesłanie do treści zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej jest jak najbardziej wystarczające. W art. 7 ust. 1 u.d.i.p. wskazano sposoby wypełniania przez zobowiązane podmioty obowiązku udostępniania informacji publicznej. Przywołany przepis stanowi, że udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. W doktrynie wskazuje się, że kolejność określonych w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. sposobów udostępniania informacji nie jest przypadkowa. Podstawowym źródłem informacji jest określony w art. 8 u.d.i.p. urzędowy publikator teleinformatyczny – Biuletyn Informacji Publicznej. Biuletyn Informacji Publicznej (BIP) jest więc głównym źródłem informacji publicznych. Informacje publiczne opublikowane w Biuletynie uważa się za udostępnione, jednakże załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim zakresie odbywa się poprzez wskazanie stron internetowych Biuletynu, na których znajdują się informacje objęte wnioskiem. Inna forma udostępnienia dopuszczalna jest wyłącznie w sytuacji, gdy informacja publiczna nie została udostępniona w Biuletynie (tak M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2018, kom do art. 7). W sytuacji zatem, gdy organ odesłał wnioskującą osobę w sposób szczegółowy do konkretnego linku, pod którym mógł się on zapoznać z interesującą go informacją, bez konieczności zapoznawania się z licznymi umieszczonymi na stronie Biuletynu materiałami źródłowymi – stanowi prawidłowy sposób udostępnienia informacji źródłowych. Konsekwentnie przyjmuje się, że nie pozostaje bezczynnym podmiot, który podaje, że informacja wskazana we wniosku została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administacyjnego z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 547/14, LEX nr 1956439). W sytuacji, gdy zamieszczone w Biuletynie informacje nie są wystarczające dla wnioskodawcy, może on zwrócić się do podmiotu zobowiązanego o przekazanie dodatkowych informacji. Z treści uzasadnienia skargi wynika wszelako, że wnioskodawca prawdopodobnie nie zapoznał się z treścią uchwały, do której został przez organ odesłany. Gdyby to bowiem uczynił, odnalazłby w jej treści nie tylko spis publicznych dróg gminnych ale również numer uchwały rady gminy, której treść go interesowała. Z wymienionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.