II SAB/Kr 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wójta Gminy [...] w polegającą na nieprzekazaniu według właściwości zażalenia postanawia: odrzucić skargę A. G. wniosła osobiście bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 18.02.2013 r. na bezczynność Wójta Gminy [...]. W skardze podała m.in., że od wielu lat prosi o wykonanie rowu na drodze nr [...], że woda płynie z drogi gminnej na jej drogę powodując zniszczenia, że jest zakaz "puszczania wód", że "gmina graniczy z sąsiadką i wójt może nakazać sąsiadce wykopanie rowu, ale gmina jest bezczynna, twierdząc, że się nic nie dzieje". Do skargi dołączono kserokopie korespondencji z lat 2011-2013 prowadzonej między skarżącą i Urzędem Gminy w L. dotyczącej uregulowania spływu wody wzdłuż drogi nr [...]. Zarządzeniem z dnia 27.02.2013 r. znak: [...] skargę przesłano Wójtowi Gminy L. Skarga została ponownie do Sądu przesłana przez organ wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 8.04.2013 r. Odpis odpowiedzi na skargę został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17.04.2013 r.(k.35). W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że nie podlega ona kognicji Sądu, gdyż nie dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym czy egzekucyjnym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Organ podkreślił, że skarżąca domaga się nakazania wykonania rowu i odszkodowania za zniszczenia, a sprawy takie w żadnym wypadku nie należą do zakresu orzekania przez sądy administracyjne. W odpowiedzi na skargę wskazano również, że gdyby nawet uznać, że przedmiotem skargi jest bezczynność w wydaniu stosownej decyzji administracyjnej z zakresu stosunków wodnych, to skarga również podlega odrzuceniu, gdyż nie została poprzedzona zażaleniem złożonym w trybie art.37 k.p.a. do organu wyższego stopnia. Wobec niejasności skargi zarządzeniem z dnia 24.04.2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania skargi. W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że "skarga inicjująca niniejsze postępowanie jest w istocie skargą na bezczynność Wójta Gminy L. polegającą na nieprzekazaniu według właściwości zażalenia A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie odpowiadającym wymogowi skonkretyzowanemu w art. 29 ustawy Prawo wodne, a polegającemu na nakazaniu właścicielowi gruntu, którego działanie spowodowało szkodliwe zmiany w stanie wody wpływające na grunty sąsiednie, przywrócenia do stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom". W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że mimo licznych pisemnych interwencji skarżącej prowadzone postępowanie nie zmierza do jakiekolwiek rozstrzygnięcia. "Z tego względu skarżąca w dniu 11 czerwca 2012 r. złożyła wniosek w swej treści stanowiący zażalenie na przewlekłe prowadzone postępowanie administracyjne". Zdaniem pełnomocnika, z uwagi na treść żądania, organ jako niewłaściwy do jego rozpoznania powinien był bez zbędnej zwłoki przekazać pismo do organu właściwego tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tymczasem organ sam w piśmie z dnia 22 czerwca 2012 r. ustosunkował się do złożonego pisma. Tym samym nie wywiązał się z obowiązku nałożonego przez art. 65 § 1 Kpa i pozostaje w bezczynności co do wykonania przewidzianej prawem czynności. W dokumentacji dołączonej na żądanie Sądu przez Wójta Gminy L. w dniu 9.05.2013 r. znajduje się m.in. wzmiankowane pismo skarżącej z dnia 11 czerwca 2012 r. (prezentata Urzędu Gminy w L.). Jest ono skierowane do Wójta i z żadnego jego fragmentu nie wynika, aby mogło zostać zinterpretowane jako zażalenie, o jakim mowa w art.37 k.p.a. Kończy się akapitem; "proszę Pana Wójta o odpowiedź co dalej Pan zamierza z dr [...]? Kiedy ją zabezpieczy, wykopie rów, ustawi korytka". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pomimo jednoznacznej treści pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 14 maja 2013 r., że skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy L. w przekazaniu zażalenia A. G. z dnia 11 czerwca 2012 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia, Sąd nie jest związany tak określonym przedmiotem skargi, gdyż pismo to mogłoby być zakwalifikowane jedynie jako złożenie nowej skargi. Z żadnego bowiem fragmentu skargi z dnia 18.02.2013 r. nie wynika, że zarzucana bezczynność dotyczy nieprzekazania przez Wójta Gminy L. zażalenia A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego właściwemu organowi. Pismo to potwierdza jedynie, że skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy L., polegającej na niewydaniu decyzji w sprawie objętej zakresem przepisu art. 29 ustawy Prawo wodne - nakazania właścicielowi gruntu, którego działanie spowodowało szkodliwe zmiany w stanie wody wpływające na grunty sąsiednie, przywrócenia do stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art.52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Środkiem zaskarżenia, o jakim mowa w art.52 p.p.s.a., jest między innymi zażalenie do organu administracji wyższego stopnia, składane w trybie art.37 kpa , na nie załatwienie sprawy w terminie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został w niniejszej sprawie spełniony, bo przed wniesieniem skargi nie zostało złożone zażalenie z art.37 k.p.a. Pismo z dnia 11 czerwca 2013 r., na które powołał się pełnomocnik skarżącej, nie może bowiem stanowić o złożeniu takiego zażalenia. Dlatego też skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jest zatem niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu.