II SAB/Kr 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. – E. B. sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności z wniosku skarżącego S. W. z dnia 19 czerwca 2013 r., znak: [...] II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. S. W. pismem z dnia 21 października 2013r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu wniosków o udzielenie informacji publicznej złożonych w dniu 20 czerwca 2013 r. Ponieważ w skardze ujęto bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na pięć różnych wniosków z tej samej daty, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 roku, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozdzielił sprawy i wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawy z wniosków oznaczonych znakami: [...], [...], [...] i [...]. W sprawie o sygnaturze nr II SAB/Kr 50/14, rozpoznany został wniosek oznaczony znakiem [...], dotyczący udostępnienia informacji w zakresie remontu drogi gminnej na odcinku [...]. Skarżący wniósł o przesłanie mu kserokopii dokumentów dotyczących w/w inwestycji, które szczegółowo wymienione zostały we wniosku (k. 13 akt adm). Skarżący wniósł o przesłanie mu kserokopii w/w dokumentów przesyłką pocztową na wskazany we wniosku adres. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że Burmistrz [...] decyzją z dnia 17 lipca 2013r. [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie wszystkich jego wniosków o udzielenie informacji publicznej złożonych w dniu 20 czerwca 2013 r. Skarżący odwołał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które uchyliło tą decyzję. Burmistrz [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podając iż decyzją z dna 17 lipca 2013 znak: [...] odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych przez niego informacji publicznych. Przedmiotowa decyzja została przez S. W. zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją z dnia 19 sierpnia 2013r. znak [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W zakresie wniosku dotyczącego udostępnienia kserokopii w/w dokumentów, pismem z dnia 4 września 2013 roku, organ poinformował skarżącego, że ze względu na bardzo dużą ilość żądanych dokumentów, nie jest możliwe załatwienie sprawy w wymaganym terminie. Wyznaczono termin na 15.10.2013r., który następnie przedłużono do 31.10.2013r. Po przygotowaniu kserokopii żądanych dokumentów powiadomiono skarżącego o Zarządzeniu Burmistrza [...] w sprawie zwrotu rzeczywistych kosztów udostępnienia informacji publicznej, informując o konieczności uiszczenia opłaty za przygotowane materiały. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 roku skarżący oświadczył, że nadal nie udostępniono mu żądanych dokumentów, ponieważ nie uiścił opłaty za ich udostępnienie. Pełnomocnik skarżonego organu oświadczył, że jeśli z akt to nie wynika, to dokumenty, o które wnioskował skarżący, nadal nie zostały mu udostępnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy odmowy udzielenia informacji publicznej, a zatem w myśl utrwalonego orzecznictwa, nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Następnie należy zaznaczyć, że informacja której domagał się skarżący, w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej stanowi informację publiczną, a Burmistrz Miasta [...] w myśl art. 4 ust. 1 pkt. 4 w/w ustawy jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Przechodząc do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r.o dostępie do informacji publicznej, przytoczyć należy jej art. 15. Jego treść jest następująca: "Art. 15. 1. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. 2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek". Z powyższego wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy Burmistrz [...] zobowiązany był do udzielenia skarżącemu żądanej przez niego informacji, w terminie do 14 dni od doręczenia mu pisma zawiadamiającego o Zarządzeniu Burmistrza [...] w sprawie zwrotu rzeczywistych kosztów udostępnienia informacji publicznej, informującego o konieczności uiszczenia opłaty za przygotowane materiały. Z jednoznacznej treści przytoczonego przepisu wynika bowiem, że organ nie może uzależniać udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego uiszczenia opłaty związanych ze sposobem jej udostępnienia. Ponieważ z oświadczenia skarżącego i akt sprawy wynika, że żądana informacja nadal nie została udostępniona, skargę należało uwzględnić. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy (przygotowanie żądanych kserokopii i błędne przekonanie organu o możliwości powstrzymania się z udostępnieniem informacji, do chwili wniesienia opłaty za ich przygotowanie), w pkt II Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.