II SAB/Kr 54/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Klub "[....] " w K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Klub "[....] " w K. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. p o s t a n a w i a odrzucić wniosek Stowarzyszenia Klub "[....] " w K. o przyznanie prawa pomocy W dniu ......2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek Stowarzyszenia Klub "[....] " w K. , na urzędowym formularzu PPPr" o przyznanie prawa pomocy w sprawie skargi na bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. We wniosku tym oświadczono, iż Stowarzyszenie nie posiada środków finansowych, które mogłoby przeznaczyć na opłaty sądowe lub profesjonalnego pełnomocnika. Odnosząc się do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy zaakcentować, iż stosownie do treści art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 powołanej ustawy). Z powyższego wynika, że Stowarzyszenie Klub "[....] ", będące osobą prawną, może działać przez swoje statutowe organy lub upoważnionego przez te organy pełnomocnika. Ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, w szczególności Statutu Stowarzyszenia, wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, wynika, że wnioskujące o przyznanie prawa pomocy Stowarzyszenie Klub "[....] " nie posiada organów, przez które mogłoby działać. Powyższe oznacza, że podmiot ten nie ma zdolności sądowej. W takiej sytuacji wniosek z dnia .......2008 roku o przyznanie prawa pomocy podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie art. 58 § 2 powołanej ustawy przewiduje skutek w postaci odrzucenia skargi (wniosku) z powodu braku zdolności sądowej strony dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony, to jednak w niniejszej sprawie przepis ten należy stosować w kontekście art. 31 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wprowadza rozróżnienie na braki, które dają się uzupełnić (§ 1 ) oraz braki, które nie dają się uzupełnić (§ 3). Zdaniem doktryny brak zdolności sądowej strony daje się uzupełnić wówczas, gdy dokonanie stosownej czynności zmierzające do uzupełnienia braku zależy od aktywności samego podmiotu. Zatem tylko w przypadku, gdy strona ma możliwość uzupełnienia zaistniałych braków możliwe jest oznaczenie przez sąd realnego terminu do wykonania nałożonego obowiązku (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2007, komentarz do art. 31). Z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszenia (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.) wynika natomiast, iż to nie stowarzyszenie, ale sąd powszechny działający na wniosek organu nadzorującego, bądź z własnej inicjatywy, podejmuje działania zmierzające do ustanowienia dla stowarzyszenia kuratora. Skoro zatem stowarzyszenie we własnym zakresie nie może powołać organów zdolnych do jego reprezentacji orzekający doszedł do przekonania, że nie ma potrzeby wzywania strony skarżącej do uzupełnienia braku zdolności sądowej w zakreślonym terminie. Brak zdolności sądowej wnioskodawcy stanowi natomiast przeszkodę do skutecznego domagania się przez stowarzyszenie prawa pomocy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 64 § 3 i art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).